ขอพูดกับเจ้าหน้าที่สถานทูตสักนิดนึงเถอะ

เฟซบุ๊ก Trisdee na Patalung

ขอพูดซักนิดนึงเหอะ ด้วยความเคารพนะครับ พวกที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ตามสถานทูตเนี่ย (ขออภัยที่พูดเชิงเหมารวม แต่ชีวิตนี้เจอมาเยอะ จากหลากหลายสถานทูต จะให้เล่ากี่สตอรี่บอกมาได้เลย) คือพวกพี่เติบโตมายังไงครับ กินอะไรเป็นอาหาร? อีห่า คนมีการศึกษาอะนะ เวลาคุยกับคนที่ไม่เคยเจอกันมาก่อน ไม่มีข้อบาดหมางกันมาก่อน เขาจะพูดกันอย่างสุภาพฮะ มันเป็นนอร์มของสังคม

นี่กูมายื่นขอวีซ่า ไม่ได้มาสมัครเป็นคนใช้คุณ บอกว่าหน้ากูในรูปมันเล็กไป โอเคไม่ว่า ก็เลยแจงไปว่า "แต่รูปชุดนี้ผมเพิ่งใช้ขอวีซ่าไปสาธารณรัฐเช็คเมื่อเดือนก่อนนี้เองนะครับ" (ซึ่งถ้าใช้ไม่ได้ก็ไม่เข้าใจว่าตอนนั้นขอผ่านได้ยังไง เพราะ application รัฐเชงเง่นมันก็มาตรฐานเดียวกันหมด) แม่งก็หยิบชาร์ทรูปตัวอย่างที่ถูกต้องมาให้ดู ชี้รูป เอารูปกูมาเปรียบข้างๆ แล้วก็พูดด้วยพิทช์โซปราโนที่กระแทกกระทั้นชิบหายว่า "ดูค่ะ ดูค่ะ! อันนี้ขนาดเป็นยังไง แล้วของคุณขนาดเป็นยังไงคะ ใช้ได้มั้ยคะ? ใช้ไม่ได้ค่ะ! ออกไปถ่ายใหม่" แล้วก็โยนรูปกูลงบนเคาน์เตอร์ (เน้นว่า 'โยน') ณ จุดนั้น ด้วย personality ของตัวเองเกือบจะหลุดไปแล้วว่า "โทษนะ คุณนี่พูดดีๆเป็นมั้ยครับ" แต่สิ่งที่ออกมาจริงๆคือ "ครับ..." คำเดียว

ประเด็นคือ!! นางก็พลิกดูเอกสารไปมา เจอจดหมายเชิญจากท่านกงสุลกิติมศักดิ์... เปลี่ยนโทนเลยจ้าาา! ต่อมความสุภาพเพิ่งจะเริ่มทำงาน! สิ่งที่ผมคิดอยู่ในใจก็คือ "จริงๆแล้วคุณก็สุภาพเป็นนี่หว่า แต่ต้องรอใช้เฉพาะกับคนที่มีจดหมายเชิญดีๆมาหรืออะไรแบบนี้เท่านั้น? ใช้กับทุกคนไม่ได้? หรือว่าที่สุภาพเพราะกลัวเดือดร้อน?" หลังจากนั้นก็ซักอยู่นานเลยว่ารู้จักกับท่านผู้เชิญได้ยังไง กี่ปีแล้ว บลาๆ สุดท้ายหยิบรูปผมที่"โยน"ทิ้งไปเมื่อครู่ แล้วก็พูดอย่างสุภาพว่า "แต่ยังไงรูปนี้ก็ใช้ไม่ได้นะคะ ยังไงเดี๋ยวออกไปถ่ายใหม่ด้วยนะคะ" เราก็ตอบ "ครับผม"

คำถามเดียวที่ผมมีคือ ความภูมิใจของชีวิตคุณอยู่ตรงไหนครับ?

ที่มา www.facebook.com/Trisdee