ครอบครัวของฉัน

โดย...ปู โลกเบี้ยว

เดือน เม.ย.เนี่ย เป็นเดือนของครอบครัวคนไทยจริงๆ เลยอ่ะ ตั้งแต่ต้นเดือนก็เป็นเทศกาลเช็งเม้งของคนไทยเชื้อสายจีน พอเข้าวันที่ 6 เป็นวันจักรีคนไทยก็มักจะหยุดลากยาวไปถึงวันสงกรานต์ 131415 แล้วปีนี้เจอวันชดเชยเข้าไปอีก เพราะวันจักรีและวันสงกรานต์ดันไปตรงกับวันเสาร์อาทิตย์ไง โอ๊ย! 2 อาทิตย์หนุกหนานกันเลย

แต่ถ้าพูดถึงครอบครัวสำหรับปูแล้ว ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่คนที่เป็นญาติพี่น้องท้องเดียวกับเราเท่านั้น ปูจะหมายไปถึงเพื่อนร่วมงาน เพื่อนบ้านด้วย เพราะพวกเขามักจะใช้ชีวิตอยู่กับเรา มีความผูกพันกันมีทุกข์ร่วมสุขกัน นี่แหละคือ ครอบครัวของฉันล่ะ

เวลาใครเดือดร้อนก็จะเข้ามาร่วมด้วยช่วยกันเสมอ นึกถึงห่วงใยกันเสมอ ยิ่งได้กินข้าวหม้อเดียวกันด้วยแล้ว โอ๊ย! ยิ่งกว่าญาติซะอีก เพราะบางทีญาติแท้ๆ ก็ไม่ค่อยได้เจอกันจนจะกลายเป็นญาติห่างๆๆๆ ไปซะแระ แต่ถ้าเป็นพวกเพื่อนร่วมงานผ่านๆ เพื่อนบ้านที่เห็นแก่ตัวไม่ค่อยคบใครไม่ค่อยได้เห็นหน้า หรือเห็นแว้บๆ งี้ อันนี้ไม่ถือว่าเป็นครอบครัวนะ ถือว่าเป็นคนรู้จักเฉยๆ ก็หรูแล้วล่ะ

ทั้งหมดทั้งปวงมันก็ขึ้นอยู่กับตัวของเราเองด้วยนะ ว่าจะเข้าหาหรือเปิดใจรับพวกเขามั้ยด้วยนะ ถ้าพวกเขาเข้าหาเราแต่เรากลับปลีกวิเวกเนี่ย เป็นใครก็คงไม่เล่นด้วยไม่อยากนับญาติด้วยเป็นแน่ล่ะ ใครที่ไม่ค่อยมีเพื่อนไม่ค่อยสนใจญาติพี่น้อง ก็คงต้องลองปรับตัวเองใหม่แล้วล่ะ เพราะคนเราจะดำรงชีวิตอยู่บนโลกนี้อย่างเดียวดายยากอยู่นา

ปูว่า ปูสามารถเปลี่ยนนิสัยเพื่อนร่วมงานและรุ่นน้องในที่ทำงาน ให้เขามีสังคมมากขึ้นแบบง่ายๆ ด้วยการให้ แล้วต้องให้แบบไม่มีเหตุผล ไม่หวังผลว่ามันจะกลับมามากน้อยขนาดไหนนะ แล้วผลที่ได้มันจะชัดเจนมากเลยอ่ะ

มีรุ่นน้องอยู่คนเป็นคนขี้เหนียวสุดๆ แล้ววันๆ ไม่ค่อยเสวนาทักทายใครมากนัก ทำงานเสร็จกลับบ้าน ไม่ค่อยสนใจใคร ไม่ค่อยร่วมกิจกรรม ถ้าไม่มีสตางค์มาแลกกับแรงงานที่เขาต้องลงทุน จนทีมงานน้องๆ เอาไปเมาท์และค่อนข้างจะรังเกียจเสียด้วยซ้ำไป

ปูก็ไม่สนใจและเข้าใจน้องเขาด้วยนะ เพราะน้องเขาคงมีความจำเป็นในการใช้เงินและคงถูกพ่อแม่เลี้ยงมาเยี่ยงนี้ นั่นคือการเอาตัวรอดของน้องเขา งานไม่เคยบกพร่องแต่ตรูไม่ชอบยุ่งกับใคร เวลาพวกเราซื้ออะไรมากินกันปูก็จะจ่าย หรือเพื่อนๆ น้องๆ รอบตัวเขาก็จะพลัดกันจ่าย เราทำกันแบบไม่ไปเรียกร้องอะไรเขาเลย จนในที่สุดน้องเขาก็รู้จักที่จะเป็นผู้ให้บ้างคือ มีการซื้อข้าวของมาแจมกับพวกเราแบบเนียนๆ รู้จักที่จะเข้าร่วมกิจกรรมแม้ไม่มีผลตอบแทนบ่อยขึ้น บางทีบ่อยกว่าปูเสียด้วยซ้ำสิ ปูได้แต่แอบภูมิใจในตัวเขาที่น้องเขาสามารถเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

บางคนเป็นคนเนี้ยบมาก เรื่องเยอะ ถือตัวระวังตัวจัดเลยอ่ะ ใครกินอะไรจะไม่ค่อยกินด้วย หรือไม่ก็เลือกกินบางอย่างเท่านั้น อาจเป็นเพราะน้องเขาถูกเลี้ยงมาเยี่ยงนั้นคือ ระวังตัวหรือไม่กล้า หรือกินแต่ข้าวของดีๆ พอมาเจอของกินแบบบ้านๆ เขาก็คงกินไม่เป็น อย่างเพื่อนร่วมงานบางคนมักจะปลีกวิเวก แยกไปนั่งคนเดียวนั่งในรถบ้างล่ะ เราต้องอย่าไปถือสาไม่ใส่ใจ ทุกครั้งก็จะเรียกเขากินด้วยเสมอ ไม่ว่าน้องเขาจะเข้ามาแจมด้วยหรือไม่ เข้าไปคุยทักทายหยอกล้อกับเขาเสมอๆ จนเดี๋ยวนี้เขารู้จักที่จะเข้ามาร่วมวงกับพวกเราด้วย ถึงจะไม่ค่อยกินอะไรมากนักหรือแค่ฟังพวกเราคุยก็ยังดีกว่าเมื่อก่อน ที่ไม่ยอมแตะอะไรหรือไม่คุยกับใครเลยอ่ะดิ บางทีเขาอาจจะไม่กล้าเกรงใจ เราจึงต้องลุยเข้าไปก่อนงี้

พี่ไอรีณ ออง อาจารย์ของปูเคยสอนปูไว้เสมอว่า คนเรานะปู ถ้าคบคนดีเขาก็จะดึงเอาความดีของเราออกมาด้วย แต่ถ้าไปคบคนไม่ดี คนเหล่านั้นก็มักจะดึงความเลวความเห็นแก่ตัว ความโกรธขี้โมโหของเราออกมาเหมือนพวกเขาไปด้วย ปูก็มักจะสอนน้องๆ ต่อเช่นนี้เสมอ

ปูพยายามดึงน้องๆ ให้เขารู้จักเป็นผู้ให้เหมือนเรา เปิดใจจริงใจกับเพื่อนร่วมงานมีมนุษยสัมพันธ์กับคนรอบข้างเหมือนที่เราทำ เราทำอะไรให้พวกเขา เดี๋ยวพวกเขาก็จะทำให้เรากลับมาเองโดยไม่ต้องร้องขอเองแหละ เป็นผู้ฟังที่ดีพอถึงตาเราบ้างพวกเขาก็จะเป็นผู้ฟังที่ดีเช่นกัน จนเดี๋ยวนี้น้องๆ พวกเนี้ยต่างเข้าหากัน มีอะไรก็ปรึกษากันเล่าสู่กันฟัง กินข้าวด้วยกัน หัวเราะด้วยกันเศร้าไปด้วยกัน เข้าใจกันและกันมากขึ้น ทำงานกันอย่างมีความสุขสนุกสนาน ช่างต่างจากเมื่อก่อนที่เหมือนจะตัวใครตัวมันทำงานเสร็จก็กลับบ้าน ทำงานตามหน้าที่ยิ้มเป็นพิธีงี้ บรรยากาศไม่น่าอภิรมย์เอาเสียเลย

แต่เดี๋ยวนี้น้องๆ ทุกคนมีกำลังใจในการมาทำงานมากขึ้น ไม่เจอหน้ากัน หยุดไปหลายวันก็จะคิดถึงกันนึกถึงกัน ดีใจเมื่อกลับมาเจอกันงี้ ไม่รู้ว่าปูคิดไปเองล่ะเปล่านะ แต่ที่แน่ๆ คือ ปูล่ะปลื้มจริงๆ เลย ที่เห็นความสามัคคีและความรักที่มีต่อเราและเพื่อนๆ ของน้องๆ เขา

นี่แหละครอบครัวของฉันล่ะ