บางทีชีวิต...ก็ต้องจัดดิสเพลย์!

โดย...ว.แหวน ภาพ : Narupon Hinshiranan

ชีวิตเรา...แรกเริ่มเดิมที เป้าหมายหลักของชีวิตคือการค้นหาตัวตน เพื่อสามารถดำเนินชีวิตในแบบที่ตัวเองเป็น ซึ่งหากทำได้ ปลายทางก็มักจะนำเราไปสู่ความสุขของชีวิต เพราะได้ทำ ได้เป็น ได้ตอบสนองความต้องการของตัวเอง ได้ใช้ชีวิตอย่างไม่ขัดเขิน อยู่บนพื้นฐานของความเป็นตัวของตัวเอง

ฉันเชื่ออย่างหนึ่งว่า...ยิ่งเราค้นพบตัวเองได้เร็วเท่าไหร่ เราจะจัดการกับชีวิตของเราได้แม่นยำขึ้น เพราะสังคมในยุคปัจจุบัน สิ่งที่หลายๆ คนมองว่า “กูเป็น” จริงๆ แล้ว มันอาจเป็นแค่ “ใครๆ เขาก็เป็นกัน” และเราคิดว่า “เรากลับ” แต่ทำไมยิ่งเราอยู่กับมันนานวัน เรากับไม่ค้นพบความสุข เรากลับเบื่อหน่าย ที่เคยสนุกกลับกลายเป็นน่าเบื่อ ที่เคยคิดว่า “ใช่” ทำไมตอนนี้กลับต้องมานั่งถามตัวเองว่า “มันใช่เหรอวะ?” ทำไมกูไม่เห็นมีความสุขกับมันเลย?

นั่นเพราะเราอาจเผลอทำชีวิตให้เป็นอย่างคนอื่น เห็นเขามีอยากมีบ้าง เห็นเขาสุข ก็คิดว่าเราจะสุขด้วย เห็นเขาทำได้ เราก็น่าจะทำได้ เรามองหาคนเลียนแบบ โดยที่ไม่ได้มองมาจากข้างในของเราเลย

แล้วตัวตนที่เราเป็นอยู่มันคงที่แค่ไหน? วันนี้เราคิดว่าเราเป็นคนแบบนี้ อีกสองปีต่อมา...ทำไมเรากลายเป็นคนอีกแบบ เราเมื่อปีที่แล้วไม่ได้คิดอย่างนี้ เราเมื่อหลายปีก่อนงี่เง่ากว่านี้เยอะ จะว่าเราไม่รู้จักตัวเองก็ไม่ใช่นะ แต่กลายเป็นว่า เราในวันนั้น กับเราในวันนี้ มันไม่เหมือนเดิม เคยได้ยินประโยคที่ว่า “เราไม่ใช่คนเดิม แต่เราก็ไม่ใช่คนใหม่ไหม?” ชักงง! ตัวกูนี่ยังไง? ตกลงสรุปว่าเรายังไม่รู้จักตัวเอง หรือตัวตนมันกลิ้งได้วะ?

ฉันขอสรุปเองเออเองว่า...ชีวิตคนเราเกิดมาเพื่อทำสองอย่าง หลังจากผ่านขั้นตอนการค้นหาตัวตนไปแล้ว คือ...หนึ่ง...คงความเป็นตัวตน และสอง...ปรับเปลี่ยนตัวตน ไม่มีอะไรเที่ยงแท้บนโลกใบนี้ แม้แต่ตัวตน ไม่มีตัวตนที่คงที่ เราขยับ มันก็ขยับ ทุกเรื่องที่เข้ามาในชีวิต ล้วนแล้วแต่ให้โอกาสเราเลือก ตัดสินใจเองทั้งนั้น อยู่ที่ว่าเมื่อเกิดขึ้นแล้ว ทำให้เราคิดเหมือนเดิม หรือคิดเปลี่ยนไป เพราะเรื่องบางเรื่องของชีวิต มันจะเดินเข้ามาไม่เลือกเวลา

เมื่อวานไม่เจอ วันนี้อาจเจอ ปีที่แล้วไม่ได้เป็นแบบนี้ ปีนี้เป็นแบบนี้ และทุกสิ่งรอบตัวก็มีผลกับการตัดสินใจของเราทั้งหมด ต่อให้คำถามเดิม ก็ไม่ใช่ว่าระยะเวลาที่ต่างกัน เราจะตอบแบบเดิมเสมอไป และอย่ากลัว หรือตกใจ ที่เราไม่ได้คิดแบบเดิม ขอเพียงแค่มีตัวตนที่เคลื่อนไหวได้ ที่ต่อให้เคลื่อนไหวยังไง แกนในก็ยังเป็นอันเดิม

“ความเป็นตัวตนที่ดีที่สุด” คือตัวตนที่พร้อมปรับเปลี่ยน เพื่อคงความเป็นตัวตน ให้สวยงามที่สุด...ณ ขณะนั้น ดี...เหมาะสม...เข้ากันได้...และไม่อึดอัด กับสถานการณ์สถานภาพ สภาวะแวดล้อม ที่ตัวเองยืนอยู่ เป็นอยู่ และยังอยู่ เลิกคิดว่าการเปลี่ยนตัวเอง คือการสูญเสียตัวเอง คนที่ไม่เปลี่ยนอะไรเลยต่างหากที่น่ากลัว เราไม่เรียกคนเหล่านี้ว่า “เป็นตัวของตัวเอง” แต่เขากำลังเสพติดการยึดติดตัวเอง

เมื่อไหร่ที่การตัดสินใจของเราทำให้เราอึดอัด นั่นแสดงว่า สิ่งหนึ่งที่เรายังไม่เข้าใจตัวเราเองคือ สัจธรรมที่ว่า “ตัวตนยืดหดได้” หากเราอยากใช้ชีวิตอย่างมีศิลปะ มีอิสระ และสมดุลนอกเหนือจากการให้ความคิดโบยบินอย่างมีอิสระแล้ว ปลดโซ่เปิดกรงที่กั้นตัวตนออกด้วย! หากเราเป็นคนหนึ่ง...ที่รู้จักตัวเองดีพอสมควร พยายามทำความเข้าใจตัวเองมาตลอดชีวิต และมักจะรู้สึกดีกับสิ่งที่ตัวเองเลือก ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าตัวตนจะหายไป เพราะต่อให้เราเติม หรือตัดอะไรออกไปจากชีวิต มันก็แค่การปรับแต่งเปลือก เปลี่ยนแพ็กเกจ เพื่อการใช้ชีวิตอย่างรู้เท่าทัน และมีความสุขไปกับมัน ขอแค่แกนในนิ่งก็พอ

หรือเราคงต้องยอมรับว่า

บางทีชีวิต...ก็ต้องจัดดิสเพลย์!