เขียนนิยาย เล่นเปียโน ในห้องความสุขของ ธนพร ทรงเกียรติศักดิ์

โดย...วรธาร ทัดแก้ว ภาพ อนุวัฒน์ นาคพวัน

เสียงเปียโนเพราะพริ้งดังมาจากห้องเรียนบนชั้นที่ 2 ของอาคารคีตราชนครินทร์ สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนา ในวันที่เปิดให้สื่อมวลชนเข้าชมอาคารคีตราชนครินทร์ (เดิมเป็นอาคารอำนวยการโรงสุราบางยี่ขัน) หลังจากที่ได้รีโนเวตเรียบร้อยแล้ว เมื่อกลางเดือน พ.ย. 2558 ทำให้ทั้งสื่อมวลชนและแขกเหรื่อที่มาร่วมงานวันนั้นต้องเดินเข้าไปยังห้องต้นเสียงดังกล่าว

พอเข้าไปในห้องดังกล่าวเราก็ได้เห็นนักศึกษา 3 คน นั่งอยู่หน้าเครื่องดนตรีเปียโนเครื่องเดียวกัน พร้อมทั้งบรรเลงเพลงเปียโนเพราะๆ ไปพร้อมกัน หนึ่งในนั้นเป็นนักศึกษารุ่นแรกของสถาบันด้วย ชื่อ “ธนพร ทรงเกียรติศักดิ์” นักศึกษาชั้นปีที่ 2 หลักสูตรดุริยางคศาสตรบัณฑิต ซึ่งเป็นหลักสูตรเดียวที่สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนาเปิดสอนอยู่ในเวลานี้

ธนพร นอกจากมีเสน่ห์ที่รอยยิ้มหวานๆ แล้ว แต่เหนือกว่ารอยยิ้มหวานๆ นั้นเธอมีความสามารถในการเล่นเปียโนซึ่งต้องยอมรับว่าเล่นได้ยอดเยี่ยมมากๆ (ไม่งั้นคงไม่ได้เรียนที่สถาบันเพราะมีการสอบด้านดนตรีทั้งทฤษฎีและปฏิบัติต่อหน้าคณะกรรมการคัดเลือก) อีกทั้งเธอโชคดีที่เกิดมาในครอบครัวที่รักดนตรีและพ่อแม่พร้อมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ถ้าลูกแค่สนใจในดนตรี กระนั้นแม้จะยังไม่รู้ว่าลูกชอบหรือไม่ชอบก็พร้อมนำเสนอให้เห็นว่าดนตรีนั้นช่างวิเศษแค่ไหน

“ตอนแรกหนูอยากเรียนหมอ อยากรักษาคนไข้ แต่เผอิญคุณแม่ชอบด้านดนตรีมาก ก็อยากให้หนูชอบดนตรีด้วย อยากให้หนูเป็นนักดนตรี อยากให้หนูมอบความสุขให้กับทุกคนด้วยเสียงดนตรี และอยากให้หนูถ่ายทอดความรู้ด้านดนตรีให้คนรุ่นหลัง หรืออะไรก็ได้ที่ทำให้หนูอยู่ในเส้นทางสายดนตรี (หัวเราะ)

คุณแม่ไม่ได้บังคับนะคะ แต่อยากส่งเสริม ถ้าลูกชอบท่านก็สมหวังถ้าลูกไม่ชอบก็ไม่ว่ากัน แต่เผอิญว่าหนูดันชอบซะด้วยค่ะ คือท่านให้หนูไปเรียนเปียโนตั้งแต่เด็กที่โรงเรียนดนตรียามาฮ่า หนูชอบเลย แบบว่าอินเลยค่ะ พอมัธยมได้ไปเรียนที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดล จบแล้วจึงได้มาต่อปริญญาตรีด้านดนตรีโดยเฉพาะที่สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนาซึ่งให้ทุนเรียนฟรีด้วย” ธนพรย้อนความสนใจในด้านดนตรีให้ฟัง

นอกจากเล่นเปียโนเก่งแล้วอีกความสามารถหนึ่งธนพรคือการเขียนนิยาย และนิยายที่เขียนส่วนใหญ่จะเป็นนิยายวัยรุ่นทั่วไป มีตั้งแต่แนวแฟนตาซีไปจนถึงดราม่า โดยนิยายที่เขียนนั้นส่วนใหญ่จะมาจากประสบการณ์ต่างๆ ในชีวิตของเธอจากการที่ได้ไปเห็น และการได้ไปประสบพบเจอมา โดยที่สุดแม้กระทั่งความฝันของเธอก็นำเอามาเป็นเขียนเป็นนิยาย ซึ่งจะไม่ใช่การนั่งนึกนั่งคิดว่าวันนี้จะเขียนเรื่องอะไร

“นิยายที่หนูเขียนจะเป็นนิยายวัยรุ่นทั่วไปค่ะ มีทั้งแนวแฟนตาซี โรแมนติก ไปจนกระทั่งเรื่องดราม่าเลย โดยเรื่องที่เอามาเขียนก็เอามาจากที่หนูเคยเจอมา เช่น เจอคน เจอสถานที่ บางทีก็เอามาจากความฝันของหนูเอง บางครั้งก็เป็นเรื่องที่ได้ยินได้ฟังมาจากเพื่อนๆ เล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟัง บางทีก็คนในครอบครัว

วิธีการของหนูคือ ถ้าคิดว่าจากสิ่งที่เราได้ไปเห็นหรือได้ฟังมานั้น มันใช่ น่าจะเอามาเขียนนิยายนะ หนูก็จะจดไว้ก่อน เลย กันลืม ถ้าไม่จด ลืมแน่ๆ เพราะในชีวิตประจำวันของเรามีเรื่องต่างๆ เข้ามาเยอะแยะผ่านทางการได้เห็น การได้ยิน หรือแม้แต่การเรียนในห้องเรียน

ดังนั้น ถ้ารู้ว่าเรื่องไหนน่าสนใจ หนูจะจดไว้ก่อน แล้วเวลาว่าง วันที่สมองปลอดโปร่ง จิตมีสมาธิดีซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นตอนกลางคืนซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เงียบหนูจะหยิบมาเขียน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นหนูไม่ได้เร่งรีบเขียนนะ ค่อยๆ เขียนเก็บไปวันละนิดละหน่อย บางทีเขียนไปก็อาจเก็บเรื่องนี้ไว้แล้วเอาเรื่องอื่นมาเขียน ไม่ได้ฟิกซ์ว่าต้องเขียนเรื่องนั้นๆ ให้จบแล้วค่อยมาเขียนเรื่องใหม่ มันขึ้นกับหลายๆ อย่าง เช่น ความอยากเขียน เรื่องนั้นๆ ความคิดมันจุดประกายพอดี” ธนพร เล่าถึงการเขียนนิยายของเธอ

นักศึกษาดุรยางคศาสตร์ชั้นปีที่ 2 บอกว่า ตอนนี้เริ่มเขียนไปหลายเรื่องแต่ทุกเรื่องยังเขียนไม่จบ เพราะแต่ละวันที่ออกจากบ้านไปเรียนหนังสือก็มีเรื่องราวต่างๆ ที่คิดว่าสามารถเอามาเขียนเป็นนิยายได้ แต่กระนั้นก็มีเรื่องหนึ่งที่เขียนได้ค่อนข้างเยอะ พล็อตเรื่องมาจากความฝันของเธอและความฝันของเพื่อนที่มีความต่อเนื่องกันน่าอัศจรรย์

“จริงๆ หนูเริ่มไว้หลายเรื่องมากค่ะ แต่ยังเขียนไม่จบสักเรื่อง เพราะมีเรื่องอื่นๆ เข้ามาหนูก็ต้องจดไว้ ยังไม่ได้รื้อ ไว้เวลาเหมาะๆ ก็จะเขียนต่อ แต่ตอนนี้เเรื่องหนึ่งที่เขียนเป็นจริงเป็นจังมาก โครงเรื่องมาจากความฝันของหนูกับความฝันของเพื่อนชื่อต้นตัน (เรียนที่สถาบันดนตรีกัลยาณิวัฒนาเหมือนกัน) คือหนูกับเพื่อนฝันตรงกัน ฝันว่าได้ไปเที่ยวเกาหลีเหมือนกัน

เป็นเพื่อนฝันก่อน (ฺBefore) ประมาณว่าได้ไปเที่ยวผจญภัยที่ประเทศเกาหลี แล้วเขามาเล่าให้ฟัง ไม่น่าเชื่อว่าพอฟังแล้วหนูเอาไปฝันต่อ (After) เป็นสถานที่และเหตุการณ์ที่ต่อเนื่องจากเพื่อนฝันเลย ซึ่งไม่น่าเชื่อว่าทำไมความฝันมันถึงต่อเนื่องเป๊ะขนาดนั้น หนูว่าเรื่องนี้มันเซอร์ไพรส์มากๆ จึงเอามาเขียนนิยาย บีฟอร์ของเขาแล้วเอามาเชื่อมกับอาฟเตอร์ของหนู มันโอเคมากๆ แล้ววิธีการคือหนูใช้ตัวละครต่างๆ ที่เราสมมติขึ้นเดินเรื่อง”

ธนพร บอกว่า ยังไม่ได้มองไกลถึงการจัดพิมพ์เป็นพ็อกเกตบุุ๊ก เพียงแค่ต้องการทำในสิ่งที่ชอบและเป็นความสุขส่วนตัวเท่านั้น และเชื่อว่าการเขียนนิยายซึ่งทำให้มีจินตนาการไม่สิ้นสุดและมีสมาธิสูงจะเป็นประโยชน์ต่อการเรียนดนตรีของเธอแน่นอนที่ต้องอาศัยสมาธิไม่น้อย