ตินติน...อิ่มจนเรอ

โดย...แหนง-ดู

เรื่องของเด็กผู้ชายชื่อ ตินติน (หรือทินทิน อย่างชาวอเมริกัน หรือแตงแตง ตามสำเนียงฝรั่งเศส) หมาของเขา และการต่อสู้กับวายร้าย

The Adventures Of Tintin สร้างจากการ์ตูนเล่มเรื่องดังของ แอร์เช การ์ตูนนิสต์ชาวเบลเยียมซึ่งเป็น “เล่มโปรด” ของคนทั่วโลกมาตั้งแต่ทศวรรษ 1930 โดย สตีเวน สปีลเบิร์ก โปรดิวเซอร์และผู้กำกับชั้นแนวหน้าได้ลิขสิทธิ์มาครองตั้งแต่ปี 1983 หลังจากนั้นเกือบ 30 ปี จึงสำเร็จเป็นหนังออกมาให้ได้ดู

เมื่อนักข่าวน้อย ตินติน (เจมี เบลล์) ซื้อโมเดลเรือโบราณกลับบ้าน เขาก็ได้พบเบาะแสเกี่ยวกับมหาสมบัติที่บรรพบุรุษของ แฮดด็อก (แอนดี เซอร์กิส) ซ่อนไว้ เมื่อเห็นว่า แฮดด็อก เป็นกัปตันเรือขี้เมาที่แค่จะทรงตัวยืนก็ยังทำไม่ค่อยได้ ตินติน ผู้รักการผจญภัยและหาเรื่องอันตรายใส่ตัวกับหมาน้อยสโนวี เลยอาสาไปช่วยค้นหาก่อนที่ศัตรูตัวฉกาจ แซคารีน (แดเนียล เคร็ก) จะแย่งสมบัติไปครอง

นี่คือแอนิเมชันเรื่องแรกในฐานะผู้กำกับของ สตีเวน สปีลเบิร์ก ทั้งยังเป็นงานการกำกับชิ้นแรกของเขาที่ดัดแปลงมาจากคอมิกบุ๊กส์ แรกนั้นตั้งใจจะทำออกมาเป็นไลฟ์แอ็กชันใช้คนแสดงจริง แต่ ปีเตอร์ แจ็กสัน ซึ่งถูกชวนมาช่วยสร้างคอมพิวเตอร์กราฟฟิกให้กับเจ้าหมาสโนวี ก็โน้มน้าวให้เปลี่ยนไปทำหนังด้วยเทคนิคโมชันแคปเจอร์ ยกเว้นสโนวีที่เกิดจากคอมพิวเตอร์กราฟฟิก

โดยปกติ สตีเวน สปีลเบิร์ก จะถ่ายภาพยนตร์ด้วยฟิลม์ แต่เรื่องนี้เขาเลือกถ่ายด้วยกล้องดิจิตอล เพราะวิธีการของโมชันแคปเจอร์นั้นจะนำภาพเคลื่อนไหวที่ถ่ายมาไปทำให้เป็นการ์ตูนอีกครั้ง

ชื่อของโปรดิวเซอร์ ปีเตอร์ แจ็กสัน และผู้กำกับ สตีเวน สปีลเบิร์ก ทำให้เกิดความคาดหวังสูง The Adventures Of Tintin ย่อมถูกใจแฟนๆ ของ สตีเวน สปีลเบิร์ก เพราะทุกอย่างที่เคยเห็นในงานเก่าๆ ของเขามีอยู่ในการ์ตูนเรื่องนี้ครบถ้วน

The Adventures Of Tintin ออกมาเหมือนเป็นการผจญภัยภาคเด็กของ อินเดียนา โจนส์ คล้ายการนำ Pirates Of The Caribbean มาผสมกับ Indiana Jones ประมาณนั้น

นับเป็นแอนิเมชันที่ “แมน” “รุนแรง” และ “เสียงดัง” มากที่สุดเรื่องหนึ่ง อุดมด้วยฉากผจญภัยให้ลุ้นระลึก การไล่ล่าต่อสู้ชวนตื่นเต้น เดี๋ยวขึ้นเรือ นั่งเครื่องบิน เดี๋ยวลอยมหาสมุทร ลุยทะเลทราย ฯลฯ

ฝ่ายแฟนๆ ของ ตินติน คงจะไม่ค่อย “โดน” เท่าไหร่ เพราะเทคนิคโมชันแคปเจอร์ทำให้เรื่องและตัวละครสุดโปรดของพวกเขาดู “ไร้ชีวิตชีวา”

แต่ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายไหนก็คงทึ่งกับเทคโนโลยีสมัยใหม่ (และทุกสิ่งที่เงินซื้อได้...) ซึ่งนำเสนอผ่านหนัง ตัวสคริปต์นั้นเรียกได้ว่าไม่เลวเลย บทพูดก็คมคายสนุกสนาน แต่รายละเอียดของเรื่อง “จะเยอะไปไหน” เสิร์ฟมากมายหลายขนานอย่างนี้ คนดูจึงอิ่มจนเรอ

เรียกได้ว่าเป็นงานดูดี ดูเยอะ แต่ยังไม่อาจเติมหัวใจให้เต็ม เป็นหนังแบบ “โอเวอร์เวิร์ก” ซึ่งให้ผล “อันเดอร์” ไปนิ๊ดส์นึง

เดี๋ยวรอดูภาคสอง...