‘A Historic day of Buddhism in India’เนื่องในวันวิสาขบูชาพ.ศ. ๒๕๕๖! (ตอนที่ ๑๒)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

การขาดการพัฒนาจิต ขาดการพักผ่อนจิต ขาดการปรับปรุงสภาพจิต และการใช้จิตไปในส่วนเดียว จนเข้าไปยึดถือยึดมั่นในโลก และให้ความเห็นผิดไปจากความจริง ด้วยอำนาจแห่งอวิชชานั้น จึงทำให้สัตว์ทั้งปวงหมุนวนอยู่ในความทุกข์ ไม่จบและไม่สิ้น

พระพุทธศาสนาจึงเน้นย้ำการสั่งสอนรวมลงที่จิต เพื่อให้รู้จักการพักผ่อนจิต ปรับสภาพจิตให้กลับคืนมาอย่างมีสติปัญญา

และเมื่อพร้อมแล้วจึงพัฒนาสติปัญญานั้นให้เป็นญาณรู้ พอญาณเกิดขึ้น ปัญญาที่เกิดขึ้นในญาณย่อมเกิดขึ้น ปัญญาญาณก็เกิดขึ้น วิชชาก็เกิดขึ้น แสงสว่างก็เกิดขึ้น อวิชชาก็ย่อมสิ้นไป ทุกข์ก็ย่อมสิ้นไป

แม้ไม่ถึงความสิ้นทุกข์ แต่ผู้มีการพัฒนาจิตที่มีความเข้มแข็ง มั่นคง จนมีอำนาจสติปัญญาคุ้มครองรักษา ก็จะรู้จักนึกคิดอย่างมีเหตุและมีผลเชื่อกฎความจริงตามธรรมชาติในความเป็นกฎแห่งกรรมที่ปรากฏให้เห็นอยู่ในทุกสภาวะแห่งธรรม ในทุกอณูของโลกนี้ว่า ตกอยู่ภายใต้อำนาจกฎความจริง คือกฎแห่งกรรม

การสอนหลักกฎแห่งกรรมจึงไม่ยากเลย ถ้าคุณภาพจิตของสัตว์ทั้งหลายเหล่านั้นมีคุณภาพที่ดี พร้อมด้วยสติปัญญาที่ชอบ และผู้ที่รู้จักพักจิต พัฒนาจิต มีคุณภาพจิตที่ดีนั้น ด้วยอำนาจแห่งการเจริญสมถะ จนจิตเกิดความตั้งมั่น ก็ย่อมที่จะนำเข้าสู่การเจริญปัญญาจนรู้แจ้งในความจริงทั้งหลายทั้งปวงได้

(อ่านต่อฉบับหน้า)