ความปลอดภัยส่วนตัว

โดย...นายบรอดแบนด์

เรื่องความปลอดภัยในข้อมูลส่วนตัวเป็นเรื่องที่สังคมไทยยังให้ความตระหนักสนใจกันน้อยมาก ถามว่าเรื่องนี้มีความสำคัญมากน้อยแค่ไหน ต้องบอกว่ามาก และมากขึ้นเรื่อยๆ ในยุคโลกไร้พรมแดนแบบนี้ ยิ่งบริการออนไลน์บนอินเทอร์เน็ตมากขึ้นเท่าใด ความปลอดภัยของข้อมูลส่วนตัวยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

การใช้โซเชียลเน็ตเวิร์ก เฟซบุ๊ก ทวิตเตอร์ ลิงก์อิน หรืออินสตาแกรม และอีกสารพัดโซเชียลเน็ตเวิร์ก ล้วนต้องการข้อมูลส่วนตัวของผู้ใช้แลกกับการให้ใช้งานฟรีๆ ไม่มีโฆษณาอีกด้วย ทำไมจึงเป็นเช่นนั้น ...เพราะจริงๆ แล้วข้อมูลส่วนตัวของเราสามารถขายได้และทำรายได้มากกว่าการโฆษณาอีกด้วย การได้รู้ที่อยู่ ได้รู้เบอร์โทรศัพท์ ได้รู้ความชื่นชอบส่วนตัว ได้รู้ประวัติการศึกษา และอีกสารพัดข้อมูล นั่นคือแหล่งขุมทรัพย์อันมหาศาล

ผมไม่ได้บอกว่าเราไม่ควรกรอกข้อมูลเหล่านี้ลงไป เพราะความเป็นจริงแล้ว ข้อมูลที่ถูกต้องจะนำมาซึ่งสินค้าและบริการที่เราสนใจ และตรงความต้องการเรามากที่สุด บางคนชอบกีฬามาก บรรดาผู้ให้บริการโซเชียลเน็ตเวิร์กก็จะร่วมมือกับสินค้าและบริการด้านกีฬามาเสนอ ใครที่ชอบสินค้าแบรนด์กระเป๋ารองเท้า ก็จะมีสินค้าเหล่านั้นมาเสนอให้ถึงที่ ดังนั้นการเปิดเผยแต่พอประมาณคือสิ่งจำเป็น

ทีนี้อะไรบ้างที่ควรสงวนไว้อย่าบอกออกไปในวงกว้าง เช่น เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัว (ยกเว้นธุรกิจที่อาจมีเบอร์ด้านงานโดยเฉพาะ) ที่อยู่แบบระบุพิกัดตำแหน่งชัดเจน เลขที่บัญชีธนาคารส่วนตัว เพราะมีไม่น้อยที่นิยมแชร์ทุกสิ่งอย่างในชีวิตให้โลกสาธารณะได้รู้ได้เห็น ซึ่งมันเกินไปจนน่ากลัว เพราะทุกสินค้าและบริการเป็นเรื่องที่ดี แต่ก็ต้องมีลิมิตในการใช้งานเพื่อป้องกันไม่ให้ประโยชน์นั้นกลับกลายเป็นโทษกับตัวเรา

ประเด็นนี้ยังรวมถึงโทรศัพท์มือถือ โดยเฉพาะสมาร์ตโฟน ที่กลายเป็นแหล่งรวมสุดยอดข้อมูลส่วนตัวไปแล้ว หลายคนใช้สมาร์ตโฟนในการจดจำบัญชีธนาคาร บัญชีหุ้น บริการเงินอิเล็กทรอนิกส์ และยังบันทึกพาสเวิร์ดสารพัดเรื่องราวไว้ เพราะรู้อยู่ว่าสมาร์ตโฟนเราพกไปด้วยตลอดเวลาถ้าลืมอะไรก็เปิดขึ้นมาดูได้ นี่คือพฤติกรรมที่สุ่มเสี่ยงมาก แม้จะมีการใส่พาสเวิร์ดมือถือป้องกันคนอื่นเข้าไปล้วงข้อมูล แต่ก็อย่าประมาทว่าโจรจะเจาะระบบไม่ได้

ทั้งหมดอยู่ที่ดุลยพินิจของตัวเองว่า อะไรคือข้อมูลส่วนตัวที่ต้องมีความปลอดภัย อะไรที่เปิดเผยได้ ลองคิดกันดูครับ