พุทธศาสน์...วัฒนธรรมทางจิตวิญญาณที่ผันแปรในปากมังกร!? (ตอน ๑๑)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

อาตมาตั้งใจมาจากเมืองไทยว่าจะมาเจริญภาวนาประจำปี ณ ถ้ำปรมาจารย์ตั๊กม้อ ในอดีตท่านปรมาจารย์ตั๊กม้อ หรือพระโพธิธรรมจากชมพูทวีป ได้เคยเดินทางมาเจริญภาวนา ณ ถ้ำเล็กๆ บนขุนเขาซงซานแห่งนี้ถึง ๙ ปี จนเป็นที่เลื่องลือในความเพียรอันยากยิ่ง และเชื่อว่าท่านบรรลุธรรมขั้นสูงสุด ปัจจุบันในถ้ำดังกล่าวจะมีรูปเหมือนพระตั๊กม้อ ที่ชาวจีนเชื่อว่าท่านเป็นต้นฉบับการให้กำเนิดแนววิชากำลังภายใน วิทยายุทธ์ที่ลือลั่นสนั่นโลกของวัดเส้าหลิน โดยเฉพาะไม้กระบองตั๊กม้อ ที่ต่อมาได้ถูกนำมาแปลงเป็นท่าวิชาต่างๆ ของวัดเส้าหลิน... วันนี้ของวัดป่าแห่งหุบเขาซงซาน จึงมีนักท่องเที่ยวเดินทางมาเยี่ยมชมกันมากมาย โดยเฉพาะชาวจีนจากมณฑลต่างๆ ด้วย เพื่อต้องการเห็นและสัมผัสดินแดนต้นแบบกำลังภายใน ที่เกี่ยวข้องกับประวัติศาสตร์แห่งแผ่นดินมังกรอยู่หลายตอน ทั้งเจริญรุ่งเรืองที่สุดและยับเยินย่อยสลาย ด้วยการถูกทำลายเป็นที่สุด จนในบางสมัยที่ผ่านมามีสภาพเป็นวัดร้างไร้ผู้คน ทั้งนี้เพราะการเข้าไปเกี่ยวเนื่องกับบ้านเมือง อันมีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์บนแผ่นดินมังกรว่า พระภิกษุจากวัดเส้าหลินได้เคยจับอาวุธช่วยกอบกู้บ้านเมืองด้วยวิทยายุทธ์ที่ล้ำเลิศ

วัดเส้าหลินจึงเป็นที่สนใจ มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลก เล่ากันว่า ปูติน ประธานาธิบดีของรัสเซีย เมื่อเหยียบย่างเยือนแผ่นดินจีน สิ่งแรกที่เอ่ยปากกับทางรัฐบาลจีน คือ การขอไปเยือนวัดเส้าหลินเพื่อชมวิทยายุทธ์การฝึกกำลังภายในของพระจีนที่นี่... แต่จริงๆ แล้ว ความสำคัญของวัดเส้าหลิน มิได้เป็นไปเฉพาะเรื่องวิทยายุทธ์กำลังภายในอันลือลั่นดังกล่าวเพียงอย่างเดียว หากเราได้ศึกษาเส้นทางเผยแผ่พระพุทธศาสนาจากชมพูทวีปสู่แผ่นดินจีน ก็จะพบว่าวัดเส้าหลินแห่งหุบเขาซงซานนั้น เป็นฐานที่ตั้งของการเผยแผ่พระพุทธศาสนามาตั้งแต่ในอดีต ราวๆ ปีพุทธศักราช ๑๐๐๗ สมัยราชวงศ์เว่ยปกครองแผ่นดินจีน ได้มีพระสงฆ์รูปหนึ่งจากชมพูทวีป นามว่า พระภัทระเถรเจ้า ซึ่งเป็นอดีตเจ้าชายจากศากยวงศ์ สายสกุลเดิมของพระผู้มีพระภาคเจ้า เดินทางมาเลือกทำเลในหุบเขาซงซาน บริเวณภูเขาเส้าซื่อ จัดตั้งเป็นวัดป่าเพื่อเป็นที่พักของพระสงฆ์จากอินเดีย ต่อมาเรียกวัดดังกล่าวว่า เส้าหลินซื่อ หรือวัดเส้าหลิน ซึ่งในยุคพุทธศตวรรษที่ ๑๐ พุทธศาสนาที่เผยแผ่ขึ้นมาทางฝ่ายเหนือจากชมพูทวีปนั้น เป็นนิกายมหายาน จวบจนต่อมาประมาณพุทธศักราช ๑๐๖๔ ได้มีพระภิกษุจากชมพูทวีปอีกรูปหนึ่ง เดินทางมาเผยแผ่พุทธศาสนาบนแผ่นดินจีน มีนามว่า พระโพธิธรรม

โดยเดินทางเข้ามาสมัยจักรพรรดิเหลียงอู่ตี้ แห่งราชวงศ์เหลียง และต่อมาได้เดินทางไปพำนักในหุบเขาซงซานดังกล่าว จนเกี่ยวข้องกับวัดเส้าหลิน เมื่อพระโพธิธรรมที่ชาวจีนเรียกขานท่านว่า “ต้าโหมว” หรือตั๊กม้อ ได้มาจำพรรษาอยู่บนถ้ำเล็กๆ บนเทือกเขาซงซานดังกล่าว ที่ปัจจุบันยังปรากฏให้เห็นอยู่ในชื่อที่รู้จักว่า “ต้าโหมวตุ้ง” หรือถ้ำปรมาจารย์ตั๊กม้อ โดยท่านปรมาจารย์ตั๊กม้อได้อาศัยถ้ำเล็กๆ แห่งนี้เจริญสมาธิชั้นสูงหรือเข้าฌาน เพื่อเป็นบาทวิถีสู่การเจริญวิปัสสนาญาณตามหลัก ปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา จนมีการเรียกวิธีการปฏิบัติแบบดังกล่าวว่า เป็นสมาธิแบบธยาน หรือฌาน ที่ทางพุทธศาสนาในญี่ปุ่นและเกาหลี เรียกว่า เซ็น จนเป็นที่กล่าวถึงรู้จักไปทั่วในชื่อพุทธศาสนานิกายเซ็น ซึ่งเป็นรากฐานดั้งเดิมในการปฏิบัติธรรมของพระสงฆ์วัดเส้าหลิน ที่สืบต่อวิชาปฏิบัติดังกล่าวจากปรมาจารย์ตั๊กม้อ จนเป็นที่ศรัทธาไปทั่วแผ่นดินจีน และสืบเนื่องไปสู่ประเทศต่างๆ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี เวียดนาม ฯลฯ ทำให้สังคมชาวพุทธทั่วโลกยอมรับว่า พุทธศาสนามหายานนิกายเซ็น มีต้นกำเนิดที่นี่ โดยปรมาจารย์ตั๊กม้อ เป็นสังฆนายกองค์แรกของประเทศจีน

อ่านต่อฉบับพรุ่งนี้