หลงกลิ่นกาแฟ มารีออน เปาโล ลาร่า ศักดิ์โสภิน

โดย...โจ เกียรติอาจิณ ภาพ กฤษณ์ พรหมสาขา ณ สกลนคร

ไม่ใช่เชฟ (เหมือนฉบับอื่นๆ) แต่ดีกรีความเก่งก็ไม่แพ้เชฟ มากกว่านั้น ความหล่อไม่เป็นรองใคร ติดโผบาริสต้ารูปหล่อแห่งเท็น เธอร์ตี้ คาเฟ่ (ชั้น 2 มีตติ้ง พอยต์ ปากซอยรัชโยธิน 30) เชียวนะ

ไม่หมดแค่นั้น เรื่องความหล่อของลูกครึ่งฟิลิปปินส์-ไทยรายนี้ ยังเข้าตาโมเดลลิ่งชักชวนไปเดินแบบ-ถ่ายแบบ ซึ่งตอนนี้เขาก็ทำเป็นงานอดิเรก ส่วนงานประจำก็คือบาริสต้าที่ร้านนี้แหละ อยากเจอก็ไปเจอเขาได้ทุกวัน   

เรานัดเจอเขาที่ร้าน วันนั้นคึกคักมากๆ แน่นอน...ทุกคนต่างรอคิวสั่งกาแฟจากบาริสต้าหล่อ “มารีออน เปาโล ลาร่า ศักดิ์โสภิน” (ชื่อย้าวววว ยาว) กำลังง่วนอยู่กับการทำกาแฟ เขาว่าลูกค้าที่มาประจำจะมีบาริสต้าประจำ มองตารู้ใจ อยากดื่มอะไร แบบไหน บาริสต้าพร้อมจัดให้

ความสนใจในกาแฟของมารีออนเริ่มต้นสมัยที่เขาเริ่มเข้าวงการโมเดล ด้วยต้องตื่นเช้าเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานอีเวนต์ ท้องเขาก็ร่ำร้องหากาแฟแก้วโปรด ครั้นจะอาศัยกาแฟทรีอินวันก็ไม่ใช่แนวทางหนุ่มอารมณ์ติสต์ หรือจะบึ่งรถไปร้านประจำก็ทำได้แค่บางโอกาส บ่อยครั้งเข้าเขาจึงเกิดปิ๊งไอเดียชงกาแฟดื่มเองซะเลย

“ไปดื่มร้านประจำก็รู้สึกว่าเขาทำอร่อยจัง จนผมกับแก๊งเพื่อนนายแบบก็คุยกันว่าแล้วทำไมพวกเราไม่ชงกาแฟเองบ้างล่ะ ซึ่งพอพวกเราคุยกันจบ แต่ก็ไม่มีใครเสนอตัวว่าจะไปเรียนหรอกนะ (หัวเราะ) ความที่ผมชอบกาแฟมากและอยากศึกษาอย่างจริงๆ จังๆ ผมก็บอกทุกคนว่าจะไปเรียนทำกาแฟ”

 

มารีออนมุ่งหน้าสู่ จ.เชียงใหม่ ณ ร้านกาแฟดังแห่งหนึ่ง (เขาไม่ยอมบอกชื่อร้าน เซ็ง!!!) คือโรงเรียนที่สอนทุกสิ่งอย่างเกี่ยวกับกาแฟ คลุกคลีอยู่กับกาแฟ 1 ปีเต็ม จนสำเร็จตามเป้าประสงค์ มารีออนก็บ่ายหน้ากลับกรุงเทพฯ เพื่อสานฝันในฐานะบาริสต้าไฟแรง

“สิ่งที่ผมรู้คือก็รู้แค่ว่าตัวเองชอบดื่มกาแฟเอสเปรสโซ่ นอกนั้นไม่รู้เลยครับว่าใช้กาแฟพันธุ์อะไร ใส่ส่วนผสมอะไร เพราะไม่ใช่สิ่งที่ดื่ม ไม่เคยสนใจไปมากกว่าสิ่งที่ตัวเองชอบเลย แต่พอไปเรียนรู้ ก็ได้หมดเลยครับ ตั้งแต่พันธุ์กาแฟ เมล็ดกาแฟที่ดี ไม่ดี แม้แต่แก้วก็ต้องจับให้รู้ว่าเหมาะกับกาแฟแบบไหน ยิ่งมาเจอการทำลวดลายกาแฟ ผมก็ยิ่งชอบมากๆ เพราะส่วนตัวก็ชอบศิลปะอยู่แล้ว เรียนแป๊บเดียวก็เป็น” 

พอเห็นผมทำเป็น แก๊งเพื่อนๆ ก็เริ่มสนใจละ อยากเรียนบ้าง ทุกคนก็พากันมาเรียนกับผม ผมก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรนะครับ (ถ่อมตัว) ก็สอนตามที่เรียนมา นอกนั้นก็ฝึกฝนและศึกษาจากแหล่งข้อมูลอื่นๆ ผมว่าการเป็นบาริสต้ามันเป็นงานที่สามารถใส่ความคิดสร้างสรรค์ลงไปได้ ไม่จำเป็นต้องตามกฎตามตัวเป๊ะ บางอย่างก็ต้องเรียนถูกเรียนผิดจากการลงมือทำ แต่ทุกอย่างและทุกแก้วที่ทำออกมามันจะสะท้อนตัวตนของคนทำ ขณะเดียวกัน มันก็แฝงไว้ด้วยความงดงาม ผมว่ามันเป็นงานศิลปะอย่างหนึ่งนะครับที่บ่งบอกถึงวิธีคิดและรสนิยมของคนทำ”

 

กาแฟอร่อย วัดจากอะไร ถามแทนใจคอกาแฟ มารีออนรีบบอกว่าวัตถุดิบดีมีชัยไปกว่าครึ่ง แต่ก็ใช่ว่าจะได้รสกาแฟที่อร่อยเลิศเลอไม่ ถ้าบาริสต้าสักแต่ว่าทำ ทำโดยขาดความรักต่อสิ่งที่กำลังอยู่ตรงหน้า ก็มักได้ผลลัพธ์ที่ไม่เข้าท่าเท่าไหร่ ตัวเขาและแก๊งเพื่อนๆ มีทางออก เพื่อให้ได้กาแฟอร่อยถึงมือลูกค้า นั่นคือเมื่อทำเสร็จแล้ว ต้องชิมทุกแก้วก่อนเสิร์ฟ

อย่างซิกเนเจอร์ของร้าน Light Thirty Cafe บาริสต้าวัย 29 ก็ต้องชิมก่อนเสิร์ฟ แม้ว่าจะเลือกใช้กาแฟคุณภาพเยี่ยมจาก 3 ประเทศ (ระวันดา-คอสตาริกา-เคนยา) กลมกล่อมด้วยฟองนม นุ่มลิ้นด้วยลาเต้อาร์ต 

“ที่ต้องชิมนี่ไม่ใช่ไม่มั่นใจฝีมือนะครับ แต่ผมว่ามันคือการเช็กความมั่นใจมากกว่า เช็กว่ารสชาติกาแฟแก้วที่ทำมันได้ตามสูตรมั้ย ต่อให้มีสูตรตวงชัดเจน ผมก็ยังต้องชิมครับ ถ้าชิมแล้วรู้สึกว่ามันแปลก รสเพี้ยน ผมก็จะไม่เสิร์ฟให้ลูกค้า แต่ถ้าแก้วไหนที่คิดขึ้นใหม่เป็นสูตรพิเศษ ก็จะบอกลูกค้าว่าเป็นสูตรพิเศษนะ ลูกค้าก็จะได้เรียนรู้รสชาติใหม่ๆ ไปพร้อมกับคนทำด้วยครับ”

การเป็นนายแบบเพิ่มยอดขายมากน้อยขนาดไหน เขาอมยิ้มและบอกอย่างอารมณ์ดี ถ้าเป็นคนรู้จักและเคยจ้างไปเดินแบบ พอรู้ว่ามารีออนเป็นบาริสต้าที่นี่ก็มาอุดหนุน พร้อมกับบอกต่อให้คนอื่นๆ แวะมาเป็นลูกค้า

“แฟนคลับก็มีบ้างครับ (ยิ้มกรุ้มกริ่ม) ก็มีทั้งผู้หญิง ผู้ชาย เกย์ แต่ทุกคนมาแบบน่ารักครับ ไม่ได้เป็นแฟนคลับแบบคลั่งไคล้เกินเหตุ บางคนที่คุ้นเคยกันก็จะระบุตัวบาริสต้าว่าขอคนนี้ทำนะ ในฐานะบาริสต้าหน้าใหม่ ก็ปลื้มใจนะครับที่มีคนให้ความสนใจขนาดนี้”