หมาน้อยตาแป๋วของสาวหล่อ ชีส์ต้าปุณิกา สินธุวณิก

โดย...อนันเดียร์

เห็นเจ้าหมาน้อยสีขาวขนฟูฟ่องตัวนี้ไหมครับ

เจ้าหมอนี่ชื่อ “กัสซี่” วัย 4 ขวบ พุดเดิลสุดรักสุดหวงของนักร้องสาวหล่อ ชีส์ต้าปุณิกา สินธุวณิก เจ้าของซิงเกิลฮิต She (เพราะวันนี้มีเธอ) และพิธีกรรายการ Here We Go สารคดีท่องเที่ยวอาร์ตๆ ทางช่องทรูวิชั่นส์ 73

นั่งตาแป๋ว แอ็กท่าทำเท่บนโซฟา ราวกับว่าตัวเป็นเจ้าของบ้านกำลังรอต้อนรับแขก ณ ศุภาลัย ริเวอร์เพลส คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา

“น่าหมั่นไส้จริงๆ”

เป็นไงล่ะ ถึงกับเจ้าของออกปากแซวเอง ไม่ธรรมดาจริงๆ

ชีส์ต้า หรือที่เพื่อนพ้องเรียกขานกันอย่างติดปากว่า ต้า เล่าให้ฟังว่า ก่อนนี้เคยมีสุนัขสุดรักตัวหนึ่งพันธุ์อิงลิช ค็อกเกอร์ แต่ด้วยข้อจำกัดเรื่องสถานที่ ทำให้ทั้งสองต้องพรากจากกันด้วยน้ำตา

 

“ตัวเก่าชื่อ เอเจ รักมากๆ สนิทกับเรามากเหมือนแฟนเลย (ยิ้ม) หันไปเจอทีไรก็รู้สึกดี อยากเข้าไปกอด ไปหอมทุกครั้ง แต่ด้วยความที่คอนโดมิเนียมมีพื้นที่จำกัด มีกฎระเบียบห้ามไม่ให้เลี้ยงสัตว์ เลยต้องเอาไปฝากให้เพื่อนเลี้ยง ทั้งที่ประคบประหงมเลี้ยงดูมานาน 8 เดือน” น้ำเสียงสั่นเครือ

“ที่นี่ห้องหับกว้างขวาง แถมยังเลี้ยงสุนัขได้ เราเลยสัญญากับตัวเองว่าต่อไปนี้จะดูแลสุนัขของเราให้ดีที่สุด จะไม่ยอมปล่อยให้พลัดพรากจากกันอีก”

สุนัขโชคดีตัวนั้น คือ กัสซี่ พุดเดิลสีขาวขนฟูตัวเล็กน่ารักนี่เอง

ทั้งสองพบกันที่ตลาดนัดสวนจตุจักร ตลาดค้าขายสัตว์เลี้ยงแห่งใหญ่ที่สุดในกรุงเทพฯ ต้า บอกว่า เห็นครั้งแรกแล้วประทับใจเลย ด้วยขนาดตัวพอเหมาะพอดี ขนสวย ท่าทางเชื่อง เหมาะสำหรับเป็นหมากระเป๋าพกพาไปไหนมาไหนได้สะดวกโยธิน

“เราเป็นคนค่อนข้างขี้รำคาญ เป็นคนดุนะ แต่ไม่มีตีเด็ดขาด จะซนแค่ไหนไม่ว่า แต่ขออย่างเดียวห้ามเห่าเสียงดัง” เธอหัวเราะ พลางให้เหตุผลว่าเกรงจะไปรบกวนห้องข้างๆ

“ชอบเลี้ยงหมาแบบแมนๆ พูดคำเดียวรู้เรื่อง โชคดีที่เขาไม่งอแง ไม่ดื้อ เชื่อฟังเราตลอด”

คาดคะเนจากสายตา เจ้ากัสซี่ดูท่าทางนิ่งๆ แต่ไม่นิ่ม หมายถึงสงบเสงี่ยมเรียบร้อย แต่ไม่หน่อมแน้ม ปราดเปรียวและตื่นตัวอยู่เสมอ แรกเห็นคนแปลกหน้าอาจเพียงนั่งมองกระดิกหาง แต่เมื่อได้รู้จักคุ้นเคยแล้ว มักออกอาการเริงร่าโลดเต้นเลยทีเดียว

“นิสัยเขาที่ชอบมากอย่างหนึ่ง คือ เป็นหมาที่บ้ากล้องมาก (หัวเราะ) ทั้งที่เราไม่ค่อยชอบถ่ายรูปหมาอัพลงเฟซบุ๊ก อินสตาแกรมเท่าไหร่ แต่เจ้านี่พอเห็นกล้อง เขาจะรู้มุม รู้เหลี่ยม ว่าควรนั่ง นอน ยืน หันหน้าไปทางไหน เกลียดมันตรงนี้แหละ” ท้ายประโยคต้าฟังดูเหน็บแนม แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเอ็นดู

เท่าที่เห็นการแสดงออกของเจ้าของทอมสุดหล่อกับหมาน้อยเต็มไปด้วยความรัก ความเอาใจใส่ ตามใจเต็มที่ คำสัญญาที่เธอเคยลั่นวาจาไว้ว่า “จะดูแลสุนัขของเราให้ดีที่สุด จะไม่ยอมปล่อยให้พลัดพรากจากกันอีก” ไม่ใช่เรื่องโอเวอร์เลย

“ความสุขของการได้ดูแลสัตว์เลี้ยงเหมือนการทำบุญอย่างหนึ่ง ยกตัวอย่างเราไปบริจาคเงินไถ่โค กระบือ ให้เงินขอทานผู้ยากไร้ ปล่อยนก ปล่อยปลา ก็ถือเป็นการทำบุญทำทาน แต่กับสัตว์เลี้ยงแล้ว การเลี้ยงดูเขาอย่างดีที่สุด ให้อาหาร ให้ที่อยู่ ให้ความรัก การดูแลเขาอย่างดีที่สุด คงไม่ต่างอะไรกับการทำบุญทุกๆ วัน ที่ทำให้จิตใจแจ่มใสเบิกบาน ทั้งผู้ให้และผู้รับ”

ความอิ่มอกอิ่มใจที่ชีส์ต้าได้รับกลับมาอาจมิใช่ความกตัญญูกตเวทีอย่างที่ใครๆ วาดไว้ในความคิด หากแต่เป็นเพียงแววตากลมโตแป๋ว ท่าทางออดอ้อน เลียแข้ง เลียขา หางกระดิกไปมายามเห็นเจ้าของกลับมาที่บ้านแค่นี้ก็เกินพอ