วิริทธิ์พล โพธิ์นาค ประสบการณ์เป็นสิ่งที่สำคัญ

โดย...ปอย ภาพ ณัฏฐ์ฐิติ อำไพวรรณ

ชอบออกแบบ ชอบวาดรูป แล้วการออกแบบอะไรที่ใช้ไอเดียแปลกๆ ก็เหมือนกับการที่เราทำให้เกิดสิ่งใหม่ๆ ไม่ซ้ำของเดิม จึงเป็นเหตุผลให้หนุ่มบุคลิกชิลชิล “ป็อก” วิริทธิ์พล โพธิ์นาค เลือกเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ภาคออกแบบอุตสาหกรรม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย หนุ่มน้อยชั้นปีที่ 1 แจงรายละเอียดให้ฟังว่าภาคออกแบบอุตสาหกรรมก็เรียนเกี่ยวกับการออกแบบผลิตภัณฑ์เซรามิก สิ่งทอ มีการออกแบบภายในด้วย แต่มันจะไม่เหมือนการออกแบบภายในที่เป็นการออกแบบเชิงโครงสร้างเหมือนกับพวกที่ร่ำเรียนทางด้านอินทีเรีย เพราะคณะนี้ของรั้วจามจุรีเป็นการออกแบบเชิงประสบการณ์ให้กับผู้ใช้ เช่น ออกแบบอีเวนต์เก๋ๆ หรือดีไซน์วินโดวส์ดิสเพลย์ที่เราเห็นกันตามห้างสรรพสินค้าต่างๆ

เริ่มต้นพูดคุย วิริทธิ์พล บอกเล่าโพรไฟล์ให้ฟังว่าเรียนจบมาจากโรงเรียนถาวรานุกูล จ.สมุทรสงคราม พอมาใช้ชีวิตในกรุงเทพฯ แรกๆ ก็รู้สึกเหนื่อยกับเมืองหลวงที่มีมลพิษ รถติดเยอะมาก การปรับตัวช่วงแรกหงุดหงิดรถติด แต่เมื่ออยู่ไปสักพักก็เริ่มชินว่าต้องกะเวลาการเดินทางอย่างไร

 

“บ้านที่แม่กลองทำฟาร์มกุ้งกับหอยแครง ผมเป็นลูกคนสุดท้อง มีพี่ชายหนึ่งคน พ่อกับแม่ก็พยายามให้เราไปฝึกทำงานนี้นะครับ เพราะเป็นงานที่ลูกสานต่อได้และเป็นอาชีพที่ไม่ตกงานแน่ๆ อาชีพผลิตของกินอย่างไรตลาดก็ต้องการตลอดเวลา แต่ในสายตาของผมอาชีพนี้ก็ต้องทุ่มเททำงานอย่างหนัก เพราะการเก็บกุ้งต้องเก็บกันตอนกลางคืน แล้วหอยแครงก็เก็บตอนเช้าแดดร้อนๆ ถึงแม้ว่าเป็นเจ้าของกิจการก็ต้องคุมคนงานที่เขาทำงานก็เหน็ดเหนื่อยไม่แพ้กันเลยครับ” วิริทธิ์พล บอกเล่าเอางานเอาการพร้อมรอยยิ้มติดมุมปาก

การเรียนในคณะนี้ วิริทธิ์พล บอกด้วยว่าความคิดเกี่ยวกับการเรียนเปลี่ยนไป เมื่อตอนเรียนมัธยมทุกคนล้วนคาดหวังคะแนนสูงๆ แต่พอขยับขึ้นมาเรียนมหาวิทยาลัยไม่ได้คาดหวังว่าคะแนนเราต้องเยอะเพียงอย่างเดียวอีกต่อไปแล้ว

“ผมมองว่าการเรียนที่จุฬาฯ เราไม่ได้มาเรียนอย่างเดียวนะครับ การมาพูดมาคุยกับเพื่อนในคณะก็เหมือนกับการแลกเปลี่ยนทัศนคติต่างๆ ก็ช่วยส่งผลให้เราเอาไปคิดต่อยอด นำไปออกแบบในการเรียนได้” วิริทธิ์พล บอกคาแรกเตอร์ของคนเรียน ‘ถาปัตย์’ ขำๆ โลกส่วนตัวสูง ติสแตก ฮาๆ ตลก แต่วันนี้ที่พูดเป็นทางการก็ไม่ได้สร้างภาพอะไร?!! เพราะคนเรียนคณะนี้ทำได้ทุกอย่าง!!!

“จริงๆ นะครับ (บอกพร้อมเสียงหัวเราะ) ตอนนี้ผมก็ได้แสดงละครเวทีเรื่อง 2499 อันธพาล ตำนาน พระนคร ทีมงานก็คือพี่ๆ ในคณะ ใครอยากเล่นก็ต้องมาแคสติงตามความสามารถ พี่ๆ จะให้ทุกคนลองซ้อมด้วยกันก่อน แล้วพี่ก็จะดูว่าคนนี้เหมาะกับอะไร อย่างผมเป็นคนโปรเจกต์เสียงไม่ค่อยดัง ก็เลยจะได้ไปอยู่ฝ่ายที่ไม่ค่อยใช้เสียงคือ เต้น เต้นเป็นตัวประกอบเปิดตัวนางเอก เรื่องราวก็เป็นเรื่องชีวิตคนสมัยนั้น

 

ละครเรื่องนี้เป็นละครแนวคอมมิดี ตัวพระเอกในเรื่องคือ แดงไบเล่ ปุ๊ระเบิดขวด เป็นนักเลงคุมละแวกนั้น แล้วก็มีเจ้าของโรงงานที่จะขยายโรงงานตัวเองไล่ที่พวกชาวบ้านและจะเลิกผลิตขวดแก้ว ซึ่งปุ๊จะต้องใช้ขวดแก้วมาทำระเบิดขวดก็เลยเกิดการปะทะกัน แล้วเรื่องวุ่นเข้าไปอีกเพราะลูกสาวเจ้าของโรงงานก็รักกับแดงไบเล่ ซึ่งแดงไบเล่เป็นศัตรูกับเจ้าของโรงงาน พวกเราซ้อมหนักมาก 10 โมงเช้า ถึง 4 ทุ่ม แต่ช่วงละครใกล้ๆ แสดงจริง ก็จะนัด 9 โมงเช้าแล้วเลิกดึกๆ แต่บางครั้งถ้ามีเจาะบทเจาะการแสดงก็ดึกกว่านั้นอีก ผมเคยเลิกดึกที่สุด ตี 2 กลับบ้านแล้วก็มาเช้าอีก

เวลาอยู่บนเวทีก็รู้สึกตื่นเต้นครับ (บอกยิ้มๆ) เพราะมองลงไปก็มีคนเยอะเหมือนทุกสายตาจับจ้องเราอยู่เป็นจุดเดียว บางครั้งก็รู้สึกประหม่านะครับ แต่มันก็สนุกเพราะเราได้ทำอะไรที่เราไม่เคยทำ ดีที่ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม เลยไม่มีปัญหากับการเรียน ละครเล่น 10 รอบ วันที่ 18-20 และ 25-27 พ.ค.นี้ครับ เสาร์อาทิตย์เพิ่มรอบเวลา 13.30 น. ในละครก็จะมีมุขที่คณะเราคิดขึ้นมา ตลก หยอกล้อสังคม หยอกการเมือง อยากให้ลองมาชมครับ” วิริทธิ์พล บอกเชิญชวนชมละครสถาปัตย์

การเรียนสถาปัตย์สาขานี้เป็นหลักสูตรใหม่ 4 ปี จบไปก็คงไปออกแบบ หนุ่มสถาปัตย์บอกคติในการใช้ชีวิตก็คือ ประสบการณ์เป็นสิ่งที่สำคัญ ลองให้รู้แต่ก็อยู่ในกรอบ ส่วนเป้าหมายในอนาคตคิดไว้ว่าจะพยายามดึงธุรกิจที่บ้านมาร่วมให้ได้ อยากทำธุรกิจของตัวเองไม่เป็นลูกจ้าง เช่น อาจจะออกแบบแพ็กเกจสินค้าสร้างแบรนด์ของเราเองขึ้นมาเป็นการต่อยอดธุรกิจครอบครัวให้ได้ในรุ่นของเขา

5 ชิ้นหนุ่ม ‘ถาปัตย์อารมณ์ดี’

ชิ้นแรกช็อปปิ้งเป็นที่ระลึก เมื่อตอนผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนเอเอฟเอส ตอนอายุ 17 ปีครับ เสื้อกันหนาวที่ซื้อมาจากปานามา เป็นเสื้ออารมณ์แบบชาวอินเดียแดง ชอบเพราะสไตล์ชัดเจน ประทับใจตอนซื้อครับ เพราะเราไปเที่ยวประเทศที่มีภูเขาสูงอากาศเย็น ที่เมือง Volcแn เป็นเมืองสวยๆ ธรรมชาติ อยู่แล้วสบายใจครับ

ตอนแรกผมเลือกไปเวเนซุเอลา แต่ช่วงนั้นมีปัญหาทางการเมืองไม่ให้นักเรียนต่างชาติเข้าไป ที่ผมอยากไปเวเนซุเอลาเพราะมันเป็นประเทศที่แปลก บ้านเราก็ไม่ค่อยรู้จัก ส่วนใหญ่เลือกไปแค่อเมริกา ยุโรป เราก็จะได้เห็นแค่ทัศนคติของคนส่วนนั้น แต่นี่เป็นละตินถ้าเราไปก็จะได้อะไรที่ต่างออกไป อีกอย่างผมว่าคนเวเนซุเอลาสวย (หัวเราะ) จริงๆ แล้วอยากได้ภาษาสเปนครับ

ชิ้นที่สองเป็นตราคณะ พวกเราเรียกกันว่า “หัวเม็ด” ได้มาวันแรกที่เข้าคณะ มันเป็นจุดสูงสุดของสถาปัตยกรรมไทย

ชิ้นที่สามคือ แว่นตากันแดด แม่ซื้อให้ก่อนไปปานามา ขามันไม่เหมือนแว่นอันอื่น วันนี้ก็ยังใช้อยู่ครับ

ชิ้นที่สี่ กระเป๋าคอนเวิร์ส ซื้อที่ปานามา ใส่ไปทุกที ไปด้วยกัน

ชิ้นสุดท้ายคือ ดินสอดราฟ เป็นดินสอที่มีไส้ใหญ่ๆ ข้างใช้ดรออิง ถ้ายี่ห้อไฮโซก็จะเป็นยี่ห้อ Lamy