‘นุชนารถ-ณัฐนันท์’

โดย... บงกชรัตน์ สร้อยทอง ภาพ... เสกสรร โรจนเมธากุล

“นุชนารถ รัตนสุวรรณชาติ” หรือ “ฉลาม” ประธานกรรมการบริหารและกรรมการผู้จัดการ บริษัท บางกอก เดค-คอน (BKD) สร้างธุรกิจผลิตและบริษัทรับเหมาตกแต่งภายในอาคาร ผลิตและจัดจำหน่ายเฟอร์นิเจอร์สำเร็จรูปตามคำสั่งซื้อลูกค้าแห่งนี้มาถึง 30 ปี และจดทะเบียนเข้าตลาดหลักทรัพย์ เอ็ม เอ ไอ ได้เกือบ 2 ปี ล่าสุดได้ลงทุนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์บ้านเดี่ยวเน้นเจาะฐานกลุ่มลูกค้าระดับบน

เธอได้ลูกสาวสุดที่รัก “ณัฐนันท์ ประสงค์ชัยกุล” หรือ “แป้ง” อายุ 25 ปี ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ เข้ามาช่วยดูแลกิจการได้ 1 ปีแล้ว

ลูกเป็นคนรู้หน้าที่

นุชนารถ : เพราะเรามีกัน 2 คนแม่ลูก เนื่องจากเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ก็จะห่วงไปหมดว่า ลูกจะคบเพื่อนดีไหม แป้งค่อนข้างเป็นเด็กสมัยใหม่ เป็นเด็กที่มีความมั่นใจ รักแม่ด้วยแต่ก็รักเพื่อนด้วย และใช้ชีวิตอยู่กับเพื่อนมาก หรือตอนที่ลูกขับรถเป็น ก็เริ่มห่วงว่าจะเกิดอุบัติเหตุอะไรหรือไม่ เป็นห่วงไปหมด หลายครั้งก็รู้ว่าหลายเหตุการณ์ถ้าห้ามก็จะยิ่งไปกันใหญ่ ก็จะเลือกค่อยๆ พูด ค่อยๆ บอกว่าอยากให้ลูกทำอะไร

แม้ทำงานหนัก เพราะสร้างบริษัทนี้ขึ้นมาได้ก็ต้องผ่านอะไรมาเยอะ ต้องมีกลยุทธ์และบริหารจัดการกับคนทุกระดับ งานค่อนข้างยุ่งยากและเป็นเรื่องจุกจิกในช่วงเริ่มต้นแต่ตลอดเวลาที่เป็นวัยเรียนแป้งทำออกมาได้ดี เกรดเฉลี่ยที่ออกมาต่อเทอมก็ออกมาดี เหมือนเขาก็รู้ว่าหน้าที่คืออะไร ควรทำอะไร รู้สึกปลื้มใจกับลูกด้วย

พอโตมาเรียนมหาวิทยาลัย แป้งมาปรึกษาว่าจะเรียนคณะบริหารธุรกิจ (ภาษาอังกฤษ) หรือคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และก็รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ผลักดันให้เรียนบริหาร เพราะสุดท้ายอย่างไรก็ต้องมาทำงานต่อจากเรา แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเรายังเริ่มต้นจากศูนย์มาได้แต่นี่เราจะกลายเป็นคนสอนเขาเอง อีกทั้งหลายครั้งเขาก็เห็นเราทำงาน เราพกเขาพาเขาไปไหนต่อไหนด้วยในบางครั้ง

จนแป้งเรียนจบปริญญาตรี ขอไปทำงานข้างนอกก่อนหลายเดือน และเริ่มเห็นว่าเราไม่สบาย ดีใจที่เขาตัดสินใจมาช่วยงานเราเอง จากที่ก่อนหน้านี้พูดเท่าไรก็ยังไม่ยอมกลับมา

 

ลูกสามารถเอาตัวรอดได้ การเจรจากับลูกค้า การคิดและการตัดสินใจถือว่าโอเคมาก ค่อนข้างที่จะเรียนรู้งานได้เร็ว ภาพรวมมองว่าเรื่องการบริหารจัดการผ่าน แต่สิ่งเหล่านี้ก็ต้องใช้ระยะเวลาในการเรียนรู้ อาศัยประสบการณ์ที่ผ่านมาเป็นตัวไตร่ตรองว่าอะไรควรทำหรือกลยุทธ์อะไร

หลักการสอนที่ให้กับลูก คือ การทำและสอนให้เขาดู โดยเฉพาะเรื่องการเป็นผู้ใหญ่และสิ่งที่ควรทำต่อผู้ใหญ่หรือคนในสังคม นั่นคือต้องรู้จักการอ่อนน้อมถ่อมตน ถือเป็นสิ่งที่ควร ไม่ว่าจะทำที่ไหน หรือทำงานอะไร เรื่องงานไม่ค่อยห่วงเขา เพราะเชื่อว่าเขาสามารถควบคุมอยู่ และมีความเป็นมืออาชีพพอ และเอาตัวรอดได้แน่นอน

สิ่งที่จะเป็นห่วงเขาตอนนี้ คงเป็นเรื่องการขับรถเพราะมีกันอยู่เท่านี้ แป้งเป็นทุกอย่างในชีวิตเรา และทุกอย่างที่เราทำมาทั้งหมดในชีวิตนี้ก็เพื่อเขาคนเดียว ฉะนั้นการเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมาสักครั้งหนึ่ง มันเปลี่ยนชีวิตของคนที่เหลืออยู่ทั้งหมด และอีกเรื่องที่สำคัญที่สุดคือ ความรักที่อาจจะไม่ถูกที่ เราอาจจะนำประสบการณ์เรามาเปรียบเทียบ แต่เราเป็นห่วงเขา และไม่ได้ถึงกับห้ามเขาว่าจะไปรักใครไม่ได้ แต่ถ้าจะรักใครควรเริ่มจากความพอดีกับระยะเวลา อย่าไปทุ่มเทมาก และต้องคิดเผื่อใจไว้เสมอ เพราะเราเองคงเสียใจเช่นกัน ถ้าลูกต้องมาเสียใจกับเรื่องนี้อีก 

แม่เป็นทุกอย่างในชีวิต

ณัฐนันท์ : เราเข้าใจว่าเรามีแม่คอยดูแลเรามาตลอดชีวิต แม่จึงเป็นทุกสถานะของแป้ง เป็นทั้งพ่อและแม่ เป็นทั้งพี่สาว และยังเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของเราอีกด้วยแต่ในหลายครั้งเราก็รู้ว่าดื้อกับแม่ด้วย ซึ่งก็มักจะมีความเห็นไม่ตรงกัน เด็กๆ เราก็รู้สึกว่าแม่เราดุกว่าแม่คนอื่น ดุกว่าแม่ของเพื่อนๆ เราทุกคน เหมือนแม่ห้ามทำนู่นนี่นั่นไปหมด

แต่พอแป้งค่อยๆ โตขึ้นเหมือนได้แม่คนใหม่ แม่เขาไม่ค่อยดุเราเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะโตมาก็ค่อยเปลี่ยนสไตล์การสอน เพราะเห็นเรามีหน้าที่ และสามารถรับผิดชอบทั้งตัวเองและการงานได้หรือโตขึ้นเราก็ต่างคุยกันด้วยเหตุผลมากขึ้น แต่เมื่อก่อนเราก็รู้สึกว่าอารมณ์นำ

 

หลายครั้งแม่ก็ปรับตัวเป็นวัยรุ่นกับเรา พอจบปริญญาตรีเราก็ขอไปทำงานอย่างอื่นดูก่อน ลองไปทำงานขายสินค้าในผลิตภัณฑ์อื่น ตั้งแต่เช้าจนเย็น รวมถึงทำงานเกี่ยวกับสายการบิน เขาเห็นว่าเราเครียดเข้างานเช้าออกเย็น เขาก็มาชวนให้ไปช่วยงานที่บริษัทเรื่อยๆ เพราะอยากให้ไปทำบริษัทที่เขาสร้างขึ้นมามากกว่าที่จะไปทำงานบริษัทอื่น หรือเครียดกับธุรกิจของคนอื่น แม่เขาก็พูดมาตลอดว่าให้เข้าไปช่วยเขาทำงาน แต่เราก็ดึงเอาไว้ก่อนทุกครั้ง

จนวันหนึ่งเริ่มเห็นว่าเขาเหนื่อย แต่เขาไม่พูด มีเวลาพักผ่อนน้อย และเริ่มมีอาการไม่สบายอยู่หลายครั้ง แป้งจึงตัดสินใจเข้ามาช่วยแม่ทันที เพราะสิ่งที่เขาทำอยู่ก็ลุยขยายงานมากขึ้นจากเดิมมากมาย และสุดท้ายก็ทำให้รู้ว่าแม่เขารอเราอยู่จริงๆ

สิ่งหนึ่งที่รู้สึกว่าตัวแป้งยังทำไม่ได้เหมือนเขา คือเรายังมีความใจร้อนผสมกับการทำงานอยู่บ้าง เพราะอาจเป็นวัยรุ่นและประสบการณ์การทำงานยังน้อยอยู่ซึ่งก็ต้องมีการบังคับตัวเองให้ดีกว่านี้ ตอนนี้ก็ค่อยๆ ปรับตัวและเรียนรู้งานไปเรื่อยๆ ก็โชคดีที่มีแม่และญาติๆ คอยช่วยเหลือกัน หรือพี่ๆ หลายคนที่ทำงานที่เห็นแป้งตั้งแต่เด็กๆ เขาก็พร้อมที่จะช่วยและแนะนำการทำงาน

สิ่งที่มีความกังวลและเป็นห่วงแม่ เพราะเรื่องบางเรื่องเหมือนแม่เป็นคนใจดีเกินไป ใจดีแบบที่เรียกว่าใครมาบอกอะไรขออะไรก็เชื่อเขาหมด แม่ก็เคยบอกว่าเราช่วยไปเพราะใจบริสุทธิ์ แต่แป้งคิดว่าในบางสถานการณ์หรือบางครั้งมันก็ใช้ไม่ได้ในทุกสถานการณ์ ที่เราจะช่วยทุกคนได้หมด

แต่เรื่องที่ห่วงมากที่สุด คือ สุขภาพ เพราะแม่เป็นคนที่ทำงานมาตั้งแต่สาว และทำงานโดยตลอด เหมือนไฮเปอร์ต้องทำอะไรตลอดเวลา ถ้าไม่ทำงานต้องออกไปโน่นนี่นั่นตลอดเวลา ไม่ค่อยอยู่นิ่ง ทำให้แต่ละวันแต่ละสัปดาห์เหมือนไม่ค่อยได้พักอะไร ดังนั้นก็ต้องคอยไปพักผ่อนหรือไปชาร์จแบตหาอะไรอร่อยๆ กินกัน หรือไปเที่ยวต่างประเทศที่มีทั้งของกินอร่อยและบรรยากาศดีๆ อย่างญี่ปุ่น ซึ่งก็ถือว่าเขาได้ชาร์จแบตชาร์จพลังได้เต็มที่