ชีวิตหลากสีของ ศิกวัสส์ ลือโสภณ

โดย...อณุสรา ทองอุไร/วิภาคย์ พูนพันธุ์ ภาพ ภัทรชัย ปรีชาพานิช

หนุ่มหน้าใสวัย 38 ปี แต่หัวใจแซ่บเวอร์ ศิก-ศิกวัสส์ ลือโสภณ กรรมการผู้จัดการ บริษัท พีโวเนีย (ประเทศไทย) ผู้นำเข้าแบรนด์สกินแคร์ Pevonia จากสหรัฐ วันธรรมดา จันทร์-ศุกร์ เขาเข้าบริษัทของเขาย่านราชพฤกษ์ ส่วนวันเสาร์-อาทิตย์ เขาไปเป็นแฮร์สไตลิสต์ให้กับร้านทำผมของคุณแม่ที่เซ็นทรัลพระราม 2 ยิ่งได้พูดคุยในรายละเอียดแล้วยิ่งเข้มข้นขึ้นทุกขณะ

เขาเล่าถึงชีวิตวัยเด็กว่า คุณแม่มีร้านทำผมใหญ่โตย่านฝั่งธนฯ ขยายไปถึง 4 สาขา และคุณแม่เป็นช่างทำผมเองด้วย เติบโตมากับร้านทำผมของคุณแม่ แต่นั่นไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการเป็นชายรักชายแต่อย่างใด จนกระทั่งมาเรียนมัธยมที่โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย ศิกยังเป็นเด็กผู้ชายตี๋หล่อที่มีแฟนสาวเป็นเด็กนักเรียนหญิงจากโรงเรียนใกล้เคียง ไม่เคยมีวี่แววว่าจะเปลี่ยนเป็นเกย์ได้อย่างไรและตอนไหน แต่ที่สุดมันก็แสดงออกมาตอนเป็นวัยรุ่น

“ตอนนั้นก็เป็นเด็กชาย ตี๋ๆ ขาวๆ ใสๆ มีนักเรียนหญิงแถวๆ นั้นมาปลื้มเราก็หลายคน และเราก็มีแฟนเป็นเด็กผู้หญิงด้วย แต่ในขณะเดียวกันก็จะมีเด็กนักเรียนชายในโรงเรียนแอบมอง มาชอบแกล้งกอดรัดเรา เราก็งงๆ กับตัวเอง แต่ตอนนั้นยังไม่รู้สึกว่าเราชอบผู้ชาย และเราก็ไม่ได้มีอาการตุ้งติ้งด้วยนะครับ ก็เป็นเด็กผู้ชายปกติคนหนึ่งที่มีแฟนเป็นผู้หญิง และตอนนั้นก็มีความสุขดี”

จนกระทั่งมีเพื่อนผู้ชายในโรงเรียนมาชอบ แล้วอยู่ๆ ก็เกิดอุบัติเหตุเล็กๆ ทำให้อยู่ด้วยกันแล้วเกิดเห็นอกเห็นใจกัน ตอนนั้นเองที่เขามองเพื่อนเปลี่ยนไป ทำให้เขาค้นพบจุดเร้นลับในชีวิตว่า ที่จริงแล้วเขามีความสุขมากกว่ากับการได้อยู่กับผู้ชาย และในที่สุดเขาก็เลือกทางที่จะมีคนข้างกายเป็นผู้ชายอย่างถาวร

ตอนนั้นเขาเป็นมือกลองให้กับวงโยธวาทิตของโรงเรียนมาหลายปี พอมีข่าวว่าเขาเป็นเกย์ก็โดนรุ่นพี่บีบให้ออกจากวง ตอนนั้นเริ่มมีปัญหาหลายอย่าง ถูกเรียกผู้ปกครองมาพบ จนกระทั่งเขาต้องออกจากโรงเรียนไปกลางคันตอน ม.5 ที่บ้านก็รับไม่ได้ที่ลูกเป็นเกย์ ขอร้องให้เลิกซะ พาไปหาจิตแพทย์ คุยกันไม่รู้เรื่อง พ่อก็เลยส่งไปเรียนมัธยมต่อที่นิวซีแลนด์

“ตอนนั้นก็มีปัญหากับที่บ้านมาก อยู่สักพักก็กลับมาเรียนปริญญาตรีด้านบริหารที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ และไปต่อปริญญาโทด้านสื่อสารที่ประเทศอังกฤษ ตอนเรียนปริญญาตรีนี่ละ ที่บ้านเขาเริ่มเข้าใจ เพราะเราไม่หายแน่ก็เลยต้องทำใจยอมรับ”

เขาไปเรียนทำผมที่วิดัลซาซูนแบบเต็มหลักสูตร 2 ปีกว่า “ที่บ้านเขาไม่ได้บังคับนะว่าต้องเรียนทำผม แต่เราสงสารแม่ ถ้าเราไม่เรียนทำผมก็ไม่มีใครจะมาช่วยแม่สานต่อธุรกิจ เพราะแม่เขาสร้างเอาไว้ใหญ่โต เรามีน้องชายเขาไม่สนใจ เขาไปแนวนักวิชาการ ถ้าไม่มีใครทำต่อแม่ก็ต้องปิดกิจการ เงินที่แม่ส่งเราไปเรียนเมืองนอกก็จากเงินช่างทำผมนี่แหละ เราก็เรียนเพื่อทดแทนแม่ตรงนี้ ระหว่างเรียนเราก็ได้แชมป์ที่ 1 ของการทำสีผม ตอนเรียนก็ชอบ ไม่ได้ฝืนอะไร แต่เราไม่ได้อยากทำผม เราใจร้อน ไม่ชอบธุรกิจบริการ”

เมื่อจบจากอังกฤษเขาก็มาเปิดร้านทำผมของตัวเองที่ซอยร่วมฤดีอยู่ 4 ปีกว่า ไปได้ดี มีลูกค้าต่างชาติมากกว่าคนไทย มีลูกค้าติดเยอะนะเหมือนมีพรสวรรค์ที่ได้จากแม่มา แต่เหนื่อยมาก เขาเป็นช่างทำเอง มีลูกมือช่วย 2 คน พอหมดสัญญาก็เลิกทำ แล้วก็มานำเข้าสกินแคร์จากอเมริกา เริ่มจากใช้เองก่อนแล้วดีถูกใจ เลยขอมาเป็นตัวแทนจำหน่ายในประเทศไทย ทำมาได้ 5 ปี โดยส่งให้กับ
สปาใหญ่ๆ และโรงแรม ปีหน้าจะขยายตลาดค้าปลีกไปตามห้างสรรพสินค้าในอนาคต

“พอเราเป็นเกย์นี่มันมีข้อดีในการทำธุรกิจประเภทนี้นะ คือเราต้องรักสวยรักงาม ใส่ใจในผิวพรรณ ได้ใช้เองถึงจะรู้ว่าดีแล้วกล้าบอกต่อได้เต็มปากเต็มคำ ความเป็นผู้ชายอ่อนหวานทำให้เราเข้าถึงลูกค้าได้ดีกว่ากับเรื่องสวยๆ งามๆ มันเหมาะกับงานที่เราทำ ต้องหาข้อดีในสิ่งที่เราเป็นให้เจอ เราต้องไม่อายที่เราเป็นแบบนี้ ทุกอย่างมีทั้งข้อดีข้อเสีย เราต้องหาจุดดีแล้วส่งเสริมมันให้เด่นชัดขึ้น”

นอกจากนี้ ก็คือเมื่อเราเป็นอย่างนี้อย่าโทษใคร ทำตัวให้ดี รู้จักหน้าที่ มีความรับผิดชอบ เป็นนักเรียนก็ต้องเรียนให้ดี เรียนให้จบ เมื่อทำงานก็สร้างเนื้อสร้างตัว สร้างความมั่นคง และอย่าลืมเรื่องกตัญญูรู้คุณกับพ่อแม่ ไม่ว่าจะเป็นเพศใดก็ตาม เป็นคนดีของสังคม เมื่อเจออะไรต้องอดทน ทุกคนมีปัญหาเสมอ ไม่มีใครที่ชีวิตโรยด้วยกลีบกุหลาบตลอดเวลา เครียดได้ ทุกข์ได้ แต่อย่านาน

ลองเอาธรรมะมาใช้ในชีวิตจะทำให้คุณใจเย็นขึ้น สงบขึ้น “เมื่อก่อนผมใจร้อนมาก พอได้ไปบวช 3 เดือนที่วัดสายป่าปฏิบัติตนเคร่งครัด ศึกษาธรรมะ ผมมองชีวิตเปลี่ยนไป มองโลกในแง่ดีขึ้น พยายามรักษาศีล 5 ในใจให้ได้มากที่สุด เราทำเราได้ เป็นเกย์ก็ใฝ่ธรรมะได้นะ (หัวเราะ)” เขากล่าวทิ้งท้ายอย่างอารมณ์ดี