ธรรมเทศนาแด่ตุลาการศาลอุทธรณ์ เนื่องในปีใหม่ ๒๕๕๖ (ตอน ๕)

แม้ว่าจะไม่สามารถห้ามวงจรการทำงานทางอายตนะได้ แต่ก็สามารถเรียนรู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงไปในทางกุศลธรรมได้

เป็นการเรียนรู้เพื่อนำไปสู่การยับยั้งความสืบเนื่องไปสู่ความทุกข์ได้ โดยอาศัยการควบคุมจิตให้มั่นคงแน่วแน่ เกิดสติปัญญา... เกิดญาณ รู้จักสำรวมอินทรีย์ ไม่ปล่อยให้จิตไปหลงเพลิดเพลินในสภาวธรรมทางอายตนะเหล่านั้น ด้วยการกำหนดรู้เท่าทัน และพิจารณาจนรู้แจ้งจริงในสภาวธรรมเหล่านั้น ที่เกิดดับ มีความไม่เที่ยง และไม่ใช่ตัวตน จนเกิดปัญญารู้แจ้งเห็นจริง ไม่หลงเข้าไปยึดถือในอารมณ์นั้นๆ ที่ก่อเกิดทางอายตนะ... เมื่อรู้แจ้งเห็นจริง มีสติปัญญา–รู้เท่าทัน ก็สามารถอาศัยอายตนะประกอบการงานได้ โดยเมื่อเห็น สักแต่ว่าเห็น... เมื่อได้ยิน สักแต่ว่าได้ยิน ที่สุดแม้เมื่อจิตผลิตความนึกคิดใดๆ จากการรับรู้เหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นจากการทำงานของอายตนะ ก็สามารถกำหนดรู้ได้เท่าทัน ไม่ว่าจิตคิดถึงเรื่องใดๆ ก็สักแต่ว่าคิด ไม่ใช่สัตว์ บุคคล เรา เขา ไม่ยึดถือวิจารณ์ความคิดเหล่านั้น และให้เห็นความเกิดขึ้นและดับไปของความคิดเหล่านั้น จนเกิดนิพพิทาขึ้น ให้สิ้นไปซึ่งความกำหนัดยินดี และดับสิ้นซึ่งความกำหนัดยินดีได้ สามารถถอดถอนความยึดมั่นในรูปนามได้อย่างสิ้นเชิง นั่นแหละ คือ วิถีการพัฒนาจิตไปสู่ความบริสุทธิ์ เพื่อความสิ้นทุกข์อย่างแท้จริง... อันปรากฏตามสาระธรรมในพระสูตร ซึ่งอาตมาขออธิบายโดยพิสดาร เพื่อสรุปย่อรวมลงที่แก่นธรรมตามภูมิปัญญาของอาตมา... หากต้องการเรียนรู้ให้ละเอียด กรุณาลองไปศึกษาดูจากพระสูตรดังกล่าว ก็ย่อมจะได้แนวทางปฏิบัติเพื่อพัฒนาจิตให้มีคุณภาพสูงยิ่งขึ้น จะได้เกิดคุณประโยชน์ต่อการใช้งานจิต โดยเฉพาะท่านทั้งหลายจะต้องทำงานที่รับผิดชอบต่อชีวิตของบุคคล จำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้องยกระดับจิต–พัฒนาจิตให้เข้าถึงธรรม เพื่อประโยชน์โดยธรรม ที่จะนำไปสู่การทำงานให้ความยุติธรรมต่อเพื่อนมนุษย์ อันเป็นงานที่ต้องมีความสำนึกในความรับผิดชอบสูงยิ่ง m

(อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้)