นักเดินทางในโลกมืด ‘วรรณวัฒน์ มีอัฐมั่น’

ใครว่าผู้พิการทางสายตามองไม่เห็นน้ำทะเลสีคราม หาดทรายสีขาว หรือป่าไม้สีเขียว ทุกคนมองเห็นมันได้ในจินตนาการ แม้ว่าสีครามของทุกคนจะต่างกัน แต่ความสุขที่ได้สัมผัสความนุ่มของเนื้อทราย หรือกลิ่นอายของใบหญ้านั้นปรากฏชัดเจน “วรรณวัฒน์ มีอัฐมั่น” หรือ สาน หมอนวดฝีมือดีแห่งโรงแรมแชงกรีลา กรุงเทพฯ ผู้อยู่ในความมืดมาตั้งแต่อายุ 14 ปี หลังการผ่าตัดรักษาอาการสายตาสั้นที่ทำให้เส้นประสาทถูกตัดออกจากจอภาพอย่างถาวร แต่ความมืดครอบงำใจได้เพียงชั่วขณะ พลังความไม่ท้อแท้สิ้นหวังฉายแสงนำทางให้สานก้าวเดินหน้าต่อไปสู่เมืองใหญ่ กรุงเทพมหานคร

“ตอนนั้นที่คุณหมอบอกว่าสายตาคุณมองไม่เห็นแล้ว ก็คิดเลยว่าเราจะกินข้าวยังไง จะจับช้อนยังไง เราจะเดินออกจากห้องนอนยังไง คือมันมีความรู้สึกว่าทุกอย่างมันมืดมนไปหมด เหมือนกับเราต้องเริ่มใหม่หมดทุกอย่าง แต่ในจิตใจก็คิดว่ายังมีคนตาบอดอีกเยอะแยะ สิ่งที่คนตาบอดทำได้ เราเป็นคนตาบอดคนหนึ่งเหมือนกันก็ต้องทำได้ ก็เลยบอกพ่อว่าผมไม่อยากอยู่บ้านเฉยๆ พ่อก็เลยส่งมาเรียนที่กรุงเทพฯ”

“ถ้าถามว่าต้องออกมานวดทุกวันเหนื่อยมั้ย ก็มีบ้างนะครับ แต่พอกลับไปรู้ว่าลูกมีความสุข ได้ยินเสียงลูกเล่น ได้ยินเวลาลูกอ่านหนังสือ มันทำให้ความเหนื่อยตรงนั้นหายไป” สาน ยังได้เล่าถึงไลฟ์สไตล์ของตัวเองด้วยว่า เมื่อตอนเป็นวัยรุ่นเป็นคนที่ชอบเล่นดนตรี พอมีเวลาว่างมักจะออกไปเล่นดนตรีกับเพื่อนๆ แต่ในตอนนี้สานมีครอบครัวแล้ว ทำให้ชีวิตต้องมุ่งไปยังครอบครัวให้มากที่สุด เวลาวันหยุดก็จะพาครอบครัวไปเที่ยว ไปใช้ชีวิตอยู่กับครอบครัว หรือทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ครอบครัวมีความสุข

“สถานที่โปรดของครอบครัวคือพุทธมณฑล ส่วนใหญ่จะไปไหว้พระ พอไหว้พระเสร็จก็ไปทานอาหารที่นั่น พักผ่อนที่นั่น ลูกเขาจะได้มีที่กว้างๆ ได้วิ่งเล่นอยู่ที่นั่น”

และเมื่อถามถึงสถานที่ในฝันที่อยากไปมากที่สุดในชีวิต สานได้เท้าความให้ฟังตั้งแต่สมัยยังเป็นเด็กที่ชอบออกไปเตะฟุตบอลกับเพื่อน จนถึงความฝันในตอนนี้ที่ก็ยังอยากเตะฟุตบอลอยู่ และยังอิดออดไม่ยอมตอบคำถามเหมือนกำลังเขินอายในคำตอบนั้น จนผู้ถามต้องคะยั้นคะยอและพูดออกมาในที่สุดว่า “อยากไปอังกฤษ” เพราะสานอยากไปสัมผัสสนามฟุตบอลของประเทศอังกฤษสักครั้งในชีวิตให้สมกับเป็นแฟนฟุตบอลทีมชาติอังกฤษตัวยง แต่โอกาสทำให้เขาได้ท่องเที่ยวไปไกลสุดถึง จ.ลำปาง และใต้สุดที่ จ.ประจวบคีรีขันธ์

“ไม่เป็นไร จะใกล้หรือไกล แค่ได้ไปกับครอบครัวก็มีความสุขแล้ว”

เมื่อถามว่า “ถ้าสานเดินทางไปเจอตะเกียงวิเศษแล้วมียักษ์ใจดีให้ขอพรได้หนึ่งข้อ สานจะขออะไร“

คำตอบที่คาดไว้ในใจผู้ถามคือ ขอให้ตัวเองกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง แต่สานตอบว่า “อยากจะให้คนพิการทุกคนมีงานทำ มีเพื่อน มีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างที่ผมอยากมีและได้มี” และยังกล่าวต่อด้วยว่า สิ่งที่ผู้พิการทุกคนต้องการมากที่สุดคือการทำตามเป้าหมายในชีวิต พวกเขาจะคิดว่าความพิการมันเป็นปมด้อยที่ทำให้เป้าหมายหายไป แต่ถ้าพวกเขาได้โอกาสในการทำงาน มันจะสร้างความสำคัญทำให้ชีวิตมีคุณค่าและมีความกล้าที่จะทำตามความฝัน @@@