กีฬาๆ คือ ยาวิเศษ

โดย...วราพงษ์ ป่านแก้ว

ด้วยอายุอานามที่เกินหลักสี่มาครึ่งทางแล้ว เพื่อนฝูงจึงมักชวนผมเข้าก๊วนกอล์ฟอยู่เสมอ ประหนึ่งว่าเป็นกีฬาที่เหมาะกับวัยและฐานะ

เรื่องความเหมาะสมกับวัยนั้นคงจะใช่ เพราะการเดินออกรอบพร้อมๆ กับการหวดวงสวิงในสนามกอล์ฟน่าจะเป็นการออกกำลังกายที่เหมาะกับคนวัยอย่างผม แต่เรื่องสมกับฐานะนี่ซิยังมีปัญหา

ผมจึงเลือกการออกกำลังกายที่ถนัดและชอบเป็นชีวิตจิตใจมาตั้งแต่ยังเป็นหนุ่มรุ่นกระทง แม้เวลานี้อาจจะดูฝืนวัยไปบ้าง แต่ใจและสังขารบอกว่ายังพอได้อยู่

“อายุเท่าไหร่แล้วพี่” มิตรสหายต่างวัยร่วมสนามฟุตบอลถามแบบกังขาเล็กๆ

“สี่สิบกว่า” ผมตอบแบบไม่ระบุหลักหน่วยของอายุ

“โหยังวิ่งได้ขนาดนี้” เขาประหลาดใจ

“ก็ยังพอได้ นี่ก็ย่าง 46 แล้ว” ผมเฉลยอายุเต็มๆ ให้ได้รู้ และแอบภูมิใจเล็กๆ ที่มีคนซูฮก

แม้จะเป็นการซูฮกในเรื่องอายุที่สูงวัยแล้ว แต่ยังวิ่งไหวซะมากกว่าเรื่องของฝีเท้าก็ตาม แต่ผมก็ยังมีความสุขอยู่เสมอเมื่อได้เตะฟุตบอล แม้บางครั้งจะขัดใจกับสังขารของตัวเองบ้างที่ทำไม่ได้ตามที่ใจคิด ไม่เหมือนสมัยที่โลดแล่นอยู่บนผืนหญ้าสมัยอยู่ในทีมฟุตบอลโรงเรียนเทพศิรินทร์

ต้องขอคารวะดวงวิญญาณของอาจารย์สมศักดิ์ บุญเรืองขาว โค้ชฟุตบอลสมัยเรียนขาสั้นที่ทำให้ผมมีความรักในกีฬาฟุตบอลติดตัวมาถึงวันนี้

ผมมักนัดเพื่อนๆ น้องๆ ที่ออฟฟิศ เตะฟุตบอลกันอาทิตย์ละครั้งสองครั้งตามความสะดวก อาศัยสนามฟุตบอลเอกชนเป็นสถานที่ประลองฝีเท้า ทุกวันนี้มีสนามฟุตบอลเอกชนเปิดให้บริการกันมากมาย อัตราค่าบริการคิดกันเป็นชั่วโมงหลักพันบาทขึ้นไป ถ้าสนามอยู่ใกล้เมืองเดินทางสะดวกหน่อยค่าบริการก็จะแพงขึ้น ยิ่งเมื่อจำเป็นต้องเตะกันช่วงกลางคืนบวกค่าไฟแล้วตกชั่วโมงละ 1,5001,700 บาท เตะกัน 2 ชั่วโมง รวมค่าน้ำ ค่าน้ำแข็งแล้ว ค่าใช้จ่ายต่อการออกกำลังกาย 1 ครั้ง ราวๆ 4,000 บาทบวกลบ

ยังดีที่กีฬาประเภทนี้มีตัวหารเยอะหน่อย เฉลี่ยต่อหัวสำหรับการประลองกัน 34 ทีม ก็ตกคนละเกือบๆ สองร้อยบาท สำหรับคนทำงานอย่างเราก็ไม่น่าจะมีปัญหากับเงินจำนวนเท่านี้

แต่สำหรับเด็กๆ เยาวชนที่รักกีฬาฟุตบอล อาจกลายเป็นเรื่องยากขึ้นที่จะมาใช้สนามฟุตบอลเอกชน แต่ละสนามส่วนใหญ่จึงมีแต่คนวัยทำงานวิ่งกันให้ตึงตัง

แล้วเด็กๆ จะไปเตะฟุตบอลกันที่ไหน?

ผมก็นึกไม่ออก ถ้าจะให้นึกถึงสนามกีฬา หรือสวนสาธารณะสำหรับออกกำลังกายกันแบบฟรีๆ นาทีนี้คงมีอยู่ไม่กี่ที่ ยิ่งเด็กใน กทม.ยิ่งแล้วใหญ่ ที่ว่างโล่งสำหรับยืดแข้งยืดขาหาได้น้อยเต็มที เด็กในต่างจังหวัดเสียอีกที่โชคดีกว่า มีพื้นที่ว่างให้ได้ใช้ประโยชน์มากกว่าคนเมือง แค่โรงเรียนระดับประถมในต่างจังหวัดสนามฟุตบอลยังใหญ่กว่าหลายๆ โรงเรียนดังใน กทม.ซะอีก

ชีวิตเด็กเมืองจึงมีปัญหาหาที่ปล่อยพลังไม่ได้ ดังนั้นถ้าไม่อยู่ร้านเกม ก็อยู่ในโรงเรียนกวดวิชา กลายเป็นเด็กหัวโตตัวลีบผอมกร่องแกร่ง นิสัยดุดัน ก้าวร้าวขึ้นเรื่อยๆ หรือไม่ก็เป็นพวกคงแก่เรียนไม่สนใจโลก ไม่สนใจใคร เป็นเพราะไม่มียาวิเศษอย่างกีฬาช่วยขัดเกลาทั้งร่างกายและจิตใจให้สมบูรณ์

ปัญหาเรื่องนี้เรามองข้ามกันมานาน จะเห็นคึกคักจริงจังกันสักทีก็ตอนเลือกตั้งผู้ว่าฯ กทม. พอหลังจากนั้นก็เงียบหายไปกับสายลม ยิ่งได้เห็นหน่วยงานรัฐมีความคิดจะประเคนที่ดินให้เอกชนเอาไปสร้างคอมเพล็กซ์ สร้างศูนย์การค้า ก็ยิ่งสะเทือนใจ เพราะเห็นแค่ว่าสนามกีฬา สวนสาธารณะ ไม่ตอบโจทย์ทางเศรษฐกิจเมื่อเทียบกับมูลค่าที่ดิน ถ้าคิดกันเช่นนี้ ก็คงไม่มีวันที่ กทม.จะมีสวนสาธารณะหรือสนามกีฬาให้กับเด็กๆ เยาวชนเพิ่มขึ้นได้อีกแล้ว

แต่ถึงอย่างไรผมก็มีความหวังเล็กๆ กับความก้าวหน้าของวงการฟุตบอลไทยที่วันนี้เริ่มมีลีกฟุตบอลอาชีพกันแล้ว แต่ละสโมสรฟุตบอลอาชีพ โดยเฉพาะอย่างยิ่งสโมสรในเมืองกรุงน่าจะสร้างแฟนบอลวัยเยาว์ด้วยฟุตบอล เปิดพื้นที่ให้เด็กๆ ได้เล่นกีฬาที่เขารัก ให้เขาเหล่านั้นได้มีพื้นที่สำหรับออกกำลังกาย แล้วเชื่อเถอะว่า กีฬาคือยาวิเศษจริงๆ