การรู้แจ้งในความโง่ ธัมมะที่ควรศึกษา!! (ตอน ๙)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

...บัดนั้น อชิตมานพ ลูกศิษย์พราหมณ์พาวรีคนที่หนึ่ง เมื่อได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามีพระรัศมีเรื่อเรืองเหลืองอ่อนถึงความบริบูรณ์ดังดวงจันทร์ในวันเพ็ญ และได้เห็นพระอวัยวะอันบริบูรณ์ในพระวรกายของพระผู้มีพระภาคเจ้า จึงมีความร่าเริงยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่ง แล้วทูลถามปัญหาด้วยใจ (ย้ำว่าทูลถามปัญหาด้วยใจ คือ ถามในใจ ไม่ได้ถามด้วยปาก เป็นการถามอย่างผู้ที่มีความประพฤติปฏิบัติทางสมาธิชั้นสูง โดยกำหนดจิตถาม ด้านหนึ่งคือทดสอบในภาคของผู้รับด้วยว่าท่านจะรับได้หรือไม่) ขณะที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทับอยู่ท่ามกลางพระสงฆ์ทั้งหลายว่า “ขอพระองค์ทรงตรัสบอกอ้างชาติอายุโคตร พร้อมทั้งลักษณะ และขอให้ได้ตรัสบอกถึงความสำเร็จในมนต์ทั้งหลายแห่งอาจารย์ของข้าพระองค์เถิด” คือ ขอให้พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสบอกชาติอายุโคตรลักษณะ และความสำเร็จในมนต์ของพราหมณ์พาวรี ผู้เป็นอาจารย์ของอชิตมานพ ปัญหาที่อชิตมานพผูกขึ้นถามดังกล่าวในเบื้องต้น เพื่อต้องการสอบว่า พระพุทธเจ้าทรงทราบหรือไม่ ซึ่งถ้าเป็นพระพุทธเจ้าจริงก็ต้องทราบ และต้องตอบได้ว่าอาจารย์พราหมณ์พาวรีมีลักษณะอย่างไร... ด้วยเพราะความเป็นพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นต้องมีพระสัพพัญญุตญาณ หยั่งรู้แจ่มแจ้งตามพระประสงค์ ไม่มีอะไรมาขวางกั้นปิดบังมิให้รู้แจ้งได้...

บัดนั้น พระพุทธเจ้าผู้ทรงพระสัพพัญญูรู้แจ้งโลกได้ ทรงตรัสแสดงตามคำถามในใจของพราหมณ์อชิตะว่า “พราหมณ์ผู้เป็นอาจารย์ของท่านมีอายุร้อยยี่สิบปี ชื่อพาวรีโดยโคตร ลักษณะในกายของพราหมณ์พาวรีมี ๓ ประการ พราหมณ์พาวรีนั้นเรียนจบไตรเพท ในตำราทำนายมหาปุริสลักษณะ คือ คัมภีร์อิติหาส พร้อมทั้งคัมภีร์นิฆัณฑุศาสตร์ และะเกฏภศาสตร์ ถึงซึ่งความสำเร็จในธรรมแห่งพราหมณ์ของตน ย่อมบอกมนต์แก่มานพ ๕๐๐” คือมีลูกศิษย์อยู่ ๕๐๐ ตามที่อชิตะได้ถามในใจว่า พราหมณ์ผู้เป็นอาจารย์ของข้าพระองค์นั้น ย่อมบอกมนต์แก่ศิษย์ที่มีประมาณเท่าไหร่... เรียกว่าเป็นการถามสอบตรวจเช็กว่าวาระจิตของพระพุทธเจ้านั้นเป็นจริงตามที่ว่าหรือไม่ ถ้าเป็นพระพุทธเจ้าจริงก็ต้องรู้แจ้งทั้งหมด

จากปรากฏบันทึกเรื่องดังกล่าวนั้น มีความละเอียดให้เห็นว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสตอบอชิตมานพที่ถามปัญหาในใจ โดยมิได้ใช้คำว่า ทรงตรัส หรือทรงมีพระดำรัสตอบ... ซึ่งน่าจะเข้าใจได้ว่า คงเป็นการตรัสเฉพาะจากพุทธจิตสู่ผู้ถามโดยตรง หากพระองค์ทรงประสงค์ที่จะแสดงธรรมให้เป็นไปเพื่อเฉพาะบุคคลนั้น ย่อมเป็นไปเช่นนั้นตามพระประสงค์ และในเวลาเดียวกันนั้น แม้พระสงฆ์เป็นพันเป็นหมื่นแวดล้อมพระองค์ท่าน ก็จะได้ฟังคำสั่งสอนดุจเหมือนเฉพาะต่อหน้าพระพักตร์แต่เพียงลำพัง

(อ่านต่อฉบับหน้า)