คำถามที่(ไม่)จำเป็นต้องตอบ
เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับคุณไหม เพื่อนร่วมงาน 2 คนในออฟฟิศทะเลาะกัน
โดย...ไดนาห์ ชอว์ / ภาพ คลังภาพโพสต์ทูเดย์
เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับคุณไหม เพื่อนร่วมงาน 2 คนในออฟฟิศทะเลาะกัน แล้วพวกเขาพยายามมาขอคำแนะนำจากคุณ คุณแสดงความคิดเห็นของคุณอย่างสุจริตใจ แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะ สัปดาห์ต่อมา (หรืออีกไม่มีกี่นาทีต่อมา) พวกเขากลับมาคืนดีกัน แล้วพวกเขาก็เกลียดคุณ
สถานการณ์ เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่ 3 ปีที่แล้ว เมื่อเจฟฟ์ตั้งคำถามเอากับผมว่า จะทำอย่างไรกับโธมัส ที่ทั้งหยาบคายร้ายกาจ ทุ่มเถียงและไม่เป็นผู้ใหญ่ “อะไรกัน!” ผมตอบเขา “เพื่อนที่ดีต่อกัน ทำไมถึงไม่ปรับความเข้าใจกัน” เจฟฟ์หันขวับมาหาผมแล้วบอกว่า ผมเป็นเพื่อนเขา และผมควรสนับสนุนให้ผมเลิกคบกับเจ้าบ้าโธมัสนั่น ต่อมาทั้งคู่คืนดีกัน (โดยที่ผมไม่ได้แนะให้ใครเลิกคบกับใครด้วยซ้ำ) แต่กลายเป็นว่าโธมัสและเจฟฟ์กลับเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ส่วนผมเป็นหมาหัวเน่ามาตั้งแต่นั้น
ทางออก บทเรียนเรื่องนี้คืออะไร จงระมัดระวังในการให้คำแนะนำแก่เพื่อนๆ ในออฟฟิศ โดยเฉพาะในเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของพวกเขา เพราะมันคือสนามเพลาะที่มีแต่กับระเบิดดีๆ นี่เอง ไม่ว่าบทสนทนาของคุณกับผู้ขอคำแนะนำจะเป็นไปด้วยเจตนาดีหรือบริสุทธิ์ใสเพียงไหนก็ตาม แต่ท้ายที่สุดแล้วจะมีคนตีความในทำนองที่ว่า “โธมัส! นี่หลุยส์ เขาคือคนที่ยุให้ฉันเลิกคบกับคุณไง”
สถานการณ์ คำตอบที่ไม่อยากตอบ จะเลี่ยงหลีกเพื่อนผู้ไขว่คว้าและบีบบี้หาคำตอบจากเราอย่างไร
ทางออก คุณต้องปล่อยให้เพื่อนร่วมงานไขปัญหาด้วยตัวของเขาเอง ในบางสถานการณ์แล้ว ไม่มีใครให้คำตอบใครได้ หากผู้ที่ต้องการคำตอบจะค้นหามันเจอด้วยตัวเอง ชีวิตของคนทุกคนล้วนทุกข์สุขคละเคล้ากันด้วยคำถามและคำตอบที่ตอบได้มั่ง ไม่ได้มั่ง เรื่องงานนั้นยกไว้ แต่ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัว บอกพวกเขาไปว่าชีวิตส่วนที่ยังมาไม่ถึง อาจเป็นคำตอบที่คุณอาจต้องตอบด้วยตัวเอง อย่างที่เวอร์จิเนีย วูล์ฟ เคยบันทึกไว้ ชั่วขณะแห่งความกระจ่างแจ้ง เป็นช่วงเวลาเอกสิทธิ์สำหรับผู้หยั่งรู้ความจริงด้วยปัญญา เขาจะรู้คำตอบ เมื่อคำตอบของเขามาถึง
