ตอบคำถามจากเรื่องภัยจากการก่อเวร!! (ตอน ๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา :

สืบเนื่องมาจากคำถามจากเรื่อง “ภัยจากการก่อเวรสร้างเวรกรรม” ซึ่งมีผู้แสดงความเห็นเข้ามา อันควรแก่การอนุโมทนาและมอบรางวัลให้จำนวน ๒ ราย และควรแก่การนำเสนอต่อผู้อ่าน เพื่อร่วมกันทำปัญญา...

วิสัชนา :

เจริญพรสาธุชนผู้มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา สืบเนื่องจากบทความใน “ธรรมส่องโลก” เรื่อง “ภัยจากการก่อเวร” อันเป็นเรื่องเล่าจากชาดกที่แสดงให้เห็นพฤติกรรมในแต่ละฝ่าย ที่สัมพันธ์กันอย่างขาด “ดุลยธรรม” ระหว่างหมีผู้อาฆาต เทวดาผู้ไม่รู้จักปล่อยวาง และมนุษย์ขี้เหม็น ผู้มีความละโมบเป็นอัธยาศัย จนกลายเป็นจิตสันดานปกติ สมกับคำว่า “ปุถุชน”

หากจะเท้าความจากเรื่องเดิม โดยสรุปย่อเพื่อนำสาธุชนไปสู่มูลเรื่องเดิม ก่อนกลับมาศึกษาคำตอบของอุบาสิกาทั้งสองท่านที่เขียนตอบเข้ามา และได้รับการคัดเลือกว่าควรได้รับรางวัล ก็คงจะนำกลับไปสู่เรื่องราวในป่าใหญ่ ณ ต้นไม้สะคร้อที่มีรุกขเทวดาสถิตอยู่ โดยมีหมีป่าอยู่ร่วมชายคากับรุกขเทวดา วันหนึ่งเกิดความเข้าใจผิดคิดว่ารุกขเทวดากลั่นแกล้งให้กิ่งไม้ตกร่วงใส่ศีรษะ จึงผูกพยาบาทด้วยจิตอคติ จนนำไปสู่การคิดหาหนทางเบียดเบียน วันหนึ่งเมื่อได้พบกับมนุษย์ผู้มีความละโมบที่จะเข้าไปตัดต้นไม้เพื่อมาทำล้อเกวียน จึงได้แนะนำให้ไปตัดทำลายต้นสะคร้อที่อยู่อาศัยของรุกขเทวดา ด้วยหวังผลทำลายที่อยู่อาศัยของรุกขเทวดาให้ย่อยยับฉิบหายไป จะได้สมใจตน แต่กลับได้รับโทษภัยที่เกิดจากการวางแผนถลกหนังหมีของรุกขเทวดา เมื่อได้ออกอุบายแนะนำให้มนุษย์ขี้โลภไปฆ่าหมี เอาหนังมาหุ้มล้อเกวียน จะได้สวยงามดูดีมีราคา สุดท้ายจึงนำไปสู่การเข่นฆ่าทำลายกันจนป่นปี้ ฝ่ายหมีก็ตาย เทวดาก็ถูกทำลายที่อยู่ และมนุษย์ขี้โลภ แม้สมหวังแต่ก็ได้บาปกรรมติดตามตัว ให้เสวยนรกภูมิ ชดใช้เวรกรรมในเบื้องหน้า

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้