“คุณครู"

ปู โลกเบี้ยว

ครูคนแรกของลูกน้อยก็คือ คุณแม่นั่นแหละ ลูกน้อยจะจดจำทั้งเสียง สำเนียง ท่าทางการพูดจา และอารมณ์ อย่างน้อยก็อยู่ด้วยกันมาตั้งแปดเก้าเดือนเชียวนะ

ปูเคยไปเข้าคอร์สเรียนภาษาอังกฤษกับครูเคท ครูเคท บอกว่า ถ้าอยากเรียนภาษาอังกฤษได้อย่างธรรมชาติเนียนๆ เลยต้องทำตัวให้เป็นเด็กน้อยที่ยังไม่รู้ภาษา เพราะเด็กน้อยทุกคนต่างเรียนรู้จากท่าทางและน้ำเสียงของแม่กันทั้งนั้น เด็กไม่รู้หรอกว่านี่คือ โต๊ะ เก้าอี้ ข้าวหรือนม จนได้ยินได้เห็นแม่พูดชี้บอกและกระทำทุกวันอยู่บ่อยๆ จนเข้าใจว่า อ๋อ ถ้าแม่ชี้และออกเสียงนี้หมายความว่าอะไร หรือให้หม่ำข้าวนะ ถ้าแม่ทำเสียงเข้มแปลว่า ดุนะ ถ้าแม่ยิ้มแปลว่า ดีนะ เพราะงั้นถ้าอยากเรียนภาษาอังกฤษให้เนียนตามธรรมชาติ ต้องทำเป็นไม่รู้อะไรเลย แล้วเลียนสำเนียงเสียงให้เหมือนกับเจ้าของภาษายังไงล่ะ แม้แต่การอุทานก็เฮอะ ไม่งั้นเจ้าของภาษาเขารู้แน่เลยว่าเป็นเอเลียนอ่ะ คือไม่ใช่พวกเดียวกันไง แต่คนไทยเก่งอยู่แล้วสามารถพูดเลียนแบบเจ้าของภาษาได้สบายๆ เพราะภาษาไทยเนี้ยแหละยากสุดแล้วล่ะ สระเยอะมากกก

เมื่อครูคนแรกของมนุษย์ คือ พ่อและแม่ คุณพ่อคุณแม่จึงควรเป็นแบบอย่างที่ดีให้กับลูกๆ ได้เรียนรู้และซึมซับแต่สิ่งดีๆ ที่พ่อแม่ป้อนให้ หรือส่งเสริมให้ อาจจะมีอารมณ์ที่เลวร้ายปะปนบ้าง แหมก็เราเป็นคนนี่ก็ต้องมีรัก โลภ โกรธ หลงกันบ้างล่ะ ชิมิ เพื่อนปูคนหนึ่งเขาชอบตีเมียเป็นประจำเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาปกติ จนเมียหนี คุยไปคุยมาปรากฏว่ามันไม่รู้สึกผิดเลยสักนิดเดียว เพราะมันก็เห็นพ่อแม่ตีกันมาตลอดชีวิตจนกลายเป็นเรื่องธรรมดาสำหรับเขาไปซะแล้ว แต่ผู้หญิงถูกเลี้ยงมาต่างกัน พ่อแม่อย่างทะนุถนอมเชียว เลยไปด้วยกันไม่ไหว นี่ไง ยิ่งเด็กสมัยนี้เป็นตัวของตัวเองมากด้วยแล้วยิ่งน่ากลัว ครอบครัวที่แตกแยกก็เยอะ คนรอบตัวกดดันกลับบ้าน คนในบ้านก็กดดัน ดันมากๆ กลายเป็นความเก็บกด เครียดแค้น รับไม่ได้ที่พ่อแม่หย่าร้างกัน ทำร้ายตัวเองและผู้อื่น กลายเป็นปัญหาสังคมเข้าไปอีก

ไม่ว่าพ่อแม่หรือคุณครูก็มักจะมีอิทธิพลในการสอนและส่งเสริมทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเด็ก เรายังรักและเมตตาสัตว์ ให้อาหารสัตว์เลยสอนให้สุนัขหมาแมวได้เรียนรู้ แล้วนี่ลูกหลานเราแท้ๆ ก็ควรจะเลือกสิ่งดีๆ ให้สิ อย่างครอบครัวเพื่อนปู คือ น้องหลี ตัวน้องหลีเนี้ยเป็นคนที่ชอบเรียนรู้ อยากรู้อยากลองไปซะทุกเรื่องนั่นแหละ อายุก็ไม่ใช่น้อย มีผัวมีลูกสามเข้าไปแล้ว ลูกๆ ก็โตแล้ว เงินทองก็มีมากมาย แต่ก็ยังชอบที่จะศึกษาหาความรู้ตลอดเวลา ลูกๆ อยากรู้อยากเรียนอะไรก็ส่งเสริม อยากมีเพื่อนเรียนก็ให้ครูมาสอนที่บ้านพร้อมเพื่อนๆ ปลูกฝังให้ลูกๆ อยากศึกษาทดลอง แต่ส่วนใหญ่ปูเห็นพี่แกเน้นไปทางบันเทิงเริงรมย์ซะล่ะมาก ก็แหม อ่ะนะอย่างน้อยก็มีความรู้ความสามารถพิเศษเพิ่มขึ้นมานอกเหนือจากในห้องเรียนอ่ะ น้องเอมี่ลูกสาวคนที่สองของนางค่อนข้างเป็นเด็กที่ตัวใหญ่ ทั้งสูงทั้งกว้าง เหมือนเด็กผู้ชาย แต่แล้วด้วยความอยากเรียนเต้นเพลงเกาหลีสไตล์เกาหลี เรียนในเมืองนะ ย่านสุขุมวิทแหนะไม่ได้ใกล้บ้านเล้ย ค่าเรียนก็ปาเข้าไปตั้งห้าหมื่น เรียนกะเจ้าของภาษาเลย คุณครูมาจากเกาหลี น้องมี่มุ่งมั่นมากเพียงไม่กี่เดือน นอกจากเต้นโชว์ได้แล้ว รูปร่างยังผอมเพรียวกลายเป็นเด็กสาวเฉยเลยอ่ะ คุ้มเงินห้าหมื่นของคุณแม่มาก ปูอยากจะบอกว่าแค่ความมุ่งมั่นของน้องมี่อ่ะไม่พอหรอก แต่เพราะความที่ครอบครัวนี้ชอบปลูกฝังในเรื่องของการเรียนรู้ผสมเข้าไปมากกว่า จึงทำให้ฝันของน้องเป็นจริงยังไงล่ะ อ้อ ลืมบวกเพื่อนๆ เข้าไปด้วย เมื่อได้กัลยาณมิตรที่ดีก็จะยิ่งทำให้ส่งเสริมสิ่งดีๆ ให้กับชีวิต

การเรียนรู้ต้องมีครู เพราะคุณครูคือ ผู้ชี้แนะแนวทางที่ถูกที่ควรให้กับเรา ไม่ให้เดินไปทางที่ผิด ถ้าคนเราเรียนรู้ได้เองซะหมด จะมีครูไว้ทำไมกันล่ะ บางคนอาจะคิดว่าตัวเองเก่งสามารถเรียนรู้ได้ด้วยตัวเอง ค้นคว้าได้เอง แต่ถ้าไม่ได้แรงบันดาลใจหรือเริ่มศึกษาจากตำราล่ะ จะคิดได้เองมั้ย??? ตำราก็คือ ครูนั่นแหละ แต่ถ้าได้คุณครูตัวเป็นๆ ช่วยแนะนำด้วยแล้วยิ่งทำให้เราเรียนรู้ได้เร็วและถูกต้อง ไม่ต้องเสียเวลางมหาไง บางคนอาจจะคิดว่า เฮ้ย! ผิดๆ ถูกๆ เดี๋ยวก็รู้ไปเองแหละ อ้าว! แล้วมันเสียเวลามั้ยล่ะ หลงทางเสียเวลา แต่หลงตัวเองอ่ะระวังจะไม่มีใครคบนะ