การประชุมนานาชาติณ เมืองพาราณสี อินเดียกรณีพระธรรมวินัยกับกฎหมายรัฐธรรมนูญ (ตอน ๔)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

คำสอนส่วนนี้ ตอนท้าย สามคาถากึ่ง พระพุทธเจ้าทรงประทานสำหรับพระสงฆ์ผู้ทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนาว่า ควรจะประพฤติปฏิบัติอย่างไร... ควรดำเนินชีวิตอย่างไร... มีวัตรปฏิบัติอย่างไร แปลความหมายโดยสรุปจากทั้ง ๖ ข้อ

๑.การไม่กล่าวร้าย

๒.การไม่ทำร้าย

๓.ความสำรวมตนในปาติโมกข์ (ความหมายปาฏิโมกข์ตรงนี้เป็น วินัยแม่บท อันประมวลข้อกำหนดความประพฤติที่เป็นระเบียบกฎเกณฑ์ในการดำเนินชีวิตของพระสงฆ์ เพื่อรักษาแบบแผน ระเบียบความเป็นอยู่ที่เหมาะสม ซึ่งเอื้อต่อการศึกษาปฏิบัติธรรมของพระภิกษุ ตามหลักไตรสิกขา (ศีล สมาธิ ปัญญา) จะเรียกว่า ศีลแม่บท ก็ย่อมได้...)

๔.ความเป็นผู้รู้จักประมาณในอาหาร (การบริโภคด้วยความรู้เข้าใจถึงวัตถุประสงค์ โดยการใช้สติปัญญาเพื่อเข้าให้ถึงคุณค่าแท้แห่งการบริโภค)

๕.รู้จักหาที่ประพฤติปฏิบัติธรรม เพื่อการพัฒนาทางด้านจิตใจและปัญญาให้มาก หมายถึง แสวงหาที่วิเวก เพื่อเจริญจิตตภาวนา... สู่ปัญญาภาวนา

๖.ประกอบอธิจิต ใส่ใจในการฝึกฝนจิตให้ยิ่งขึ้นไป โดยเฉพาะพระสงฆ์ผู้ทำหน้าที่เผยแผ่พระพุทธศาสนา

จากพระโอวาทปาฏิโมกข์ที่ยกขึ้นมากล่าวโดยสรุป หากพิจารณาให้ละเอียด ก็จะพบสัจธรรม ที่นำไปสู่ สันติสุข อย่างแท้จริง และรู้แจ้งในทันทีว่า พระโอวาทปาฏิโมกข์ที่เป็นหัวใจของพระพุทธศาสนา นี่แหละ คือ หลักสันติธรรมที่แท้จริง!!

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้