ธรรมบรรยาย ณ วัดพระแก้วน้อมถวายเป็นพระราชกุศล...เมื่อ ๒๑ ก.ค. ๒๕๕๖(ตอน ๔)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

เพื่อไม่ปล่อยให้จิตนั้นไหลหลงไปตามวิถีแห่งอารมณ์ภายนอก ยังให้สู่อารมณ์ภายในที่ปรับเป็นอารมณ์แห่งธรรมะ พึงระลึกถึงพุทธะ ธัมมะ สังฆะ รวมลงที่จิต พึงดำริว่า “พุทโธ เม นาโถ. ธัมโม เม นาโถ. สังโฆ เม นาโถ.” กำหนดรวม พุทโธ ธัมโม สังโฆ ให้เป็นหนึ่งเดียวลงกลางจิตแห่งพุทโธ ปรากฏเป็นพุทโธดวงเดียวในกลางจิต เป็น “จิตพุทโธ” โดยใช้สติกำกับจิตรวมลงที่พุทโธ วางพุทโธลงที่ศูนย์กลางกาย ให้กายเป็นที่ตั้งของพุทโธ ที่กำกับกำหนดรู้ด้วยสติที่ควบคุมจิต จิตก็จะรวมเป็นหนึ่งเดียวกับพุทโธ ให้รู้ ให้ตื่น และให้มีความเบิกบาน ที่ได้กระทำความน่ายินดียิ่งในการถวายบูชาซึ่งพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ด้วยการปฏิบัติบูชาในวโรกาสอันสำคัญดังกล่าวนี้

ณ ช่วงขณะเบื้องต้นนี้เป็นการปรับสภาพจิต เป็นการปรับสภาพแห่งกาย เป็นการปรับสภาพแห่งความคิดความนึกที่เป็นฐานแห่งวจีกรรมให้สุจริต เพื่อหยั่งลงในฐานของความเป็นกุศลกรรมบถทั้ง ๑๐ คือกายกรรม ๓ วจีกรรม ๔ มโนกรรม ๓ ในเบื้องต้น ฐานแห่งกุศลกรรมที่เกิดขึ้นทั้ง ๓ ทางนั้น นำไปสู่สุจริตทั้งสาม เพื่อนำไปสู่ปริสุทธิแห่งธรรม เป็นไปเพื่อถึง “วิสุทธิธรรม” เพื่อการดับทุกข์สิ้น

จึงขอให้สงบรวมลงอยู่ที่พุทโธ ทำกายวาจาใจ ให้สงบและสุจริตในธรรมดังกล่าว ก็ย่อมเป็นการตั้งฐานแห่งคุณความดีอันมีคุณค่ายิ่ง ที่จะดำริไปสู่วิถีแห่งการพิจารณาให้เข้าใจในธรรมของพระผู้มีพระภาคเจ้า อันเป็นองค์ธรรมที่นำไปสู่ความรู้แจ้งในอริยสัจ คือความจริงอันเป็นที่สุดหรือที่สุดแห่งความจริง เพื่อที่สุดแห่งความทุกข์ คือเพื่อพระนิพพาน

(อ่านต่อฉบับหน้า)