เพศ ความตาย สุดเพี้ยน

โดย...โรจน์

กลับมาตอกย้ำความสุดเพี้ยนอีกครั้งตามแบบฉบับของ อาธินา ราเชล แซงการิ ผู้กำกับหญิงชื่อดังแห่งกรีซ หลังจากที่สร้างความฮือฮากับ Dogtooth ที่ได้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่เข้าชิงรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ภาษาต่างประเทศยอดเยี่ยมมาแล้ว และสำหรับ Attenberg เรื่องนี้ก็ถูกเสนอชื่อเข้าชิงออสการ์ในสาขาเดียวกัน นั่นแหละที่ทำให้หนังเรื่องนี้น่าจับตามองขึ้นมาทันที

เนื้อหาของหนังนำเสนอเรื่องของเซ็กซ์และความตายในแบบฉบับที่สุดประหลาดผสานกับบรรยากาศของหนังที่ทั้งลึกลับ เวิ้งว้าง และแสนสับสน

บอกตรงๆ ดูจนจบเรื่องยังไม่รู้เลยว่าตัวละครที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเนี่ย ทำมาหากินอะไรกันบ้าง (เออ งงจริงๆ นะ)

เรื่องมีอยู่ว่า มารินา หญิงสาวที่กำลังตื่นตัวแกมตื่นเต้นกับเรื่องของเซ็กซ์ แต่ลึกๆ กลับสับสนว่าตัวเองเป็นเพศไหนกันแน่ ถึงขั้นที่ว่าเธอนั้นอาจจะไม่มีเพศด้วยซ้ำไป

เธอชอบมองหน้าอกของผู้หญิงด้วยกัน แต่ก็อยากลองมีเซ็กซ์กับชายหนุ่ม แต่ก็รู้สึกสยองถึงขั้นรังเกียจเมื่อนึกถึงอาวุธลับประจำกายของผู้ชาย (เพี้ยนป่าวล่ะ)

และแทนที่หนังจะนำเสนอจินตนาการหรือความตื่นตัวกับเรื่องเซ็กซ์ประสาวัยรุ่นทั่วไปหรือว่าโชว์ฉากรักหวือหวา แต่กลับนำมุมของสัตว์มาบอกเล่า ปลุกเร้าให้คิดย้อนไปไกลถึงกำเนิดของเผ่าพันธุ์มนุษย์กันเลยทีเดียว

มารีนาชอบเรียนรู้และเลียนแบบพฤติกรรมสัตว์จากสารคดี ไม่ว่าจะเป็นกอริลลาหรือนก ที่มีพฤติกรรมการเกี้ยวพาราสีประหลาดๆ เหมือนหนังกำลังทำให้เห็นว่าแท้จริงแล้วมนุษย์ก็ไม่ได้ต่างหรือวิเศษวิโสไปกว่าสัตว์ทั้งหลาย

หนังยังมีพาร์ตที่ตัดกันสุดขั้ว ขณะที่มารินากำลังเรียนรู้บทรักและเรื่องเซ็กซ์ในแบบฉบับของตน อีกมุมหนึ่งก็นำเสนอเรื่องราวของพ่อเธอที่กำลังป่วยใกล้ตายด้วยโรคประหลาด

เรื่องราวต่างกันสุดขั้ว แต่มีสิ่งที่เหมือนกันคือความเพี้ยนในการนำเสนอ (กินกันไม่ลง) ซึ่งแทนที่หนังจะนำเสนอความเศร้าสุดขั้วของคนใกล้ตาย ไม่ก็มุมของการยอมรับหรือปลงตกกับความตายอันใกล้ของผู้เป็นพ่อ แต่ไม่ใช่เลยสักนิด เขากลับไม่อยากถูกฝังตามแบบคริสเตียนทั่วไปด้วยเหตุผลที่เล่นเอาอึ้ง คือ “เกลียดหนอน” และไม่อยากให้ร่างกายถูกหนอนไชจนเหลือแต่กระดูก (เพี้ยนๆๆ)

ก่อนตายจึงสั่งเสียให้ลูกสาวนำร่างของเขาไปเผาเสียในประเทศที่ใช้พิธีกรรมการเผาแทนการฝัง แล้วค่อยนำเถ้ากระดูกกลับมาโปรยในทะเลที่แผ่นดินเกิด

ลำพังเรื่องเซ็กซ์ยังสับสนแทบตาย ยังต้องมาวุ่นวายกับความตายของพ่อบังเกิดเกล้าเข้าไปอีก คิดดูเถิดว่าชีวิตนี้เธอจะมีความสุขกับเขาบ้างไหม

ที่ร้ายกาจไปกว่านั้นคือ หนังนำเสนอความประหลาดและสุดเพี้ยนก็จริง แต่ลึกๆ แล้วมันสัมผัสได้ถึงความเหงาอันร้ายกาจของคนต่างยุคสมัยที่มีพ่อลูกคู่นี้เป็นตัวแทน

ยิ่งเข้าลึกไปในความเพี้ยนยังเจือปนความเศร้าอย่างจับใจ ด้วยการสื่อให้เห็นว่าความสัมพันธ์และการทิ้งระยะห่างระหว่างพ่อลูกที่ดูเหมือนมีเส้นแบ่งที่ไม่สามารถมีวันที่เข้าถึงกันได้

นับประสาอะไรกับการแสวงหาความจริงใจในโลกยุคใหม่ที่เต็มไปด้วยคนแปลกหน้า!!!