ความกลัวคือ มายา

โดย...ภัทรชัย ปรีชาพานิช

โดยพื้นฐานผมเป็นคนกลัว “ผี” เป็นอย่างมาก การเล่นโกดังผีจึงเป็นสิ่งสุดท้ายที่คิดจะลอง แค่เห็นใบหน้าที่ชวนขนหัวลุกเหล่านี้ก็หวาดหวั่นพรั่นพรึงแล้ว แต่เมื่อคิดในมุมกลับ “ผี” ที่ไหนจะมีในห้าง ผมจึงตัดสินใจลองดูสักครั้ง...

อีฟ-สมรรถชัย ยมจินดา In House Trainer Ripley’s Haunted Adventure นักแสดงจากโกดังผีสุดสยอง เล่าว่า  “อันที่จริงเราจะเน้นในเรื่องการแสดง ซึ่งต้องใช้ทักษะอย่างมืออาชีพจะแสดงยังไงให้ผู้ชมกลัว โดยไม่ถูกเนื้อต้องตัวโดยเด็ดขาด ซึ่งตรงนี้เป็นกฎเหล็ก การเมกอัพก็สำคัญ แต่งหน้าผีเหวอะหวะอย่างไรให้สมจริง เราก็มีวิธีที่ได้รับการฝึกมา ในช่วงแรกๆ ผมก็ใช้เวลาในการแต่งหน้านานมาก หลังๆ มาเริ่มชำนาญ เมกอัพไม่นานก็ออกแสดงได้แล้ว อีกเรื่องที่เราให้ความสำคัญคือ เรื่องราวผมมองว่าการเล่าเรื่องในเชิงตำนานจะช่วยสร้างบรรยากาศก่อนเข้าเล่น ทำให้เขาเชื่อว่าที่นี่ (โกดังผี) เนี่ยมันมีผีอยู่จริง เมื่อผีต่างๆ มีตัวตน ทีนี้คนที่เข้ามาเล่นก็จะเกิดจินตนาการ ความสนุกและตื่นเต้นจะอยู่ตรงนี้”

“ผมคิดว่าเราก็เหมือนนักแสดงประเภทอื่นๆ เลิกงานก็กลับบ้านมีสังคม มีครอบครัว ตรงนี้มันคือการแสดง บางครั้งเราก็มีความทุกข์ความไม่สบายใจเหมือนกันนะ แต่เมื่อเมกอัพลงแล้วก็ The Show Must Go On สิ่งที่ต้องคิดมากกว่าคือ ทำอย่างไรให้ลูกค้าสนุก เมื่อเขาสนุก เราก็ภูมิใจ ยิ่งถ้าเขายิ้ม เขาหัวเราะ เรานี่ก็มีความสุขเลย” เล็ก-อภิชาติ ศรีภูวงษ์ Supervisor Haunted adventure กล่าวปิดท้าย

เมื่อสปอตไลต์ดับลง การแสดงจบไปชีวิตแห่งความจริงของเหล่านักแสดงก็เข้าสู่โหมดปกติ และเช่นกันผมพบว่า “ความกลัว” ที่เกิดจาก “จินตนาการ” ของเราเองนั่น “น่ากลัว” ไม่เท่ากับ “ความจริง” เบื้องหน้า