ซีไรต์ในสายตา ‘เงาจันทร์’

จาก Long list 18 เล่ม ที่สุดแล้วก็เหลือเพียง 9 เล่ม ในรอบชิงชนะเลิศ ถือเป็นโค้งสุดท้ายของรางวัลเกียรติยศ “วรรณกรรม ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน” หรือ “ซีไรต์” ที่ทั้งเข้มข้นและน่าลุ้น

หนึ่งคนที่ผู้มีลีลาเล่าเรื่องแพรวพราวและการใช้ภาษางดงาม ทั้งยังการันตีว่าเธอทำสถิติเคยเข้ารอบสุดท้ายมาแล้วถึง 2 ครั้ง คงต้องยกให้ “เงาจันทร์” (ปีนี้มีนักเขียนหญิงเข้ารอบสุดท้าย 2 คน อีกคนคือ วีรพร นิติประภา ผลงาน ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต)

ครั้งแรกเธอส่งรวมเรื่องสั้นเข้าประกวด “ปรารถนาแห่งแสงจันทร์” ปี 2551 เลขที่ออกก็ไม่ใช่เธอ แต่เป็น “เราหลงลืมอะไรบางอย่าง” โดย “วัชระ สัจจะสารสิน” ครั้งที่ 2 ปี 2555 ผลงานนวนิยายที่หลายคนบอกตรงกันว่าถึงแชมป์ชัวร์ “ในรูปเงา” ก็มิวายต้องพ่ายต่อ “คนแคระ” ของ “วิภาส ศรีทอง”

“ซีไรต์ไม่ใช่รางวัลสูงสุดของชีวิตหรอกค่ะ” เงาจันทร์ บอกอย่างตรงไปตรงมา และเธอก็ยังบอกต่อว่า แม้เธอจะไม่เคยสัมผัสแชมป์ซีไรต์ แต่เธอก็มีความสุขที่ได้ทำงานเขียน

“อย่างเรื่องสั้นปรารถนาแห่งแสงจันทร์ ก็มีคนชอบมาก แค่นี้ดิฉันก็ว่าดิฉันประสบความสำเร็จแล้วนะ ที่ผู้อ่านมีความสุข มีอารมณ์ร่วมไปกับสิ่งที่ดิฉันถ่ายทอด หรือนิยายในรูปเงา มีคนชอบ ดิฉันก็รู้สึกพอใจและแฮปปี้มากๆ นี่ละคะคือความสุขของนักเขียน”

มาถึงครั้งที่ 3 กับผลงานนวนิยาย “รักในรอยบาป” ที่เปี่ยมไปด้วย “ความดาร์ก” แบบสุดขั้ว อันเป็นแนวทางที่เธออยากนำเสนอและสะท้อนภาพ “ความชั่วร้าย” ที่ซ่อนเร้นอยู่ในตัวตนของตัวละคร

“เรื่องนี้แรงบันดาลใจมาจากแม่หมาคลอดลูก แล้วแม่หมาก็กินลูกตัวเอง หลานดิฉันไปเจอเข้า ก็ตกใจ เลยมาเรียกดิฉันไปดู เป็นภาพสยดสยองมาก ดิฉันเลยอยากเอามาเทียบเคียงกับการทำแท้ง ทิ้งลูก ทำร้ายลูกตัวเองของคน ซึ่งมันอาจจะดูดาร์กนะ แต่มันคือความจริงที่มีอยู่ในสังคม

เนื้อหามันเป็นอะไรที่บิดเบี้ยว สุดโต่ง เถื่อน ที่สุดแล้วค่ะ บางคนบอกว่าไม่กล้าอ่าน เพราะกลัวตัวเอง อ่านไปก็กลัวไป ดาร์กสุดๆ ซึ่งนั่นละคะคือสิ่งที่ดิฉันพยายามจะเตือนว่าจงระวังใจตัวเราเองให้ดี เพราะความเลวและความชั่วร้ายมีมากกว่านี้อีกนะ โดยเฉพาะตัวนางเอก ลดา ที่ป่วยแบบจิตๆ”

มีโอกาสถึงแชมป์หรือไม่ เธอตอบกึ่งทีเล่นทีจริงว่า ไม่คาดหวังเลย แค่เข้ามารอบสุดท้ายก็พอใจมากแล้ว ในฐานะนักเขียนที่ยังรักษามาตรฐานการทำงานไว้ได้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย

“ส่วนตัวดิฉันว่ามันน่าจะมีคนเขียนดีกว่านี้และชาญฉลาดกว่านี้ งานเล่มนี้ดิฉันไม่ขอเรียกว่ามาสเตอร์พีซของดิฉันได้เลย เพราะมันยังขาดตกบกพร่องอยู่เยอะ ถ้ามีเวลาแก้ไข ก็อยากจะกลับไปแก้ไข คงไม่ใช่โครงเรื่อง แต่เป็นพล็อตรองที่อยากทำให้แน่นขึ้น ก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์หนาหูค่ะว่าผลงานของดิฉันเป็นนิยายที่ไม่เหมาะกับรางวัลซีไรต์ แม้กระทั่งการเข้ารอบสุดท้ายเสียด้วยซ้ำ ความรู้สึกของคนเขียน ก็ไม่เป็นไรค่ะ ทำใจและยอมรับ เพราะมันคืองานสาธารณะ ก็เป็นสิทธิที่ผู้อ่านสามารถจะกล่าวถึงได้ในทุกแง่มุม แต่สำหรับคนเขียน งานเล่มนี้ก็เป็นความตั้งใจเขียนที่ทุ่มเท ใช้สติปัญญา ต้องการสื่อสารว่าวันหนึ่งเมื่อแม่ไม่รักลูกอีกแล้ว โลกจะแย่มากๆ กลายเป็นโลกที่เลวร้าย คนที่เติบโตมาโดยไม่มีแม่และถูกกระทำตลอดเวลา มนุษย์ไม่ใช่ของเหลว จะเปลี่ยนรูปทรงได้ตามใจ ชีวิตมันย่อมจะเกิดการบิดเบี้ยวเป็นธรรมดา”

ถึงอย่างนั้น แม้เจ้าตัวจะฟันธงว่า นวนิยายเล่มนี้อาจไม่ไปถึงฝั่งฝัน แต่แน่นอนในหมู่แฟนตัวยงคงได้เต็มอิ่มกับอรรถรสที่เธอมอบให้ ผ่านฉากและชีวิต ตัวละครและอารมณ์ ความโศกเศร้าและความเลวร้าย บทสรุปและการคลี่คลาย ปมในใจที่ใครคนหนึ่งสร้างไว้ได้กลายมาเป็นปมในใจของใครบางคน

“ในฐานะครู ดิฉันรู้สึกว่าเด็กสมัยนี้ท้อง คลอดลูกทิ้งลูก พอเด็กเหล่านั้นเติบโตมามันก็ยากนะที่จะได้ความรักความอบอุ่นจากคนเป็นแม่ คนก็เกิดการหิวโหยความรัก ขาดแคลน เอาอะไรเติมก็ไม่เต็ม ติดในบ่วงทุกข์ หลงผิด ทำร้ายตัวเองไม่พอ มิหน้ำซ้ำยังทำร้ายคนอื่น ไม่รักตัวเองแล้วยังรัก
คนอื่นไม่เป็นด้วย”

ต้องลุ้นวันประกาศผลกันว่านวนิยายดาร์กสุดขั้วเรื่องนี้จะจบด้วยการคว้าชัยชนะไปครอง หรืออย่างที่เจ้าของผลงานเอ่ยอ้างบอกกับเรา แต่ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เธอก็ยังจะมีงานเขียนเล่มใหม่มากำนัลแฟนๆ ไม่ขาด เธอย้ำอย่างนั้น

ล่าสุดที่กำลังจะเสร็จสมบูรณ์และพร้อมเสิร์ฟคือเรื่องสั้น โดยเธอตั้งชื่อว่า “ธุลีฝัน” และหนึ่งนวนิยายโรแมนติก “ดอกรักหลงฤดู” ควบคู่กับทำหน้าที่เป็นครูสอนวิชาภาษาอังกฤษ ณ โรงเรียนมัธยมเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเพชรบุรีบ้านเกิด