ฮอกไกโด

โดย...ปู โลกเบี้ยว

อยากเมาท์เบาๆ เมื่อเดือนก่อนได้มีโอกาสไปเที่ยวญี่ปุ่นกับทีมผลิตภัณฑ์เสริมความงาม Oseki ของคุณแหม่ม จินตหรา เขาจัดทริปพิเศษให้กับตัวแทนที่ทำยอดในการขายได้ตามเป้าไปเที่ยวญี่ปุ่นกัน แต่ไม่ใช่ไปเยือนความเจริญของประเทศเขานะ พวกเราไปเที่ยวชมความเป็นธรรมชาติ และเน้นอาหารการกินที่นอกเมืองมากกว่า

ณ เกาะฮอกไกโด ที่เมืองซัปโปโร โชคดีที่เราได้ไปสัมผัสกับความหนาวเย็น ได้เห็นหิมะตก ไปถึงวันแรกเหยียบสนามบินก็สนุกเลย เพราะกระเป๋าเดินทางของคุณนายแหม่มไม่ได้มาด้วยอ่ะดิ กระเป๋าเพื่อนปูไม่ได้หายคนเดียวนะคะ ยังมีลูกทัวร์อีก 4 รายที่ไม่ได้กระเป๋า เนื่องจากเราต้องนั่งเครื่องหลายทอด ตอนถ่ายกระเป๋าจึงมีปัญหาตกค้างอยู่ที่ไหนสักแห่ง มีตัวแทนลูกทัวร์สองรายที่กระเป๋าสลับกับนักท่องเที่ยวคนอื่น เพราะดันใช้กระเป๋าเหมือนกันมาก น้องเขาบอกว่าเห็นแล้วล่ะว่ามีกระเป๋าบนสายพานผ่านมา กำลังจะหยิบแล้วเชียว แต่ เอ...! มันไม่ใช่ของเรานี่หว่า เหมือนมาก เลยปล่อยผ่าน ยืนรอจนกระเป๋าไม่มีบนสายพานลำเลียงกระเป๋าแล้ว อ้าว...! กระเป๋าของฉันล่ะ กว่าจะคุยกับเจ้าหน้าที่รู้เรื่องนานเป็นชั่วโมงเลย จริงๆ นะ เพราะคนญี่ปุ่นรักชาติมากไปอ๊ะป่าว ไม่ค่อยยอมพูดภาษาอังกฤษกัน วิ่งตามไกด์กันให้วุ่น ปรากฏว่าไอ้ที่อยู่กะเราน่ะมันเป็นของมิสเตอร์คนออสซีนักท่องเที่ยวเหมือนเราน่ะซิ เลยตามยากสักหน่อย ถ้าเป็นพลเมืองของเขาเองก็ตามได้ง่ายใช่มะ โอ๊ย...! แล้วพี่ออสซีก่อนหยิบทำไมมันไม่ดูให้ดีซะก่อนว่าของตัวเองหรือเปล่า กระเป๋าของพวกเราไปเป็นกรุ๊ป มีโบใหญ่ยักษ์ผูกอยู่แท้ๆ กว่าเขาจะเอามาคืนก็เกือบเช้าแน่ะ ส่วนของเพื่อนแหม่มและลูกทัวร์ตัวแทนอีกสอง ปรากฏว่าตอนเปลี่ยนเครื่องเจ้าหน้าที่ไม่ได้เอาขึ้นเครื่องมาให้ด้วย ต้องรอให้มีเครื่องบินมาลงที่เกาะนี้ก็ปาเข้าไปเกือบเช้าเหมือนกัน ต้องหาซื้อเสื้อผ้ากันพลาดกันไปก่อน แต่ทางสายการบินเขาก็จ่ายค่าเสียหายให้ กระเป๋าละ 5,000 เยนนะ อย่างน้อยถึงจะคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่พวกเขาก็เร่งตามกระเป๋าและส่งให้ที่โรงแรมและชดใช้ให้ก็โออยู่นะ

ปูเคยไปอังกฤษกับสาวๆ Allstar ดาราหญิง ไปแข่งวอลเลย์บอลหาเงินช่วยสึนามิ เมื่อนานมาแล้ว ตอนนั้นเพื่อนในก๊วนก็เจอปัญหากระเป๋าไม่มาพร้อมคนเหมือนกัน ของน้องครีมกระเป๋ามันแตก ทางสนามบินอังกฤษไม่ให้ขึ้นสายพาน ต้องไปวิ่งเรื่องเอาออกต่างหากจากกระเป๋าใบอื่นๆ เสียเวลาอยู่ อีกใบของน้องปอย อันนี้ไม่มาเลยเลยอ่ะ ต้องซื้อเสื้อผ้าใหม่และแบ่งกับเพื่อนเป็นบางส่วน โน่นแน่ะจนกลับถึงกรุงเทพฯ น่ะถึงได้รู้ว่ากระเป๋าของน้องปอยถูกเก็บไว้ในห้องพิเศษเพราะมีวัตถุต้องสงสัย รอพิสูจน์ ปรากฏว่าเป็นเพราะมงกุฎนางงามของน้องปอยที่ดันเอาใส่กระเป๋าไปด้วยนั่นเอง และความที่ไม่ใส่ใจดูแลกระเป๋าของตัวเองตอนเขาเช็กอินขึ้นเครื่องอีกเลยเป็นเรื่องยังไงล่ะ

กลับมาต่อที่ญี่ปุ่นดีกว่า พอถึงโรงแรมก็ได้สัมผัสกับการอาบน้ำแร่ในห้องอาบน้ำรวม ซึ่งต้องแก้ผ้าเหมือนกันหมด ห้ามนุ่งผ้าเช็ดตัว ห้ามใส่ชุดว่ายน้ำ เสื้อชั้นใน กางเกงใน ก็ห้าม แต่อนุโลมสำหรับผ้าเช็ดตัวเล็กๆ ไว้พันผมไม่ให้เปียก ไม่รู้ล่ะถ้าคุณทำให้บ่อน้ำแร่ของเขาสกปรก คุณต้องล้างบ่อให้เขาอ่ะ แต่ปูเห็นผู้คนส่วนใหญ่ก็เอาเจ้าผ้าเช็ดหน้าผืนน้อยเนี่ยแหละ พยายามปกปิดร่างกายกันเขิน อย่างปูนะพยายามจับมุมผ้าทั้งสองด้านให้เท่าสองจุกน้อยของปู ปลายผ้ามันก็จะพอดีไง ทำได้แค่เนี่ยแหละ แต่ถ้าเป็นญี่ปุ่นแท้เขาเดินเฉยๆ เลยอ่ะ

ปูสนุกกับการอาบน้ำมาก เพราะก่อนที่จะลงบ่อเขาให้อาบน้ำทำความสะอาดร่างกายให้สะอาดก่อนอ่ะ ที่สนุกเพราะปูใช้ของทุกอย่างที่จัดวางไว้ให้ ไม่ว่าจะเป็นสบู่ แชมพู ฟองน้ำ หินสารพัดขัดตัว ของเขาดีจริงๆ เลยนะ เพราะอย่างแชมพูอ่ะทำจากน้ำมันม้า สระแล้วไม่ต้องใส่น้ำมันเลย ผมงี้นิ่มสลวยมากกก ชอบๆ ปูยังได้ซื้อผลิตภัณฑ์ม้าๆ ของเขากลับมาเชยชมที่บ้านเลยอ่ะ ที่ญี่ปุ่นเนี่ยปูอยากบอกนักช็อปทั้งหลายว่า ถ้าได้เห็นอะไรแล้วอยากซื้อให้ซื้อเลย เพราะไปข้างหน้ามันจะไม่มีอย่างที่เราเห็น ณ เวลานั้นอีกแล้วอ่ะดิ เพราะที่นี่เขาเป็นโอท็อปแท้ๆ คือสินค้าชนิดนี้จะมีขายเฉพาะที่เมืองนี้เท่านั้น ที่อื่นหายากหรือไม่มีเลย เพราะฉะนั้น ถ้าคุณอยากได้คุณต้องมาที่นี่เท่านั้น ยังไงล่ะ ไม่เหมือนบ้านเราที่หาซื้อโอท็อปได้ทุกที่ทุกเวลา ส่วนเรื่องราคาอย่าไปคิดมาก เพราะที่นี่เขามีมาตรฐานเดียวกันหมด ไม่เหมือนของเราหรอก ที่นี่แพง ที่นั่นถูก นักท่องเที่ยวบวกราคาเพิ่มงี้

ได้อาบน้ำแร่แช่อยู่กับการอาบน้ำสระผม เรียบร้อยขึ้นห้องนอนหลับเป็นตายเลยอ่ะ ของเขาดีจริงๆ ก่อนนอนยังได้ส่งรูปอินสตาแกรมให้เพื่อนๆ ได้ดูอีกต่างหากนะจ๊ะ จาก Wifi บริการฟรีของโรงแรม โอ๊ย...! สะดวกอะไรเยี่ยงนี้