“ฉันรักกรุงเทพฯ” ซีซั่น 4

ต่อเนื่องซีซัน 4 “ฉันรักกรุงเทพฯ” เมืองที่หลายคนอาจ (เคย) ต่อว่าต่อขานในความเป็นมหานครกำลังพัฒนา เมืองแห่งความยุ่งเหยิงอีรุงตุงนังรกรุงรัง แต่วิกฤตคราวนี้ไม่มีใครปฏิเสธเห็นอกเห็นใจเมืองฟ้าอมรเพราะทุกคนล้วนเห็นพ้องต้องกันว่า...พลิกเหรียญอีกด้านกรุงเทพฯ เมืองนี้เปี่ยมไปด้วยชีวิต เปี่ยมพลัง ส่งให้กับทุกๆ ชีวิต ณ เมืองหลวงแห่งนี้

สถาปนิกคนหนุ่มรุ่นใหม่ กฤษณพงศ์ เกียรติศักดิ์ ผู้บริหาร บริษัท Ideal 1 “บอกไปใครจะเชื่อว่าผมเคยได้ขึ้นรถราง” เขาเริ่มต้นบทสนทนาพร้อมรอยยิ้มเล่าให้ฟังว่า ชีวิตถือกำเนิดย่านเก่าแก่ของกรุงเทพฯ ในเขตดุสิต สมัยเด็กๆ คุณแม่จูงมือพาไปเที่ยว ไปซื้อหาข้าวของกินของใช้ในย่านเกาะกรุงรัตนโกสินทร์ โดยรถสาธารณะยอดฮิตในวันนั้น คือ รถราง วิ่งก๊องแก๊งๆ ช้าๆ แต่ก็ถึงจุดหมายโดยสวัสดิภาพ

“แม่พาขึ้นรถรางบอกเผื่อลูกจะจำได้ แล้วผมก็จำจริงๆ นะครับ (หัวเราะ) ตอนนั้นผม 34 ขวบจำได้ว่ารถวิ่งผ่านท่าพระอาทิตย์ เวลาภาพแฟลชแบ็กกลับไปทีไร นี่คือความทรงจำแม่นยำ เป็นชีวิตช้าๆ ที่สวยงาม คิดถึงทีไรก็มีรอยยิ้ม” กฤษณพงศ์ บอกเล่า

เป็นคนดุสิต ร่ำเรียนมัธยมที่สวนกุหลาบ ไปต่อปริญญาตรี สถาปัตย์ จุฬาฯ แล้วไปเรียนทางด้านดีไซน์ที่มหาวิทยาลัยยูซีแอลเอ และเบิร์กลีย์ และปริญญาโทดีไซน์อีกใบที่รอยัลคอลเลจ ลอนดอน เพราะฉะนั้นคงต้องถามถึง “ดีไซน์ใหม่” ของห้างสรรพสินค้าหลายๆ แห่งที่วันนี้กลายเป็นความทรงจำสีถ่านไปเสียแล้ว!!!

“ตอนผมเรียนสถาปัตย์ จุฬาฯ อาจารย์เคยสอนเรื่องงานออกแบบโดยเปรียบเทียบกับภาพ ‘ดินสอ’ ‘ยางลบ’ แนะว่าการเริ่มต้นสร้างงานเราต้องเขียนแบบลงบนกระดาษ แต่ว่าการใช้ด้านยางลบก็เป็นงานสร้างสรรค์ได้เช่นเดียวกัน วันนี้อย่ามัวคิดแต่เรื่องความหลัง ลบทิ้ง คิดเดินหน้า เราจึงจะสร้างสิ่งใหม่ๆ ได้ ในด้านงานดีไซน์ ผมไม่อยากให้สร้างเมืองใหม่ขึ้นมาทั้งหมดนะครับ แต่จะซ่อมแล้วให้เห็นร่องรอย ย้ำเตือนความเจ็บปวดเพราะคนไทยลืมเร็ว เด็กรุ่นหลังจะได้คิดว่าวันที่เราไร้ความสามัคคี ห้ำหั่นกัน ผลลัพธ์ปรากฏเป็นอย่างไร?

...เหมือนกับอนุสาวรีย์โบสถ์ในเบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาเก็บยอดโบสถ์โกธิกที่โดนระเบิดเอาไว้ แล้วสร้างยอดใหม่ข้างๆ เพื่อบอกให้คนรุ่นหลังได้รับรู้สงครามอันปวดร้าว” กฤษณพงศ์ บอก

ความเป็น “เด็กเกาะรัตนโกสินทร์” กฤษณพงศ์ บอกว่าวันนี้คอนโดหรูหราก็ยังเลือกอยู่แถวสะพานกรุงธน เขาชอบขับรถไปเที่ยวชมเมืองย่านราชดำเนิน ซึ่งถ้าเป็นเหมือนเทป 1 ม้วน ถนนสายนี้คงบันทึกทั้งเรื่องสุขเศร้าเสียใจของประเทศไว้ครบทุกอารมณ์ กลายเป็นความทรงจำแทรกอยู่ทุกก้อนอิฐ “ถ้าผมเป็นผู้ว่าฯ กทม. นะ (บอกพร้อมเสียงหัวเราะ) ผมมี 2 ความฝันใหญ่เลย คือ 1.มีรถไฟใต้ดินโผล่สนามหลวง เอื้อการท่องเที่ยวสะดวกขึ้น เพราะจราจรเส้นนี้ติดขัดมากแล้วเทศบัญญัติมีรถไฟลอยฟ้าก็ไม่ได้เพราะขัดเรื่องทัศนียภาพ ถ้าใช้เอกสิทธิ์รัฐบาลในการปรับปรุงมีรถไฟใต้ดินยาวทั้งถนน ก็จะมีบูติกโฮเต็ลสวยๆ เก๋ๆ มากมายรองรับ และ 2.รถโผล่ไปถึงวัดอรุณฯ มองเห็นความต่อเนื่องกายภาพทางประวัติศาสตร์ ของ 2 กรุง คือ กรุงเทพฯ กรุงธนบุรี

...ความหลงใหลในกรุงเทพฯ ในสายตานักท่องเที่ยวทั่วโลก คือ เมืองที่ไม่เร็วเกินไป และตอนนี้เทรนด์ ‘สโลว์ไลฟ์ สโลว์คัลเจอร์’ กำลังมาแรง ชีวิตช้าๆ ทำให้คนเห็นหน้าค่าตาบ้านเมืองละเอียดขึ้น ใช้ความสุขกับความมีชีวิตชีวาได้เพิ่มขึ้น แต่ตอนนี้เราเป็นเมืองแห่งรถ ต้นไม้ถูกโค่น บ้านถูกรื้อ ทั้งหมดก็เพื่อสร้างถนนเพราะชีวิตคนกรุงขึ้นอยู่กับการใช้รถรามากจนเกินไป ผมเพิ่งกลับจากเวียงจันทน์ได้คุยกับนักท่องเที่ยวจีน เขาตกใจ เสียใจ ที่ตึกรามบ้านช่องเราถูกเผา แต่เขาบอกว่า ...สิ่งที่ทำลายไม่ได้ คือไมตรีจิตและรอยยิ้มของคนกรุงเทพฯ ผมเห็นด้วยเลยครับ สมัยสร้างกรุงรัตนโกสินทร์ แต่ก่อนเป็นทุ่งนาเป็นโคลน เรายังสร้างเมืองวิจิตรตระการตาขึ้นมาได้ดังเนรมิต แล้ววันนี้เราก็ไม่ได้เริ่มจากศูนย์นะครับ” กฤษณพงศ์ แสดงความเห็น

“กรุงเทพฯ เปรียบเสมือน City of Angel ที่มีสีสัน ความสนุกสนาน รอยยิ้ม ความงดงาม” เก๋ชลลดา เมฆราตรี เล่าถึงกรุงเทพมหานครในความคิดของเธอ เก๋เป็นคนกรุงเทพฯ โดยกำเนิด ใช้ชีวิตและเติบโตอยู่ในเมืองนี้ ซึ่งเปรียบเป็นบ้านหลังใหญ่ของเธอ ไม่ว่าจะไปมุมไหนของบ้านก็ได้รับความอบอุ่น ได้รับการช่วยเหลือเกื้อกูล ทุกๆ คนในบ้านหลังนี้มีรอยยิ้มให้กันเสมอ ทว่าวันนี้บ้านของเธอถูกเผา ถูกทำลาย ในฐานะผู้อาศัยในบ้านหลังนี้แน่นอนว่าเสียใจ ช้ำใจ และอยากจะทำความสะอาดบ้านให้กลับมาสวยงามดังเดิม

“ใครๆ ก็ว่ากรุงเทพฯ รถติด ควันเยอะ ฝนตกน้ำก็ท่วม แต่ก็ไม่เห็นใครทิ้งกรุงเทพฯ เก๋อยู่ที่นี่ บ้านเกิดก็อยู่ที่นี่ เราเห็นบ้านเราสกปรก ก็อยากล้างพื้นถนนกรุงเทพฯ ตอนนี้เหมือนฝันร้ายเกิดขึ้นกับกรุงเทพฯ แต่เก๋ก็คิดว่ามันเกิดขึ้นได้ก็ดับได้ เรารู้แล้วความสูญเสียเป็นอย่างไรก็จำไว้เป็นบทเรียน ต่อไปจะได้ไม่เกิดขึ้นอีก”

ด้วยไลฟ์ไตล์และหน้าที่การงานของเธอ สถานที่ที่ต้องไปบ่อยๆ ในกรุงเทพฯ คือ ย่านราชประสงค์ราชดำริ “เก๋มีธุรกิจตัวเองอยู่ที่เซ็นทาราแกรนด์เกษร พลาซ่า สยาม โรงแรมออลซีซั่นส์ นัดพบปะลูกค้า เพื่อนฝูงก็ย่านนี้ เป็นเหมือนสาวออฟฟิศ แล้วงานอีเวนต์ส่วนใหญ่ก็จัดที่สยามพารากอน เซ็นทรัลเวิลด์ เซ็นทรัลชิดลม บ้างทีต้องวิ่งกึ่งเดินบนสะพานลอยฟ้าจากชิดลมมาอีกงานที่สยาม หรือเวลามาเดินช็อปปิ้ง กินข้าวจะเจอคนรู้จักตลอด ที่ตรงนี้เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตประจำวันของเรา เป็นไลฟ์สไตล์ของคนเมือง เก๋ว่ามันเป็นถนนแห่งรอยยิ้ม ชีวิตคนเคลื่อนไหวตลอดเวลา”

สาวสวยคนขยันยังกล่าวทิ้งทายด้วยความประทับใจว่า “ไม่มีที่ไหนที่จะน่าอยู่เท่ากับบ้านเราอีกแล้ว อย่างเก๋ได้มีโอกาสไปต่างประเทศบ่อยๆ รู้ว่าประเทศไหนอากาศดี แต่ยังไงก็ไม่สุขเท่ากรุงเทพฯ บ้านเรา และที่สำคัญประเทศไทยเรามีพ่อที่ดีที่สุดในโลก จะไปไกลแค่ไหนก็คิดถึงพ่อ นั่นคือ พ่ออยู่หัวของเราค่ะ”