ความชอบกับความสุข เกิดขึ้นได้พร้อมกัน

โดย...มานีมีใจ

สวัสดีค่ะ เราชื่อ สุพัตรา หมั่นแสวง หรือที่ทุกคนรู้จักกันในชื่อ มานีมีใจ อายุ 26 ปี เป็นคนเชียงใหม่ จบจากโรงเรียนปรินส์รอยแยลส์วิทยาลัย และปริญญาตรีจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ปัจจุบันเป็นช่างภาพอิสระและศิลปินวิดีโออาร์ต แนะนำตัวแบบเป็นทางการกันก่อนสำหรับคนที่อาจจะคุ้นชื่อแต่ไม่คุ้นหน้ากันนะคะ

หลายคนมักมีคำถามถึงเส้นทางการมาเป็นช่างภาพ ทำไมถึงชอบถ่ายรูป และทำไมรูปถ่ายของเราจึงเน้นท้องฟ้า คำตอบของเรามักไม่ห่างไกลจากสิ่งที่เคยบอกหลายคนก่อนหน้านี้ไปก็คือ ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าเราเติบโตท่ามกลางธรรมชาติ ที่มีแต่สีเขียวและสีฟ้าเป็นส่วนใหญ่ สิ่งเหล่านี้ต่างซึมซับอยู่ในตัวเรา ความทรงจำในวัยเด็กเรามีความสุขที่เราได้มองท้องฟ้า การได้มองท้องฟ้าแล้วเกิดจินตนาการมองเห็นเป็นรูปต่างๆ และทุกครั้งที่ได้ออกเดินทางเรามักมองเห็นการเปลี่ยนแปลงของท้องฟ้าอยู่เสมอ จนวันหนึ่งเราได้เติบโตขึ้น เป็นหญิงสาวที่หลงรักการถ่ายภาพ ท้องฟ้ากลายมาเป็นส่วนหนึ่งของเรา เมื่อใครเห็นงานเราก็จะเห็นท้องฟ้าในแบบของเราด้วย เราจะดีใจหากไม่ได้เขียนลายเซ็นของภาพ แล้วมีคนจำได้ว่านี่เป็นภาพถ่ายของมานี

ทุกวันนี้เรายังคงมองกล้องเป็นของเล่น เพราะยังรู้สึกสนุกและตื่นเต้นอยู่เสมอเมื่อได้กดชัตเตอร์ นั่นอาจจะเป็นจุดที่ทำให้เรารู้สึกหลงเสน่ห์ของภาพถ่าย เราจึงหลงรักการถ่ายภาพอย่างไม่รู้ตัว พกกล้องออกมาถ่ายภาพอยู่บ่อยๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรา และเมื่อมีคนชื่นชมภาพถ่ายของเรา อยากมีคนถ่ายภาพกับเรา มันก็ทำให้เรากลายมาเป็นช่างภาพอย่างไม่รู้ตัวเหมือนกัน เราจึงมีผลงานอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อมีโอกาสได้แสดงนิทรรศการเดี่ยว ซึ่งทั้งหมดมันเกิดจากความชอบและความสุขของเราล้วนๆ

ความชอบ กับ ความสุข มักเกิดขึ้นพร้อมกัน เรามักให้ความสำคัญกับสองสิ่งนี้เสมอ เราจึงต้องหาเวลาว่างจากงานประจำ (การเป็นช่างภาพอิสระ) ที่ต้องถ่ายรูปตอบโจทย์ของคนที่อยากถ่ายพอร์เทรต เพื่อพักสายตาจากการทำงานคือการหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายรูปเล่น เรายังจำได้ดีว่าการออกไปถ่ายรูปเล่นของเรา ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กๆ มันไม่ต้องมีคอนเซ็ปต์อะไรมากมาย ไม่ต้องวางแผน ไม่กลัวผิดถูก ทุกอย่างล้วนสนุกและเป็นสิ่งใหม่อยู่เสมอ เวลาจับกล้องถ่ายรูปมันกลายเป็นของเล่นชิ้นโปรดของเราไปแล้ว ซึ่งตอนเรียนมหาวิทยาลัยเรามักพกกล้องถ่ายรูปไปเรียนด้วยเสมอ เพื่อเก็บภาพกับเพื่อน เก็บภาพบรรยากาศของวัยเรียน และเมื่อมีเวลาว่างก็มักจะชวนเพื่อน พี่ และน้อง ออกไปถ่ายรูปเล่นอยู่บ้างเราเชื่อว่าช่างภาพหลายคนเวลาเห็นสถานที่ใหม่ๆ หรือการได้ไปเที่ยวที่ไกลๆ มันจะมีความอยากที่จะนำกล้องถ่ายรูปออกมาถ่ายเก็บไว้ เราก็เช่นกัน  เราชอบที่สูง แม้ว่ากรุงเทพฯ จะไม่มีดอยหรือยอดเขาเหมือนเชียงใหม่ แต่ก็มักมีตึกสูงขึ้นใหม่ให้ตื่นใจเสมอ เรามักชอบชั้นดาดฟ้าของตึกใหม่ หรือชั้นสูงๆ ของห้างใหม่ การมองจากมุมสูงจะทำให้เราเห็นกว้างขึ้น ได้เห็นกรุงเทพฯ ในมุมที่ไม่เคยเห็นได้ชัดเจนขึ้น มีโอกาสนั่งรับลมและหยิบกล้องมาจับความเคลื่อนไหวของผู้คนได้ดีทีเดียว

แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก็มักผ่านไปเร็วเสมอ การออกไปถ่ายรูปเล่นแต่ละครั้งทำให้นึกถึงช่วงเวลาตอนเด็กที่เรามักตื่นตาตื่นใจกับสิ่งแปลกใหม่เสมอ รู้สึกสนุกและมีความสุขโดยไม่รู้ตัว จริงๆ แล้วไม่ว่าตัวเราเองหรือใครก็ตามอาจจะต้องคอยมีคำถามเตือนตัวเองอยู่เสมอว่าเราชอบ ไม่ชอบอะไร ได้ทำอะไรแล้วมีความสุข เพราะอย่างน้อยทุกคนจะได้แวะกลับไปหาและลงมือทำ หรืออยู่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุขบ้าง เพื่อให้เรามีพลังมีแรงที่จะกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองได้อย่างเต็มที่ต่อไป

สำหรับมานีมีใจแล้ว...คำตอบของความชอบและความสุขก็คือ การถ่ายรูปนี่แหละ...