สีสันของชีวิต ภักดิ์ ลิ้มพงษ์

โดย...มัลลิกา ภาพ ทวีชัย ธวัชปกรณ์

ความงาม พลัง สีสัน จากธรรมชาติเป็นแรงบันดาลใจให้ “ภักดิ์ ลิ้มพงษ์” สร้างสรรค์ผลงานจิตรกรรมสีอะครีลิก 35 ภาพขึ้นมา เพื่อจัดนิทรรศการ สีสันของชีวิต เป็นจินตนาการจากธรรมชาติที่ได้สัมผัสสถานที่ต่างๆ ภูเขา ป่าไม้ น้ำตก ทะเลตลอดจนคลื่นในมหาสมุทรและท้องฟ้าในยามเช้าเย็น ซึ่งจะแปรเปลี่ยนสีสันที่สวยงามให้ได้ชม เช่นนั้นศิลปินจึงนำสีสันต่างๆ ขึ้นมาทดแทนธรรมชาติ โดยให้สีทั้งหมดมีชีวิต

“งานชุดนี้ผมต้องการให้สีสันทดแทนธรรมชาติ โดยก่อนเขียนจะไปเที่ยวตามที่ต่างๆ ป่า เขา ดูบรรยากาศของธรรมชาติ น้ำตก ทะเล ไปอยู่เป็นอาทิตย์ ไปดูคลื่นน้ำตอนกลางวันกลางคืน ทุกรูปมีที่มา อย่างรูปภูเขาผมไปถึงสหรัฐไปดูแกรนด์แคนยอน”

งานชุดนี้เป็นนามธรรมจะมีเพียง 5 รูปเท่านั้นที่เสมือนจริง ซึ่งศิลปินตั้งใจให้ทักทายและทำความเข้าใจกับคนดูก่อน “งานของผมจะเขียนเป็นเรียลลิสติกเป็นโฟโต้กราฟเฟอร์ก็ได้ แต่ผมต้องการจับความงามของธรรมชาติ มีแค่ 5 รูปเท่านั้นที่ดูรู้ว่าเป็นภูเขา น้ำตกทะเล คือ อยากให้รู้ว่ามีที่มา ก่อนที่จะดูงานลักษณะนามธรรมอย่างนี้ คือ นามธรรมมันมีอยู่ในธรรมชาติอยู่แล้วเพียงแต่เราจะจับความงามของฟอร์มของสีต่างๆ มาทดแทน อย่างภาพน้ำตก ถ้าดูให้ดีลักษณะที่เขียนมันจะเป็นเลเยอร์ของสีหลายๆ ชั้นซ้อนขึ้นมามีสีฟ้าบ้างสีชมพูอมเขียวอมม่วง สีจะเป็นสเต็ปๆ แทนที่จะป้ายสีง่ายๆ เพราะถ้าเรามองลึกๆ แล้วสีมันมีชีวิตของมัน”

ศิลปินบอกว่าสีสันที่อยู่ในภาพนั้นเขาสัมผัสได้จริงๆ ด้วยตาและความรู้สึก แล้วนำมาผสมผสานกับจินตนาการให้สีแจ่มชัด ดูเกินจริงขึ้นมา เพื่อให้สีได้ทำหน้าที่พูดคุยกับผู้ชมได้อย่างเต็มที่ “บางคนเข้าป่าไปก็เดินๆ ดูๆ กลับมา ก็เห็นแต่สีเขียวของใบไม้ แต่ถ้าเราใช้เวลาสัมผัสกับธรรมชาติ เราจะมองเห็นสีต่างๆ มากมายในแต่ละที่ อย่างในป่าจะมีละอองฟ้าฝน ถ้าไม่สังเกตจะไม่เห็น มันอาจมีแมลงวี่ แมลงต่างๆ ที่มากระทบแสงให้แสงคล้ายๆ หิ้งห้อย เราแหงนหน้ามองมันจะวิ้งๆ ระยิบไปหมด ถ้ามองให้ดีมันมีอยู่ ทะเลกลางคืนเวลาคลื่นมามันจะมีพรายน้ำเป็นเลเยอร์ของสีต่างๆ เลย คืนเดือนเพ็ญก็เหมือนกัน แต่บางคนไม่มอง หรือมองไม่เห็น แต่ว่าทั้งหมดคือ ภาพจริงที่ผมไปมาจริง แล้วสีถ้าดูใกล้ๆ จะเห็นมูฟเมนต์ของมัน งานนี้ผมต้องการให้สีพูดกับคนดู สีจะดูเวอร์ต้องจินตนาการเอา คือ ถ้าเขียนเหมือนจริงจะเป็นเรียลลิสติก แต่มีพื้นฐานจากจริง คือ จากธรรมชาติแต่เราอัพสีจากธรรมชาติขึ้นมาอีกสเต็ป”

ศิลปินใช้เวลาทำงานชุดนี้เพียง 3 เดือน ทว่าเทคนิคที่เขาแต่งแต้ม สาด หยุด กวาด วาด ขีดเขียน และอีกหลายๆ กรรมวิธีนั้น เขาใช้เวลาเรียนรู้ สั่งสมประสบการณ์ ทดสอบอยู่นานถึง 10 ปี “ภาพเขียนโดยมากเราใช้สีเขียนกัน แต่วิธีการของผมคือ เอาสีมาทดแทนให้สีทั้งหมดมีอิสระ เวลาคนดูแล้วเหมือนสีมันอยากจะพูดกับเรา สีเป็นตัวเอกเลย กว่าจะได้ตรงจุดนี้ใช้เวลาหลายปี ไม่ได้มาปุ๊บปั๊บนะ ทุกภาพผมเมโมรีในสมอง ถ่ายทอดจากมันสมองเวลาเขียนก็ถ่ายทอดไป ใช้สีทดแทนโดนไม่ต้องสนใจ เขียนให้สบายใจ ในแต่ละรูปมันมีที่มาอยู่ในใจแล้ว เวลาเขียนเอาสมองไปเสริมเอามือมาทดแทน เวลาเขียนผมอาจใช้พู่กันบ้าง หยอดสีบ้าง สาดบ้าง ใช้ช้อนตักสีสาดก็มี ตอนสาดพยายามดึงเส้นให้มันฟรี อย่างพระจันทร์จะเห็นชัด สาดให้มีมูฟเมนต์ กระทั่งไม้เสียบลูกชิ้น หลายๆ อันมามัดรวมกันจุ่มสีแล้วสะบัด คือ ให้สีมันฟรี ถ้าใช้พู่กันมันจะเจาะจง แต่ถ้าทำแบบนี้สีจะฟรี ถ้าดูใกล้ๆ จะเห็นความอิสระของสีมันทำงานของมันเอง ตอนแรกๆ ผมวาดภาพเหมือนจริงเลย แต่เวลาผ่านไปการเขียนรูปต้องมีการลดทอนลงหน่อย บางครั้งเราต้องมองว่าอันไหนมีความงามเหมือนเรามองคน คนแต่ละคนมีความดีของมันอยู่ แต่ไม่ได้หมายความว่าความดีจะอยู่ในคนสวยตลอดคือ มันอยู่ข้างใน ผมต้องการสื่อให้คนชมงานทั้งหมดจะได้เห็นปรากฏการณ์ ผมรีเสิร์ชเรื่องสีมาก่อนที่จะทำงานชุดนี้ทั้งหมด วิธีการใส่สี วิธีการเขียน”

นิทรรศการสีสันของชีวิต โดย ภักดิ์ ลิ้มพงษ์ จัดแสดงระหว่างวันนี้ไปจนถึงวันที่ 6 ส.ค. ชั้น 2 หอศิลป์จามจุรี จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย