พุทธศาสนากับความเป็นหนึ่งเดียวด้วยการปฏิบัติ (จบ)

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

ปุจฉา : กราบนมัสการ พระอาจารย์อารยะวังโส

ได้ทราบว่าหลวงพ่อรับกิจนิมนต์ไปประเทศจีนในช่วงกลางพรรษา เพื่อโปรดคณะศรัทธาทางจีน ในความเป็นจริงพุทธศาสนาในประเทศจีน ทิเบต เกาหลี ญี่ปุ่น เป็นมหายานนิกาย ส่วนประเทศไทยของเราเป็นเถรวาทนิกาย จึงให้มีคำถามว่าจะสงเคราะห์กันได้อย่างไรในเมื่อความเชื่อ/ศรัทธาต่างนิกายกัน

เคารพอย่างสูงโดยธรรม

ทพญ.ไพพัชร-ทพ.ต่อถาวร จันทามงคล

วิสัชนา : อัศจรรย์อย่างยิ่งเมื่ออุบัติความสว่างอยู่ในความสงบอีกครั้ง ซึ่งยากที่สัตว์ใดๆ ในโลกพึงจะเข้าถึงความสว่างในกลางจิตนี้ได้การเข้าถึงความสว่างในความสงบได้นั้น ย่อมหมายถึงการเข้าสู่พุทธะอันยิ่งใหญ่ อันจะนำไปสู่ความสิ้นทุกข์ในเบื้องหน้า ดุจการเดินตามรอยบาทธรรมของพระพุทธองค์ที่ตรัสรู้ชอบในพุทธภาวะนี้...อนึ่ง...สัตว์ทั้งหลายย่อมมีพุทธะอยู่ใจกลางดวงจิตเหมือนกันหมด แต่ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับวาสนาบารมีว่าจะหาพบหรือไม่...สัตว์ใดเข้าถึง “พุทธะ” หรือ “ความสว่าง” นี้ได้ ย่อมถึงซึ่งความสิ้นทุกข์อย่างแท้จริง ดังนั้น จึงไม่มีพรใดที่จะประเสริฐเท่ากับการที่เราสามารถหยั่งเข้าไปในความสว่างนี้ได้เลย จึงควรอย่างยิ่งที่จะให้พรกับตนเอง...ด้วยการปฏิบัติบูชา แม้ชั่วขณะหนึ่งก็นับว่าเป็นบุญอันยิ่งใหญ่ หากสามารถกำหนดรู้ในความสว่างกลางจิตได้ทุกครา...อันเป็นมหาอานิสงส์มากกว่าการทำทานเป็นพันครั้ง...มากกว่าการรักษาศีลเป็นร้อยครั้ง...เพราะในสุดท้ายแห่งผลของการทำทาน รักษาศีล ของสัตว์ผู้มีวาสนาบารมีทั้งหลาย ก็พึงหวังการดำเนินจิตวิถีเข้าสู่แสงสว่าง ณ กลางใจนั่นเอง เพื่อการได้รับความสุขชั่วนิรันดร...

ขอให้จดจำคำสอนเหล่านี้ไว้...พึงขวนขวายในการเจริญจิตภาวนา เพื่อเข้าสู่ความสงบของดวงจิตโดยธรรม เพื่อนำไปสู่การอุบัติแห่งแสงสว่าง อันเป็นผลมาจากปัญญาวิสุทธิ ด้วยธรรมบริสุทธิ์ที่เรียกว่า วิสุทธิธรรม ซึ่งเกิดจากการปฏิบัติชอบโดยธรรม สมควรแก่ธรรม ตามครรลองอริยมรรค อันมีองค์ธรรม ๘ ประการ จนเกิดมรรคสมังคี รวมจิตสู่ความเป็นหนึ่ง เป็นเอกจิตอันยิ่งใหญ่ที่มีญาณวิสุทธิเกิดขึ้น จนทำให้เกิดความสว่างขึ้นกลางดวงจิต เปรียบประดุจดอกบัวบานในกลางฝ่ามือ ที่ยกขึ้นพนมบูชาพระผู้มีพระภาคเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ซึ่งย่อมให้ผลแห่งการรู้ ตื่น เบิกบาน แด่ผู้เป็นเจ้าของ ซึ่งกำเนิดขึ้นจากความสว่างในกลางใจนั่นเอง และเมื่อใดก็ตามที่มีปรากฏการณ์ธรรมสว่างเกิดขึ้น ความทุกข์จากโลกนี้ก็ย่อมสิ้นไป ด้วยการรู้แจ้งโลก และละจากอุปาทานในโลกนี้ได้อย่างแท้จริง ด้วยความเข้าใจตรงธรรมว่า โลกนี้เป็นอนัตตานั่นเอง และกฎอนัตตานี่แหละ คือ แก่นธรรมในพระพุทธศาสนา อันจะนำไปสู่ความรู้ ตื่น เบิกบาน ของผู้เข้าถึงกฎความจริงนี้...

ขอประสิทธิ์ประสาทธรรมนี้ให้รักษาไว้ในดวงจิตสืบต่อไป...

ขอเจริญพร