เพราะเป็นเด็ก(มาก่อน)

โดย...นายใจดี ภาพ ไชยกฤต แซ่ตั่น

นานๆ ทีได้เลิกงานกลับถึงคอนโดในเวลาหลังเลิกเรียน บรรยากาศระหว่างลานจอดรถเดินไปตึกต้องผ่านสวน ผ่านแมกไม้เขียวขจี ยิ่งมีลมพัดอ่อนๆ พอให้ใบไม้ไหว ยิ่งรู้สึกสดชื่น ได้อารมณ์ “กลับบ้าน” ได้เข้าสู่สถานที่ปลอดภัย อบอุ่น มีความสุข ได้พักผ่อนจริงๆ เพียงเวลาไม่ถึง 5 นาทีแต่โคตรสุข อิ่มเอมใจ

ยิ่งได้ยินเสียงเด็กเจี๊ยวจ๊าวเป็นแก๊ง มีอายุตั้งแต่ยังหัดเดินจนถึง 6 ขวบ มีแม่ๆ เหล่าพี่เลี้ยงนั่งจับกลุ่มคุยกัน เหลือบสายตามองลูกหลานบ้าง คล้ายสมาคมแม่ลูกอ่อนยังไงยังงั้น ส่วนเด็กๆ เสมือนว่าสนามหญ้าเป็นโลกของเขา รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ จากการวิ่งไล่จับกัน ส่งพลังมาถึงผู้ผ่านทางให้ยิ้มได้โดยไม่ต้องร่วมกิจกรรม

เป็นภาพที่เห็นอยู่หลายครั้งยามกลับคอนโดก่อนหัวค่ำ ภาพที่ทำให้ “เกิดความสุข” หากแต่เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ กลับได้พบอีกเหตุการณ์ที่ทำให้เสียงหัวเราะของเด็กๆ หายไป เหลือเพียงความรู้สึกเหงาวาบขึ้นมาจับใจแทน ภาพของเด็กน้อยที่มี รปภ.เป็นพี่เลี้ยงหลังเลิกเรียน เพราะพ่อแม่ยังไม่เลิกงาน กว่าจะได้เจอหน้าพ่อแม่ก็ไร้แสงตะวันแล้ว วันไหนรถติดเวลากลับก็ยืดยาวออกไปอีก

สีหน้าแววตาของหนูน้อยไม่ได้หม่นเศร้าอะไรหรอก และดูจะคุ้นชินกับการรอพ่อแม่แบบนี้เสียแล้ว หากแต่ผู้ผ่านมาพบคนนี้ต่างหากที่รู้สึกเศร้าขึ้นมาเองที่เห็นหนูน้อยนั่งขีดๆ เขียนๆ ในพื้นที่จำกัด แต่สิ่งหนึ่งที่ช่วยให้หัวใจของผู้พบเห็นแช่มชื้นขึ้นมาบ้างคือ หนูน้อยช่างเจราจา และรู้จักระวังตัวในวัยเพียง 5 ขวบ เชื่อได้ว่าก่อนที่พ่อแม่จะยอมให้ลูกอยู่ในสภาวะนี้จะต้องพูดคุยกันอย่างดี ถึงได้กล้าวางใจให้ลูกอยู่เพียงลำพังเป็นเวลา 3-5 ชั่วโมง และพี่เลี้ยงจำเป็นจะเป็นใครก็ไม่รู้ในวันนั้น (รปภ.แต่ละวันเปลี่ยนคน)

เด็กอาจยังไม่รู้สึกรู้สมกับการถูกทิ้งให้รอหรืออย่างไรกัน... หากแต่สิ่งหนึ่งที่เด็กทำให้ผู้ใหญ่ได้เห็นคือ ความอดทนในการรอคอย การไม่เอาแต่ใจงอแง อยากขึ้นไปอยู่บนห้องได้นอนนั่งบนโซฟานิ่มๆ ได้เปิดทีวีดูรายการโปรด และเป็นเด็กดีน่ารักให้พี่เลี้ยงจำเป็นเมตตาเอ็นดู ไม่รู้สึกเป็นภาระ ที่สำคัญ รปภ.ต้องเป็นคนจิตใจดี

ลองคิดในอีกมุม หากพี่เลี้ยงจำเป็นที่พ่อแม่วางใจให้เด็กรอระหว่างกลับบ้านมีจิตใจที่ต่ำช้า หรือ รปภ.มีงานล้นมือ ต้องเดินตรวจสถานที่แล้วทิ้งเด็กไว้เพียงลำพัง แล้วการรักษาความปลอดภัยของคอนโดหละหลวมปล่อยคนเข้าออกได้สะดวก คนร้ายเห็นเด็กอยู่ตามลำพัง เพียงแค่ใจประหวัดคิดก็รู้สึกหดหู่ ภาวนาอย่าให้มีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นเลย

บางทีชีวิตคนเราก็ไม่ได้มีทางเลือกมากนัก เราอาจคิดว่าถ้าเป็นลูกเราจะไม่มีวันปล่อยให้อยู่แบบนี้เด็ดขาด แต่เมื่อเราไม่เป็นเขาเราจะไม่รู้เลย บางสถานการณ์ที่เราผ่านพบเจอได้แต่ขอให้ทุกอย่างเป็นเรื่องดี ให้แก้มพวงชมพูวงเล็กๆ ยังมีรอยยิ้มอยู่