มือกราฟฟิกใบปิดหนัง-ละคร วิชชา สุยะรา

โดย...สมแขก ภาพ วิชชา สุยะรา

ต้องยอมรับว่าคนดูละครในปัจจุบันเลือกที่จะเสพละครได้ตามจริตของตัวเอง และปัจจัยที่จะทำให้ละครเรื่องหนึ่งประสบความสำเร็จได้มีมากกว่าบทละคร หรือตัวพระ-นาง เพราะคนดูปัจจุบันดูละครละเอียดไปจนถึงเสื้อผ้า โลเกชั่น มุมกล้อง การตัดต่อ และเทรนด์ใหม่ที่กำลังมา ก็คือ เพลงประกอบละคร และโปสเตอร์โปรโมทละคร หรือเรียกง่ายๆ ว่าใบปิดละคร ซึ่งจะปล่อยออกมาเรียกน้ำย่อยก่อนละครจะออนแอร์ ซึ่งมีแฟนละครตั้งหน้าตั้งตารอเลยก็ว่าได้

ชื่อของ “วิชชา สุยะรา” หรือ “ตุ้ย” ถูกพูดถึงมากที่สุดคนหนึ่งในโลกโซเชียลว่าเป็นมือกราฟฟิกใบปิดละครที่ได้รับคำชื่นชมจากแฟนละครช่อง 7 โดยเฉพาะค่ายพอดีคำ ผลงานที่ผ่านมาของเขาที่ถูกกล่าวถึงจนกลายเป็นลายเซ็นเฉพาะตัว อย่างเช่นละครเรื่อง พราว วิมานมะพร้าว กุหลาบเล่นไฟ ขุนเดช วันนี้ที่รอคอย เรือนกาหลง รวมทั้งโปสเตอร์ละครชุด ลูกไม้ของพ่อ ที่ออกอากาศทางช่อง 3 เป็นต้น หรืองานต่างประเทศส่วนใหญ่จะเป็นหนังจีน ฮ่องกง ที่รู้จักกันดีคือเรื่อง Lost In Thailand เป็นต้น

กว่าจะเดินทางมาถึงการทำงานที่ทำอยู่ในปัจจุบัน ตุ้ยก็ไม่ต่างจากคนรักหนังอื่นๆ ที่ฝันอยากจะเป็นผู้กำกับภาพยนตร์ “ผมจบสาขาการสื่อสารมวลชนจากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม ความฝันแรกก็คือการเป็นผู้กำกับหนัง เพราะเราชอบดูหนังมาก ตอนเรียนก็ทำหนังสั้นกับเพื่อนๆ เขียนบทเอง กำกับเอง ตัดต่อเอง มิกซ์เสียงเอง ส่งประกวดบ้าง ส่งฉายที่นั่นที่นี่บ้าง ก็คิดว่าจบแล้วจะมุ่งทางนี้

“ตอนแรกมาทำบทหนัง แต่พี่อังเคิล (อดิเรก วัฏลีลา) ส่งไปที่ บริษัท ด็อกเตอร์เฮด ซึ่งตอนนั้นเขาขาดคนที่ทำโปสเตอร์ ผมก็พอมีทักษะอยู่บ้างก็เลยได้ทำ แต่ทำไปทำมาก็เลยได้ทำโปสเตอร์หนัง เรื่องแรกที่ทำคือ Balls of Fury หนังไทยเรื่องแรกคือ พระพุทธเจ้า และต่อมาอีกหลายเรื่อง แต่ก็ทำอยู่พักหนึ่ง จนรู้สึกว่าตัวเองคงต้องเป็นฟรีแลนซ์ เลยมารับงานเอง” ชายหนุ่มเล่าเรื่องตัวเองย่อๆ

วิธีการทำงานกว่าจะเป็นโปสเตอร์ละครหรือโปสเตอร์หนังที่สวยหรือถูกตาต้องใจคนดูอย่างที่เห็น ไม่ใช่งานง่าย เพราะกว่าจะเคาะมา 1 แบบ อาจผ่านการออกแบบมาแล้ว 40-50 แบบก็ได้ ตุ้ยบอกว่า หลังจากได้รับโจทย์มาจากค่ายละคร สิ่งที่ได้รับมาอาจจะมาจากเรื่องย่อหนึ่งหน้ากระดาษ หรือได้หนังเต็มมา

“ถ้าได้เรื่องย่อมาก็อ่านศึกษาให้ละเอียด ได้หนังมาก็ดูหนังเลย เราต้องดูแนวหนังหรือละครว่าเป็นแนวดราม่า ตลก หรือโรแมนติก และนอกเหนือจากเรื่องย่อ ตัวหนังแล้ว มีภาพนิ่งไหม ถ้าไม่มีก็ต้องไปถ่าย กำหนดแนวทางการถ่ายภาพ คุยกับเจ้าของงานให้เข้าใจตรงกัน จากนั้นก็เข้าสู่โปรดักชั่น ถ่ายภาพ และนำข้อมูลทุกอย่างที่เรามีลงมือทำงานให้ออกมาตรงคอนเซ็ปต์ แต่แน่นอนว่าต้องมีแก้ไข แต่สำหรับผมดราฟต์แรกจะทำด้วยความรู้สึกที่ตัวเองพอใจก่อน จากนั้นลูกค้าจะแก้ไขก็ไม่ว่า”

ด้วยงานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว คนที่เห็นผลงานส่วนใหญ่ของหนุ่มคนนี้จึงดูปุ๊บก็รู้ว่าผ่านมือของ ตุ้ย วิชชา มาแล้ว เขาบอกว่ามันเป็นเรื่องสไตล์ของแต่ละคน “จุดเด่นของผมก็คือลายเซ็นนั่นแหละ ซึ่งศิลปินแต่ละคนลายเซ็นก็ไม่เหมือนกันอยู่แล้ว คนที่ดูละครเขาเห็นเขาก็รู้ว่าเราทำหรือเปล่า แต่ผมก็ไม่ได้ทำโปสเตอร์หนังอย่างเดียวนะ เพราะทำงานด้านอื่นๆ ด้วย เช่น ตัดต่อตัวอย่างภาพยนตร์ให้ต่างประเทศ ที่เขารู้จักเราผ่านพี่อังเคิล ถ่ายทำและตัดต่อมิวสิกวิดีโอบ้างเล็กๆ น้อยๆ”

เมื่อถามว่าคนทำงานลักษณะเดียวกับเขา การแข่งขันเป็นอย่างไร “ผมว่าคนทำงานแบบผมมีไม่เยอะนะ เมืองไทยนับได้เลย เพราะกราฟฟิกดีไซเนอร์มีหลายสาย ทั้งงานเสื้อผ้า สายโฆษณา สายหนัง ฯลฯ ผมถือว่าเป็นสายกึ่งโฆษณากึ่งหนัง ซึ่งเมื่อก่อนก็มีแค่บริษัท ด็อกเตอร์เฮด แต่ตอนนี้ก็มีอีก 4-5 บริษัท แต่บังเอิญว่าผมเป็นฟรีแลนซ์คนเดียวที่ทำเองทั้งหมด ซึ่งถามว่าคนอื่นๆ อยากทำได้ไหม ทำได้นะ แต่ผมแนะนำว่าน้องๆ ที่อยากทำงานแบบนี้น่าจะไปทำงานบริษัทก่อน ฝึกทักษะการเข้าสังคมหรือหาคอนเนกชั่นก่อน ซึ่งทักษะที่คนทำงานด้านนี้ต้องมี ผมว่าทักษะการถ่ายภาพต้องดี ฝีมือโฟโต้ช็อป และงานดีไซน์ แค่นี้นะสำหรับผม แต่เราต้องดูรสนิยมของลูกค้าเป็นด้วย งานมันจะกว้างขึ้นถ้าทักษะภาษาอังกฤษของเราดีด้วย” วิชชาแนะนำ

มือกราฟฟิกงานชุกที่แทบไม่มีวันหยุด และรายได้มีเข้ามาตลอดอย่างตุ้ย มองว่าการทำงานของเขาก็ได้เที่ยวด้วย “บางครั้งเราต้องบินไปทำงานกับลูกค้าที่ต่างประเทศ ก็เหมือนได้เที่ยวด้วยไปในตัว หรือบางทีเราก็ออกกองไปถ่ายโปสเตอร์ในโลเกชั่นที่เราเล็งว่าจะมาอยู่ในโปสเตอร์ ก็ได้มุมมองใหม่ๆ สนุกไปอีกแบบ”

 เขาปิดท้ายว่า ความสุขในงานเหมือนเราต่อจิ๊กซอว์ ที่เป็นการหยิบของที่กระจัดกระจายอยู่แล้วมาทำให้มันเป็นชิ้นเดียวกัน

“เสร็จแล้วมันมีความสุข ยิ่งคนชอบงานเรายิ่งสนุกและมีความสุขมากไปอีก”