เมืองใหญ่ใหญ่ ปะทะ เมืองเล็กเล็ก

โดย...หนูดีวนิษา เรซ

ภายในเวลาไม่ถึงสองเดือน หนูดีมีโอกาสได้ไปเมืองที่คนอาศัยอยู่ในที่เล็กๆ และเมืองที่คนอาศัยอยู่ในที่ใหญ่ๆ ซึ่งเป็นความแตกต่างตรงกันข้ามกันอย่างมหาศาล

หนูดีเพิ่งเดินทางมาถึงรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา ซึ่งเป็นการเดินทางที่ไกลที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต หากเป็นการมาเที่ยวเฉยๆ คงต้องคิดหนัก แต่ครั้งนี้มาประชุม ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของงาน เลยไม่กล้าบ่นมาก เพราะพอพูดถึงเรื่องงาน ไม่ว่างานของใครในรุ่นหนูดีก็มักเหนื่อยและหนักไม่ต่างกัน จึงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะบ่น แถมเมื่อคิดถึงความสนุกและท้าทายของงาน ความเหนื่อยจึงตกไป เพราะถือว่าคุ้มค่าค่ะ

ก่อนหน้านั้นเพียง 4 วัน หนูดียังอยู่ในประเทศญี่ปุ่น และอยู่ที่นั่นเป็นเวลา 12 วันเต็ม การมีโอกาสได้ใช้เวลาเป็นสิบๆ วันในสองประเทศที่แตกต่างกันสุดขั้วนี้ ทำให้หนูดีรู้สึกประทับใจ และพบว่ามีหลายสิ่งทีเดียวที่เราอาจมองข้ามไปเมื่อครั้งยังเป็นนักเรียนที่ประเทศอเมริกาตอนเด็กๆ

ใครๆ ชอบบอกว่า คนญี่ปุ่นรับประทานอาหารสุขภาพ และประชากรชาวโอกินาวาของประเทศญี่ปุ่นนั้นส่วนใหญ่แล้วมีอายุยืนที่สุดในโลก ส่วนคนอเมริกันรับประทานแต่อาหารขยะ เกิดโรคภัยต่างๆ รวมถึงโรคอ้วนกับคนอเมริกันเยอะที่สุด

เรื่อง Super Size Me ยังอยู่ในความทรงจำของใครหลายๆ คน และอาหาร Super Size ของอเมริกาก็เริ่มระบาดไปทั่วโลก ที่การเสิร์ฟอาหารจานเล็กๆ พอดีทานนั้นกลายเป็นเรื่องรับไม่ค่อยได้กับคนอเมริกันที่ชินกับอาหารจานใหญ่มาก และน้ำอัดลมแก้วใหญ่ที่เอาไว้ดื่มคู่กัน

ทุกครั้งที่ไปญี่ปุ่นกลับพบว่า หากทานอาหารญี่ปุ่นทุกวันในฐานะนักท่องเที่ยวที่ไม่มีโอกาสปรุงอาหารเองนั้น การหาอาหารสดๆ เช่น ผักสด ผลไม้สด รับประทานในร้านอาหารนั้นเป็นเรื่องยากมาก จุดนี้ต้องยกเว้นปลาสดในประเภทซาชิมิไว้ก่อนนะค่ะ เพราะปลาสดๆ ดิบๆ หาทานไม่ยากเลยในญี่ปุ่น ตลอดเวลาที่อยู่ญี่ปุ่นนั้น หนูดีพบว่าเพื่อนร่วมเดินทางทุกคน บ่นในเรื่องคล้ายๆ กันคือ มาญี่ปุ่นได้กินแต่แป้ง และอาหารทอดเสียเป็นส่วนใหญ่ ตั้งแต่ทงคตตึ ไปจนถึงเทมปุระ ส่วนขนมหวานญี่ปุ่นก็ถูกแซวว่า ถ้าไม่แป้งห่อถั่ว ก็เป็นถั่วห่อแป้ง ดังนั้น ตลอดเวลาที่อยู่ในญี่ปุ่น นักเดินทางชาวไทยต่างคนต่างก็ใช้ความพยายามหาผักผลไม้มาทาน

เมื่อเดินทางมาถึงอเมริกา ก็เหมือนความสุขเดิมๆ จะกลับเข้ามาหาค่ะ เพราะที่นี่ เมื่อสังเกตดีๆ แล้ว การหาผักสด ผลไม้สดทาน เป็นเรื่องง่ายมาก และราคาไม่แพงเลย หนูดีคิดว่า ในอเมริกานั้นเป็นเมืองแห่งเสรีภาพจริงๆ ตรงที่ว่า ถ้าคุณต้องการใช้ชีวิตแบบไหน มันก็ง่ายทั้งสิ้น ถ้าคุณอยากหาอาหารขยะทาน ก็มีเต็มทุกหัวถนน แถมอร่อยมากๆ เสียด้วย เริ่มตั้งแต่โดนัตเจ้าอร่อย ไปจนถึงอาหารทอด และแฮมเบอร์เกอร์ ที่อร่อยจนลืมรู้สึกผิดไปในบางครั้ง แต่ถ้าหากคุณอยากอาหารสุขภาพ ก็หาได้เลย ในราคาที่อาจแพงกว่านิด แต่ก็ยังอยู่ในข่ายที่พอรับได้

ครั้งนี้เนื่องจากเพิ่งกลับจากญี่ปุ่น หนูดีรู้สึกว่าร่างกายขาดผลไม้และผักขนาดหนัก เมื่อมาถึงอเมริกา สิ่งแรกที่ทำคือ สั่งสลัดจานใหญ่ทุกมื้อ พร้อมกับพุ่งไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของสด เพื่อซื้อผลไม้เมืองหนาวกล่องใหญ่ๆ หลายกล่อง สลัดในอเมริกานั้น ทานกันได้จุใจ

เมื่อเดินทางมาถึงห้องพัก ยิ่งรู้สึกว่าคนญี่ปุ่นนั้นมีที่เล็กๆ ที่ใช้ประโยชน์ได้ทุกอณูจริงๆ ห้องโรงแรมของหนูดีที่นั่นไม่ได้ใหญ่เลย แต่มีที่เก็บของครบครัน แต่เมื่อเดินทางมาถึงอเมริกา ก็กลับสู่ภาวะ Super Size อีกครั้ง คราวนี้ห้องนอนที่หนูดีต้องอยู่ตลอด 14 วันเต็มๆ มีขนาดใหญ่ไซส์ฝรั่งมาก แต่หนูดีพบว่าที่เก็บของเล็กนิด ไม่พอเก็บอะไรเลย แถมอ่างล้างมือเมื่อล้างแล้วน้ำกระจายไปเต็มเคาน์เตอร์ เทียบกับในญี่ปุ่นที่อ่างล้างมือขนาดเล็กแทบเท่าโถเลี้ยงปลาทอง แต่ล้างมืออย่างไรก็ไม่กระเด็นเปรอะเปื้อน

การได้เห็นสิ่งที่แตกต่างกันมากๆ ทำให้เราได้มานั่งคิดว่า จริงๆ แล้ว วิธีแบบไหนที่น่าจะใช้ได้ผลมากกว่า ในโลกปัจจุบันที่ทรัพยากรเหลือน้อยลงทุกที และบางทีเราอาจต้องใช้วิธีของหลายๆ วัฒนธรรมผสมกันไป เพราะวิธีคิดแบบเดียว คงไม่เหมาะแล้วสำหรับโลกที่เปลี่ยนเร็วแบบทุกวันนี้