ร้าน เครื่องเขียน และกลิ่นกระดาษ

โดย...ปอม ชาน เรียบเรียง พาแลง ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์

เชื่อว่าหลายคนมีวิธีหาแรงบันดาลใจในการทำงานไม่เหมือนกัน สำหรับตัวปอมที่ทำงานเกี่ยวกับไอเดีย การได้ออกเดินทางท่องเที่ยวคือเป้าหมายทุกปี ซึ่งจะเป็นแรงบันดาลใจชั้นดีเพื่อการทำงานหนัก การไปเที่ยวแต่ละครั้งแต่ละที่ทำให้ปอมเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจและสะสมเป็นไอเดียเพื่อนำมาใช้ในงานของเรา

ด้วยงานของปอมคืองานศิลปะ เราวาดภาพ เรามีคาเฟ่เล็กๆ ของตัวเอง และเพิ่งเปิด illustration เอเยนซีที่แรกของเมืองไทยชื่อ AM-PM สิ่งเหล่านี้ทำให้ปอมต้องวางแผนชีวิตในแต่ละปีให้ดี แต่ทั้งหมดทั้งมวลจะเป็นตารางคร่าวๆ ที่สามารถให้เรายืดหยุ่นและรู้สึกสนุกกับจังหวะชีวิตได้อยู่

ภายใน 1 ปีปอมจะมีตารางว่าอยากเดินทางไปไหนบ้าง จากนั้นก็เริ่มคิดเรื่องการหางบเพื่อใช้ในแต่ละทริป เช่น ถ้าจะไปเที่ยวญี่ปุ่นต้องทำงานอะไรบ้างนะ ไปอิสตันบูลต้องใช้เงินเท่าไหร่ จากนั้นก็แค่ทำงานๆ ซึ่งถ้าเรารู้สึกพลังตกเราก็จะนึกถึงจุดหมายปลายทางของเราทำให้เรามีแรงทำงานต่อ พอเวลาเหนื่อยก็คิดว่าอีกนิดหนึ่งใกล้จะได้ไปแล้ว

ถ้าการเดินทางคือแรงบันดาลใหม่ๆ แต่ทุกๆ การเดินทาง ปอมจะได้รับความสุขเล็กๆ กลับมาด้วยทุกครั้ง นั่นคือการหอบเครื่องเขียนกลับมา ปอมเป็นคนที่มีความสุขทุกครั้งเมื่อเข้าร้านเครื่องเขียน สามารถอยู่ได้เป็นวันๆ เรียกว่าเป็นมนุษย์ชอบดมกระดาษ เป็นคนติดสมุด ปากกา ดินสอ เรียกว่าคลั่งสิ่งเหล่านี้ได้เลย อาจจะเป็นเพราะว่าด้วยการทำงานของเราที่จะเป็นเรื่องของการขีดเขียนปอมจึงชอบจับเนื้อกระดาษ เพื่อสัมผัสเนื้อและขนาดของแกรม เรียกว่าปอมเชี่ยวชาญเลยก็ว่าได้ เพราะเราอยู่กับสิ่งเหล่านี้ค่อนข้างมาก และญี่ปุ่นคือประเทศที่ทำให้ปอมหลงเสน่ห์เครื่องเขียนของเขาเอามากๆ

สิ่งที่ปอมต้องพกติดตัวอยู่เสมอคือปากกาไม่ต่ำกว่า 4 ด้าม เวลาเจอสิ่งที่เราชอบหรือเวลาปิ๊งไอเดียก็ต้องรีบหยิบปากกาขึ้นมาจดหรือสเกตช์ภาพไว้กันลืม หรือต่อให้ไม่มีสมุดอยู่ในมือปอมก็จะคว้าบิลหรืออะไรก็ตามที่สามารถเขียนลงไปได้จดไอเดียไว้ก่อน

นี่คือคำตอบที่หลายคนถามปอมว่าเวลาคิดงานทำอย่างไร มันตอบได้ในตัวเลยว่าปอมคิดงานได้ทุกที่ แต่ที่นั่นจะต้องไม่มีคอมพิวเตอร์ หรือต้องปิดคอมพ์ หรือเดินออกจากหน้าคอมพ์ไปทำอย่างอื่น เพื่อให้เรามีช่วงเวลาที่ได้คิดและอยู่กับความคิด บางคนมีปัญหาหรืออุปสรรคในการทำงานก็ยังจมอยู่ที่เดิม แทนที่จะเดินออกไปจากตรงนั้นก่อน ส่วนตัวปอมเองเวลาเจออุปสรรคจะมองว่างานทุกโปรเจกต์หรือทุกช่วงของชีวิตก็จะมีอุปสรรคเข้ามาเรื่อยๆ อยู่แล้ว เป็นสิ่งธรรมดาที่จะต้องเจออยู่แล้ว เราคาดไว้ว่าจะต้องเกิดขึ้น สิ่งที่จะต้องทำคือเรามีหน้าที่แก้ปัญหาให้เป็นลำดับขั้นตอน หรือถ้ามันหนักมากจนท้อปอมจะเติมพลังด้วยการโทรหาคุณพ่อคุณแม่คนที่เราเห็นมาตลอดว่าทั้งสองท่านเข้มแข็งเสมอ และทุกครั้งที่โทรหาท่านเรารู้สึกได้พลังกลับมาทุกครั้ง

การจะทำอะไรสักอย่างหนึ่งในชีวิต ปอมจะมีไทม์ไลน์ค่อนข้างชัดเจนว่าจะเดินไปทางไหน เราจะยอมเสียเวลา คิดและวางแผนค่อนข้างนาน แต่เป็นแผนคร่าวๆ ที่พอเราเดินไปได้สักพักเรายังสามารถเต้นไปกับชีวิตเราได้อยู่ สนุกกับชีวิตเราได้ แต่เมื่อเรารู้ว่าเราจะเดินไปทางไหนชัดเจน แล้วเราจะเสียเวลากับสิ่งไม่จำเป็นในชีวิตน้อยลง

เป้าหมายของปอมในแต่ละปีคือการเดินทาง แต่เป้าหมายอีก 10 ปีของปอมคือ การได้เป็น Fine Artist คือวาดรูปขาย เพราะฉะนั้นสิ่งที่ปอมทำอยู่ตอนนี้ ปอมทำเพื่ออีก 10 ปีข้างหน้าเพื่อให้ได้ทำในสิ่งนั้น