บางครั้งเราก็ลืมไป

การแข่งขันในทุกวันนี้ ไม่เพียงแต่จะขยายวงกว้างครอบคลุมไปแทบจะทุกบริบทของชีวิตหากแต่ยังรุนแรงหนักหน่วงมากขึ้นและมากขึ้นทุกวัน

โดย...ภัสสรกรณ์ จิราธิวัฒน์

การแข่งขันในทุกวันนี้ ไม่เพียงแต่จะขยายวงกว้างครอบคลุมไปแทบจะทุกบริบทของชีวิตหากแต่ยังรุนแรงหนักหน่วงมากขึ้นและมากขึ้นทุกวัน

การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น พยายามทำทุกสิ่งทุกอย่าง ทุกรูปแบบและทุกวิธีการเพื่อให้ได้สิ่งที่ปรารถนามา ก่อให้เกิดวงจรอุบาทว์รวมไปถึงความเครียดไปแทบทุกแห่งหน

เมื่อเร็วๆ นี้ รายการเด็กของสถานีโทรทัศน์แห่งหนึ่งได้ตั้งคำถามไปสอบถามเด็กเล็กๆ ที่ยังไม่ประสาว่า ถ้ามีเงิน 100 ล้านหนูจะเอาไปทำอะไร?

มีคำตอบที่ออกจากใจใสซื่อ ซึ่งสำหรับผู้ใหญ่แล้วมันชวนขบขัน

“เอาไปซื้อแต้มให้คุณแม่ แม่หนูติดเกม”

“ไม่เอาหรอก เอาแค่ 20 บาทพอ”

“เอาไปซื้อบ้าน”

หลายคนตอบตรงกันว่า ไม่เอาหรอกมันมากเกินไป...

โดยธรรมชาติแล้วมนุษย์เราล้วนแต่มีกิเลส มีความโลภ รักตัวเองและอยากได้สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับตนเองเสมอและนั่น ทำให้โลกใบนี้เต็มไปด้วยการแข่งขัน

มนุษย์เราจะเก็บเกี่ยวสะสมความรู้และประสบการณ์ ตั้งแต่เล็กจนโต เพื่อนำไปใช้ในการดำรงชีวิต แต่เมื่อกาลเวลาผ่านไป ทุกๆ อย่างรอบตัวก็เปลี่ยนไปตามกัน?

ถ้ามองดีๆ จะเห็นว่า ทุกวันนี้การแข่งขันสูงขึ้นมากในทุกๆ สิ่งทุกๆ อย่าง การแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นมีให้เห็นทั่วไป

ความเครียดปั่นวงจรนั้นให้หมุนอยู่อย่างทรงพลัง

ถ้าเริ่มต้นด้วยตั้งคำถาม อะไรๆ จะเปลี่ยนไปไหม?

มีคำถามชุดหนึ่งซึ่งผมถามตัวเองเสมอเมื่อจะทำอะไร

ทั้งหมดนั้นทำไปเพื่ออะไรกัน?

ทุกอย่างที่ทำไปใช่ความสุขจริงๆ หรือ?

ความสุขที่แท้จริงนั้นคืออะไร?

ผมว่า มนุษย์เราไม่มีใครมีชีวิตที่เป็นอมตะ บางครั้งเราก็ลืมไป จึงต่อสู้แข่งขันกันสุดฤทธิ์ ลืมว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร ลืมกระทั่งบุพการีหรือครอบครัวของตนเอง หรือบ่อยครั้งก็ลืมกระทั่งตัวเอง

ถ้าเริ่มต้นด้วยตั้งคำถาม อะไรๆ จะเปลี่ยนไปไหม?

ทั้งหมดนั้นทำไปเพื่ออะไรกัน?

ทุกอย่างที่ทำไปใช่ความสุขจริงๆ หรือ?

ความสุขที่แท้จริงนั้นคืออะไร?

ทำอย่างมีความสุข แข่งโดยสนุก แข่งโดยไม่เครียดได้

ผมคิดว่า เวลาไม่รอใคร ฉะนั้นอย่าไปเสียเวลากับอะไรที่เปล่าประโยชน์

มันเป็นธรรมชาติที่บางครั้งเราก็ลืมไป แต่ถ้าเริ่มต้นด้วยตั้งคำถาม อะไรๆ จะเปลี่ยนไปไหม?

&<2288;