ทุกที่มีความสุขซ่อนตัวอยู่

06 พฤษภาคม 2555

โดย...โจ เกียรติอาจิณ

เป็นที่กล่าวขานและโดนวิจารณ์ (ยับ) ในเทศกาลหนังเวนิส เมื่อ 2 ปีที่แล้ว ถึงความไม่โปร่งใสของการได้มาซึ่งรางวัลสูงสุดของเทศกาล บ้างก็ว่าเป็นการเล่นเส้น ระหว่างหัวหน้ากรรมการ “เควนติน ทารันติโน” กับผู้กำกับหญิง “โซเฟีย คอปโปลา” แต่ที่หนักหนาสาหัสเกินจะรับไหวได้ นั่นคือ หนังดีขนาดต้องมอบรางวัลอันทรงเกียรติสิงโตทองคำ ด้วยเหรอ? (โอ้!!! แรงสสสส์)

จะยังไงก็ตาม สำหรับเราที่เพิ่งมีโอกาสหยิบมาดู ขอบอกสั้นๆ ว่า ชอบบบบบ Somewhere จังงงงงง

ชอบโซเฟียที่ทำหนังเนื้อหาเหมือนจะเบาโหวง ว่างๆ เปล่าๆ ให้กลับมามีความหนักแน่นและรสเข้มขมพอประมาณ ไม่ใช่ดีแต่ล่องลอยไปมา หรือมัวเติมแต่งความเก๋มีสไตล์ แต่ยังสอดแทรกบริบทภาวะวิกฤตชีวิตคนคนหนึ่งได้เหมาะเจาะ ที่สำคัญ ไม่เร้าไม่เร่ง ไม่ร้อนไม่รน แล้วก็ไม่ฟูมฟายจนน่ารำคาญ

ชอบหนังเรื่องที่ 4 (3 เรื่องก่อน The Virgin Suicides/Lost in Translation/Marie Antoinette) ของโซเฟียที่มีจริตจะก้านแบบไม่ต้องแยะ โดยให้เด็กสาวเป็นตัวละครคีย์สำคัญ ซึ่งพร้อมจะพาคนดูมุ่งไปสู่พื้นที่ส่วนตั๊วส่วนตัว แม้บางมุมจะเข้าถึงและเข้าใจยาก แต่จริตที่ปรากฏในตัวละครเด็กสาว ก็น่าค้นหาและน่าหลงใหล

ทุกที่มีความสุขซ่อนตัวอยู่

ชอบความเหงาที่โซเฟียใส่มาในหนัง เหงาแบบสวนทางกับภาพลักษณ์ ภายนอกเป็นผู้ชายที่ดูแข็ง แกร่ง ไม่แคร์ใครๆ แต่เอาเข้าจริง กลับโดนความเหงาเล่นงานแบบสุดขั้วหัวใจ

ชอบความนิ่งๆ ที่หนังตั้งใจให้มันเกิดภาพเหล่านั้น จนทำให้สัมผัสได้ว่า กล้องที่แช่นิ่งไว้น่ะ กำลังเคลื่อนไหวอยู่ หาได้หยุดนิ่งเลย เพียงแค่ว่าไม่ได้จับจ้องตัวละครในหนัง แต่มันกำลังแพนมาโฟกัสที่คนดูต่างหาก

ชอบที่หนังไม่ได้ทำหน้าที่เป็นโทรโข่ง ไปป่าวประกาศด่าทอคนรอบข้าง หรือเรียกร้องอะไรจากสังคม เพื่อชี้ชวนให้คนดูเกิดความรู้สึกร่วม แต่หนังยืนหยัดที่จะถ่ายทอดชีวิตดาราแบดบอยชื่อดัง ใช้ชีวิตซ้ำๆ อย่างไร้แก่นสาร

ชอบ “สตีเฟน ดอร์ฟฟ์” (เคยเล่นเป็นแวม์ไพร์หนุ่มใน Blade และเคยเล่นเป็นสมาชิกวงเดอะบีเทิลส์ใน Backbeat) ที่ทำให้ภาพของแบดบอยดูอบอุ่นและน่าทะนุถนอมเป็นไหนๆ มากกว่านั้นคือ เขาทำให้ภาพแบดบอยขี้แยและการขับไกลๆ เป็นภาพน่าจดจำที่สุดและโคตรจะเหงาที่สุดของหนังเรื่องนี้

ชอบ “แอล แฟนนิง” (ดาวรุ่งเนื้อหอมที่เดินตามรอยดังพี่สาวดาโกตา มาติดๆ หนังใหม่ของเธอเพิ่งเข้าฉายบ้านเราหมาดๆ We Bought a Zoo) ที่ทำให้หนังไม่แห้งแล้งเกินไป ความสดใสของเธอช่วยคลายร้อนและลดดีกรีความเหงาให้หนังได้ไม่น้อย

ชอบที่แม้ชื่อหนังจะใช้ว่า Somewhere แต่เราก็เชื่อว่า Everywhere ก็ล้วนมีความสุขซ่อนอยู่ ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน บ้านกระต๊อบเพิงหมาแหงน เคหาสน์ดาวหลังราคาร้อยล้าน ห้องซูเปอร์ดีลักซ์โรงแรมหรู 6 ดาว ร้านส้มตำริมคลองน้ำเน่า ไวน์บาร์โกระดับไฮเอนด์ ความสุขพร้อมจะออกมาทักทายคุณเสมอ ตราบที่คุณกล้าจะอ้าแขนรับมันไว้

แล้วก็ชอบที่หนังพยายามจะบอกว่า จริงอยู่ทุกที่ล้วนมีความสุขซ่อนเร้น แต่ความสุขนั้นจะเปี่ยมล้นปรี่ ตราบเมื่อทุกๆ ที่นั้นมี Somebody อยู่เคียงข้าง ไม่ใช่ Everybody หรอก ที่จะทำให้ความสุขเปล่งประกาย เช่นเดียวกับชีวิตของดาราแบดบอย “จอห์นนี มาร์โก” ที่แม้จะดูฟู่ฟ่ามีคนรายล้อม มีไลฟ์สไตล์แบบซุป’ตาร์ แต่นั่นก็ไม่อาจเรียกว่าความสุขได้เต็มปาก จนเมื่อ “คลีโอ” ลูกสาววัย 11 ขวบโผล่เข้ามา ทุกสิ่งอย่างในชีวิตของเขาก็เปลี่ยนไป และดูเหมือนทุกๆ ที่ที่เขาก้าวย่างจึงอบอวลด้วยกลิ่นหอมความสุขโดยแท้

อันที่จริงแล้ว Somewhere ใช่ว่าจะมีแต่สิ่งที่ชอบนะเออ ความไม่ชอบใจที่เรารู้สึกก็มีอยู่หลายอย่าง เช่น ไม่ชอบการประหยัดบทสนทนา ก็ไม่รู้จะประหยัดไปทำไม ทั้งเรื่องแทบนับประโยคสนทนาของตัวละครได้เลย น้อยมากกกกกก และที่ไม่ชอบอีกอย่างคือการที่ โซเฟีย คอปโปลา จงใจทำให้คนดูใจสลายด้วยอารมณ์ของหนังที่บางฉากนั้นค่อนข้างล่องลอยและเคว้งคว้าง โดยไม่ไยดีในความรู้สึกของคนดูเลย

ทุกที่มีความสุขซ่อนตัวอยู่