เด็กน้อยในอ้อมกอดพ่อ

มีใครคนหนึ่งเคยบอกไว้ว่าเลี้ยงลูกอย่าอุ้มลูกตลอดเวลาเดี๋ยวเด็กติดมือผมเองก็นึกสงสัยเหมือนกันว่าในเมื่อเป็นลูกของเราเองเรารักเขาอยากกอดเขาทำไมถึงอุ้มมากไม่ได้

เมื่อวันที่ผมอุ้มลูกครั้งแรกที่โรงพยาบาลเด็กน้อยดูบอบบางจนผมกลัวว่าถ้าออกแรงมากไปเขาอาจจะเจ็บพยาบาลอยู่ช่วยสอนท่าอุ้มที่ถูกต้องจนมั่นใจว่าพ่อมือใหม่คนนี้จะไม่ทำลูกหล่นพื้นจึงเดินจากไปเหลือผมกับลูกที่กำลังพยายามจดจ้องคล้ายกับจะถามว่าคุณเป็นใครผมยิ้มแล้วบอกเขาไปว่า“น้องเกล้าพ่อเองจำเสียงพ่อได้ไหมพ่อรักหนูนะลูกรักตั้งแต่รู้ว่าหนูจะมารักหนูตั้งแต่ยังไม่เห็นหน้า”ศีรษะเล็กๆซบอยู่บนอกของพ่ออุ้มเดินไม่นานนักเจ้าตัวเล็กก็หลับพริ้มอย่างง่ายดาย

แม้จะปวดแขนจากการอุ้มลูกครั้งแรกแต่พอเห็นลูกกำลังหลับก็ต้องฝืนแรงเพื่ออุ้มลูกให้หลับนานที่สุดเท่าที่จะทำได้และน้องเกล้าคงไม่รู้หรอกว่าคนที่ทำเสียงดังแมลงมดยุงหรืออะไรก็ตามที่จะทำให้ลูกตกใจตื่นหรือเจ็บตัวจะแปรสภาพเป็นศัตรูกับพ่อทันที

ก่อนหน้านี้ผมเคยแอบอิจฉาภรรยาที่เธอได้อุ้มลูกในท้องคนเดียวตลอดเวลายิ่งยามที่เจ้าตัวเล็กดีดดิ้นเล่นก็ดูเหมือนเธอจะมีความสุขเป็นพิเศษผมได้เห็นแม่ลูกใกล้ชิดกันจนผมแอบหวั่นใจว่าถ้าลูกออกมาดูโลกอันกว้างใหญ่แล้วเขาจะจำเสียงพ่อที่เคยพูดคุยกับลูกจะยอมให้เราอุ้มไหมลูกจะรักเราเหมือนที่เขารักแม่หรือเปล่า

ผมตั้งใจว่าจะช่วยคุณแม่อุ้มลูกทุกครั้งที่มีโอกาสหรือจะฉวยโอกาสแย่งมาอุ้มให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ผมลองคำนวณดูเล่นๆถ้าเอาเวลาที่คุณแม่ตั้งครรภ์ทั้งหมดมาหารด้วยเป้าอุ้มลูกอย่างน้อยสุดวันละ4ชม.ผมจะต้องอุ้มลูกทุกวันราวๆ5ปีถึงจะเท่ากับเวลาที่คุณแม่อุ้มท้องเจ้าตัวน้อย

พอเห็นตัวเลขเวลาที่จะสู้คุณแม่ได้ก็ยิ่งสะท้อนใจคนเป็นพ่อนั้นเสียเปรียบคุณแม่ทุกทางเพราะเอาเข้าจริงๆแล้วผมคงไม่สามารถอุ้มเขาได้นานอย่างที่หวังเพราะด้วยเวลาที่ต้องทำงานกับธุระต่างๆยิ่งทำให้เวลาที่จะโอบอุ้มลูกไว้แนบอกช่างน้อยเหลือเกินและเมื่อถึงเวลาหนึ่งเด็กๆทุกคนก็อยากวิ่งเล่นกับเพื่อนๆไม่ได้มาชูมือส่งเสียงร้องขอให้พ่อแม่อุ้มเดินเล่นเหมือนเด็กทารกตลอดเวลาอย่างที่คิด

เวลาหนึ่งปีกว่าผ่านไปเจ้าตัวเล็กเริ่มหัดเดินทุกครั้งที่กลับบ้านน้องเกล้าจะรีบเดินมาชูแขนอ้อนให้อุ้มด้วยความดีใจแล้วชี้ให้พ่อพาเขาอุ้มเดินไปรอบๆบ้านน้องเกล้ายิ้มพลางไกวขามองสิ่งรอบตัวอย่างมีความสุขพ่อเองก็มีความสุขไม่น้อยไปกว่ากันที่ได้อุ้มลูกเดินเล่น

วันนี้ลำบากพ่อแม่หน่อยแต่เมื่อถึงวันที่เขามีเส้นทางชีวิตของเขาเองถึงตอนนั้นผมจะได้ไม่กลับมาเสียดายเวลาที่น่าจะกอดลูกให้นานๆทั้งที่รู้อยู่แล้วว่ามันเป็นแค่เวลาช่วงสั้นๆช่วงหนึ่งในชีวิตเราเท่านั้น