กินเป็ด

โดย...รอยนวล / ภาพ โรงแรมรอยัล ซิตี้

ใกล้ที่ทำงานของพวกเราชาว “โพสต์ทูเดย์” มีร้านอาหารขึ้นชื่ออยู่หนึ่งร้าน แขกไปใครมาเราก็จะสั่งอาหารร้านนี้ล่ะมาเลี้ยงดู

เรียกได้ว่าทุกคนเคยคุ้นกับร้านนี้เป็นอย่างดี แม้กระทั่งเพื่อนฝรั่งซึ่งมารับจ๊อบก็ถูกชักชวนให้ไปลิ้มลองรสอาหารร้านนี้ เมื่อกลับมาทำงานตอนบ่ายเพื่อนชาวไทยซึ่งยกตัวขึ้นเป็นครูสอนภาษาอีกตำแหน่งหนึ่งก็เริ่มบทเรียนทันที

“วันนี้ เคที ไปกินข้าวกลางวันที่ไหน”

เคที ยิ้มหวานเพราะประโยคนี้เรียนมาแล้ว เลยตอบอย่างมั่นใจสุดๆ ว่า

“กินเพ็ด”

แล้วก็ขอตัวไปทำงานต่อ ทิ้งให้เพื่อนงงเป็นไก่ตาแตก เพราะไม่เข้าใจว่า เพ็ด เพ็ท เพชร หรือเผ็ด ของ เคที คือ...อะไรกันแน่ ไม่นานคู่หูที่ไปกินข้าวกลางวันกับเคทีก็มาเฉลยให้รู้ว่า

“อ๋อ...ไปกินเป็ดกันมา” 555...!!!

ที่เราเรียกกันชินปากว่า ร้านเป็ด นั้น ขายข้าวหน้าเป็ดและบะหมี่เป็ด เสริมด้วยหมูแดง หมูกรอบ ทุกเมนูอร่อยขึ้นชื่อ ทำให้มีคนจากที่ไกลๆ มาต่อคิวซื้อกันจำนวนไม่น้อยในทุกๆ วัน ยิ่งถ้าเป็นช่วงเที่ยงๆ วันระหว่างสัปดาห์แล้วล่ะก็รอกันเหงื่อตกทีเดียว แต่ความอร่อยที่จะได้พบในภายหลังก็ทำให้หายเหนื่อยหายร้อนกันเป็นปลิดทิ้ง เมนูเด็ดในความเห็นของผู้เขียนคือ เกาเหลาเป็ด ร้านนี้เขาทำแต่น้ำใสเท่านั้น ปรุงรสจัดจ้านตามชอบ ซดน้ำเกลี้ยงทุกครั้ง หรือจะสั่งเป็ดเปล่าๆ แบบไม่เน้นข้าว เพราะแค่นี้ก็จะกลิ้งอยู่แล้ว...ค่า

นอกจากร้านเป็ด (ร้านนี้ไม่มีป้ายชื่อชัดเจน บางคนเรียกว่า เป็ดเชลล์ เพราะอยู่หน้าคลังน้ำมันเชลล์ แต่ผู้เขียนขอเสนอให้เรียกว่า เป็ดโพสต์ เพราะอยู่ไม่ไกลจากตึกบางกอกโพสต์-- ฮา) นี้แล้วในรัศมี 1 กม. จากที่ทำงานของเรานั้นมีเป็ดอร่อยๆ ขึ้นชื่อให้ชิมอีกถึง 2 ร้าน หนึ่งก็คือ เซี๊ยะก๋วยเตี๋ยวเป็ด ริมถนนพระราม 4 เยื้องกับท้ายซอยสายน้ำทิพย์ หรือสุขุมวิท 22 มาแล้วไม่ต้องตกใจถ้าเห็นรถหรูหราจอดอยู่หน้าร้านห้องแถวเก่าแก่แห่งนี้กันเพียบ เพราะไม่ว่าใครๆ ก็ติดใจในรสเป็ดตุ๋นของร้านนี้ จะกินเป็นก๋วยเตี๋ยวหรือเกาเหลาก็เลือกได้ จะกินเนื้อนุ่มๆ หรือจะแทะกระดูกหรือส่วนอื่นๆ ของเป็ดก็ดี น้ำซุปหอมเครื่องยาจีนเข้มข้น กลั้วคอด้วยน้ำวุ้นใบเตยหอมหวาน ล้างคาวปากได้ดีเยี่ยม

 

ถัดมาอีกไม่กี่ร้อยเมตรบนถนนพระราม 4 ระหว่างตลาดคลองเตยมุ่งหน้าไปบ่อนไก่มีร้านดังชื่อว่า เป็ดเต้นระบำ ร้านนี้มีทีเด็ดที่นำเป็ดอวบอ้วนเต็มปากเต็มคำมาตุ๋นจนนุ่มและน้ำพะโล้หอมหวน ใครชอบข้าวหน้าเป็ดตุ๋นก็มีให้สั่ง พลาดไม่ได้เลย คือ ชมลีลาการเต้นของพริตตี เอ้ย...คุณลุงคนขายก๋วยเตี๋ยว (ผู้เขียนไม่ได้ไปร้านนี้นานแล้ว ไม่แน่ใจว่าคุณลุงยังเต้นระบำได้อยู่มั้ย) ดูไปกินไปเพลินๆ ก๋วยเตี๋ยวหมดไม่รู้ตัว

วันดีคืนดีชาวก๊วนก็จะนอกใจร้านใกล้บ้านถ่อไปถึงหลังสวนที่ ร้านง่วนหลี มีนานาเมนูอาหารสไตล์จีนๆ ให้สั่ง และมีจานหนึ่งซึ่งพวกเรากินทุกครั้ง คือ ลิ้นเป็ดพะโล้ ใครที่เบื่อเนื้อเป็ดแนะให้ลอง อาจจะแปลกๆ ในตอนแรก เมื่อชินก็จะพบว่าเนื้อนุ่มๆ ในลิ้นเป็ดนั้นอร่อยเฉพาะตัวจริงๆ ยิ่งจิ้มกับน้ำส้มสักหน่อย เอาอะไรมาแลกก็ไม่ยอมจริงๆ

 

เป็ดเป็นอาหารประเภทเนื้อสัตว์ที่หารับประทานได้ไม่ยากในกรุงเทพฯ แทบทุกส่วนของเป็ดสามารถนำมารับประทานได้ ไม่ว่าจะเป็นหนัง เท้า ลิ้น ก้น ฯลฯ แต่การจะนำเนื้อเป็ดมาปรุงอาหารนั้นไม่ง่าย เพราะว่าเป็ดมีกลิ่นตัว ถ้าทำไม่ดีก็จะทำให้กินกันไม่ได้ กินกันไม่ลงทีเดียว

นอกจากลาบเป็ดอาหารของชาวอีสานบ้านเฮาแล้ว เมนูเป็ดส่วนใหญ่ที่คนไทยเราคุ้นเคยก็มักจะเป็นอาหารจีนอย่าง 3-4 ร้านที่เล่าไปเบื้องต้นนั้นก็ล้วนเป็นงานจากกุ๊กเชื้อสายจีนทั้งสิ้น แต่คนรักเนื้อเป็ดคงจะเคยรับประทานอาหารฝรั่งที่มีชื่อว่า ดั๊กนู่น ดั๊กนี่ ผู้เขียนชอบที่สุด คือ อกเป็ดซอสส้ม เนื้อเป็ดอกนุ่มๆ แทบจะละลายในปาก เสิร์ฟพร้อมมันบด หรือมันฝรั่งทอดและผักต่างๆ อู้ววววว แค่เขียนถึงก็หิวแล้วนะท่านผู้ชม

ถ้าจะพูดถึงเป็ดที่ดังที่สุดในโลก คงต้องเป็นเป็ดย่างโฟร์ซีซันจากลอนดอน ซึ่งตอนนี้มีขายที่สยามพารากอนแล้ว เป็ดร้านนี้ก็เป็นสไตล์จีน เพียงแต่ว่าไปโด่งดังที่อังกฤษ ใครอยากชิมก็กำเงินไป 1,000 บาท (เป็ดไทยย่างแบบโฟร์ซีซัน) หรือถ้ามีอีกพันก็จะได้กินเป็ดที่บินตรงจากลอนดอน หรือใครอยากลองไปชิมเป็ดต้นตำรับก็น่าจะไปฮ่องกงหรือปักกิ่งนู่นเลย

เรื่อง “เป็ดๆ” เล่ากันได้ยืดยาวราวจะไม่มีวันจบ แต่พื้นที่มีแค่นี้ ไว้วันหลังจะมายั่วน้ำลายกันต่อนะ “ก๊าบ” ท่านผู้อ่าน