ร้านกาแฟของคนจักรยาน (1)
ไม่เคยคิดเลยว่า “กาแฟ” กับ “จักรยาน” มันจะมาเกี่ยวข้องกันได้
โดย...เกดริน / ภาพ : ออ โน้ต
ไม่เคยคิดเลยว่า “กาแฟ” กับ “จักรยาน” มันจะมาเกี่ยวข้องกันได้
กระทั่งเย็นวันหนึ่ง ก่อนปลายปีที่ได้มีโอกาสออกไป “ปั่น” ตามคำชวนของ “เอิ๊ก” เจ้าของโรงคั่วกาแฟอินดี้นาม “Coffeebark” ย่านลาดหลุมแก้ว
เส้นทางปั่นก็นั่นแหละ ถนนขนาดสองเลนหน้าโรงคั่วของเอิ๊กที่มีทั้งลาดยาง หินบ้าง ปูนบ้าง หลายสิบกิโลเมตรเป็นถนนโล่งที่แทบจะไม่มีรถวิ่งเลย เท่านั้นยังไม่พอ บรรณาการด้วยวิวสดชื่นปอดตลอดสองข้างทาง ฝั่งขวาเป็นคลองกระต่ายเต้นที่มีนกประจำถิ่นเกาะสายไฟโชว์ตัวอยู่เป็นระยะๆ ส่วนฝั่งซ้ายเป็นบ้านไม้สลับกับทุ่งนาที่มีต้นข้าวกำลังตั้งท้องอ่อนๆ... พลิ้วโคตร บอกเลย ฟินกว่าปั่นบนเทรนเนอร์เยอะ!
“ณ โรงคั่วกาแฟริมคลองกระต่ายเต้น” ร้านกาแฟเล็กๆ ที่เอิ๊กบอกว่าเป็นของ “แนต” แฟนสาว ตั้งอยู่ภายในอาณาเขตของรั้วบ้านซึ่งติดกันกับโรงคั่ว ทั้งสองคนวางแผนไว้ว่าจะเปิดไว้บริการกาแฟ “โดยเฉพาะผู้ที่ปั่นจักรยาน”
สาเหตุที่เกิดการเลือกบริการ “เฉพาะ” ผู้ปั่นจักรยาน เอิ๊กอธิบายไว้น่ารักว่า ตัวเขาเองในแต่ละวันคั่วกาแฟเป็นหลัก คั่วทีเป็นวัน วันละเป็นร้อยกิโลฯ เลยไม่มีเวลาเฝ้าร้านที่ไม่รู้จะมีลูกค้าเข้ามาเมื่อไร ลูกค้าทั่วไปจึงอาจไม่ได้รับความสะดวกอย่างที่ควร แต่สำหรับคนปั่นจักรยานที่ตั้งใจมาแวะผ่านเพื่อหยุดพัก หรือแวะจิบกาแฟดีๆ สักแก้ว... เอิ๊กบอกว่า เขาเองยินดีมาก...
มากขนาดสร้างห้องน้ำ ห้องอาบน้ำเอาไว้รอสำหรับคนจักรยานโดยเฉพาะนั่นล่ะ!
นึกๆ ดู ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่เริ่มกำเนิดร้านกาแฟสำหรับกลุ่มคนปั่นจักรยาน
ย้อนกลับไปหาตำนานร้านกาแฟ จำได้ว่ามีข้อมูลบันทึกไว้ในหนังสือ “ประวัติศาสตร์โลกใน 6 แก้ว”
“ช่วง ปี 1700 ร้านกาแฟนับร้อยในกรุงลอนดอนเริ่มแปะป้ายชื่อร้านแตกต่างไปตามย่าน และตามความสนใจเฉพาะกลุ่ม ร้านกาแฟแถบเซนต์เจมส์และเวสต์มินสเตอร์ มักเป็นที่สังสรรค์ของนักการเมือง ร้านที่อยู่ใกล้มหาวิหารเซนต์พอลคือ ที่ชุมชุมของเจ้าหน้าที่ในโบสถ์และนักการศาสนา
ขณะที่คอวรรณกรรมจะไปอยู่ที่ร้านกาแฟวิลล์ในสวนโคฟแนน ร้านกาแฟรอบๆ รอยัลเอ็กซ์เชนจ์ก็จะมีนักธุรกิจแวะเวียนมาไม่ขาด ข้ามมาร้านกาแฟในกรุงปารีส
ปี 1750 มีร้านกาแฟถึง 600 แห่ง แต่ละแห่งเป็นที่ชุมนุมของผู้ที่สนใจแตกต่างกันไปเช่นเดียวกับในลอนดอน กวีและนักปรัชญามักมารวมกันที่คาเฟ่ปานาสและคาเฟ่โปรโคป พวกนักแสดงจะไปชุมนุมกันที่คาเฟ่อองเกล นักดนตรีนิยมคาเฟ่อเล็กซองด์ นายทหารไปสังสรรค์ที่คาเฟ่เดซามส์...”
เป็นอันว่า ไม่ปรากฏ “ร้านกาแฟของคนปั่นจักรยาน” ทั้งในอังกฤษ หรือฝรั่งเศส
กลับมาย้อนดูร้านกาแฟตามความสนใจเฉพาะกลุ่มในบ้านเรา
ยุคที่พอจะนึกออกคงเป็นร้านกาแฟโบราณที่มีการพูดคุยเรื่องการเมือง เกิดเป็นคำเรียกร้านกาแฟในสมัยนั้นว่า “สภากาแฟ” นอกจากนี้ ร้านกาแฟโบราณบางร้านยังเป็นพื้นที่สำหรับดวลหมากรุก ได้ยินว่าบางร้านเคยเป็นแม้แต่ศูนย์กลางในการเช่าและแลกเปลี่ยนพระเครื่อง
นี่เองร้านกาแฟที่ถือกำเนิดขึ้นจากความสนใจเฉพาะกลุ่มจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เกิดขึ้นใหม่
ไม่ใช่เรื่องใหม่ แค่ไม่เคยปรากฏร้านกาแฟที่เน้นบริการ “เฉพาะ” ผู้ปั่นจักรยานมาก่อน ก็แค่นั้น!
