ปิดท้ายด้วยปัญหาที่ควรตอบจากกรณีศึกษาเศรษฐศาสตร์ (ตอน ๒)

ปุจฉา : ขอเรียนถามเพิ่มเติมจาก ดร.นิธินันท์ ในกรณีการพัฒนาคุณภาพชีวิตให้เกิดความสมดุล

โดย..พระอาจารย์อารยะวังโส 

หรือมีดุลยภาพโดยธรรม เป็นไปตามระบบเศรษฐธรรม ตามที่พระอาจารย์บรรยายมา ซึ่งเห็นด้วยว่าดียิ่ง หากดำเนินไปได้ตามหลักธรรมนี้ แต่ปัจจัยปัญหา อุปสรรค คือ บุคคลที่ยากจะเข้าใจในหลักธรรม และประกอบกับมีอำนาจจากกลุ่มบุคคลบางพวก บางคณะ พยายามมอมเมาประชาชน ให้เพลิดเพลิน หลงใหลในวัตถุ จนบูชาความมั่งมีเป็นเทพเจ้า ซึ่งหมายถึงการจูงใจให้เกิดประชานิยมในบุคคลเจ้าของลัทธิวัตถุนิยม ผู้ซึ่งประชาชนคาดหวังว่า น่าจะเป็นผู้ให้โอกาสความมั่งมีแก่พวกเขา เมื่อความต้องการปรารถนาเป็นเช่นนั้น จึงยากที่จะพูดคุยกันให้เข้าใจในเรื่องความพอเพียง

ขอพระอาจารย์กรุณาแนะนำ หรือให้ความเห็นต่อเรื่องดังกล่าว เพื่อเป็นแนวทางในการนำไปปฏิบัติ ให้มีกำลังใจที่จะต่อสู้กับโรคร้ายที่กำลังทำลายโครงสร้างของสังคม คือ โครงการประชานิยมทั้งหลาย ที่มุ่งเติมความอยากให้กับประชาชนอย่างน่ากลัว

เคารพยิ่ง

ผู้ติดตามอ่าน ธรรมส่องโลก

“ด้วยความโง่ที่แผ่ไปอย่างเต็มกำลังในหมู่มหาชน ที่ถูกปลูกฝังด้วยเจ้าลัทธิทั้งหลายที่แข่งขันกัน เพื่อมุ่งหวังลาภยศสรรเสริญ จากผู้หลงเชื่อ ซึ่งเจ้าลัทธิใดเป็นที่นิยมของมหาชนมาก ก็จะมีอำนาจบารมีมากพอๆ กับกษัตริย์ เจ้าบ้านเจ้าเมืองทั้งหลาย ด้วยกำลังคนที่เข้ามาหลงเชื่อ ยอมตัวเป็นสาวก และด้วยลาภเงินทอง เครื่องสักการะที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างมากมาย”

วิสัชนา : ดุจดังความเชื่อของครูผู้ยิ่งใหญ่ทั้ง ๖ ในชมพูทวีป ที่เผยแผ่ลัทธิตามความคิดความเชื่อของตน มีศูนย์กลางอยู่ในแคว้นมคธ หรือรัฐพิหาร ประเทศอินเดียปัจจุบัน...เมื่อพระพุทธเจ้าอุบัติเกิดขึ้นในโลก ประกาศธรรมจักรให้เป็นไป ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี ในแคว้นกาสี ด้วยการประกาศกฎความจริงขั้นสูงสุด (Ultimate of Truth) ที่ปรากฏมีอยู่ในธรรมชาติ อันเป็นธรรมธาตุ... เป็นธรรมฐิติ... เป็นธรรมนิยาม ที่ปรากฏมีอยู่แล้วในโลกนี้ อย่างเป็นสาธารณะ แต่หาได้มีสมณพราหมณ์หรือบุคคลใดค้นพบความจริงขั้นสูงสุดดังกล่าวไม่ พระพุทธองค์ทรงตรัสรู้ ค้นพบสัจธรรมดังกล่าวโดยพระองค์เอง ดังพระเกียรติคุณที่ว่า ทรงเป็นองค์สัมมาสัมพุทโธ... เมื่อทรงประกาศหลักธรรมขั้นสูงสุดดังกล่าวในชมพูทวีป จึงเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางศีรษะของบรรดาเจ้าลัทธิ ตลอดจนชาวชมพูทวีปทั้งหลาย ที่มีทิฏฐิต่างๆ กันไปมากมาย ด้วยสัจธรรมที่พระพุทธองค์ทรงประกาศออกไปนั้น เป็นหลักธรรมความจริงที่ไม่เคยมีผู้ใดทราบ และเป็นหลักธรรมที่สวนกระแสโลก ลบล้างทิฏฐิ หรือความเชื่อผิดๆ เหล่านั้น กระแสต่อต้านพระพุทธศาสนาจึงเกิดขึ้น แผ่กว้างไปทั่ว โดยเฉพาะเจ้าเสือร้ายทั้ง ๖ ที่เผยแผ่ความคิดของตนไปในหมู่ชน

การทำงานเผยแผ่พระพุทธศาสนาในสมัยนั้น จึงไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ดุจดังการเข้าไปหงายของที่คว่ำอยู่... การเข้าไปเปิดของที่ปิดอยู่... หรือการเข้าไปทำความมืดให้หมดไป อุปมา ดุจเหมือนการเข้าไปหมุนจักรให้ทวนกระแสหมุนย้อนกลับ ด้วยความโง่ที่แผ่ไปอย่างเต็มกำลังในหมู่มหาชน ที่ถูกปลูกฝังด้วยเจ้าลัทธิทั้งหลายที่แข่งขันกัน เพื่อมุ่งหวังลาภยศสรรเสริญ จากผู้หลงเชื่อ ซึ่งเจ้าลัทธิใดเป็นที่นิยมของมหาชนมาก ก็จะมีอำนาจบารมีมากพอๆ กับกษัตริย์ เจ้าบ้านเจ้าเมืองทั้งหลาย ด้วยกำลังคนที่เข้ามาหลงเชื่อ ยอมตัวเป็นสาวก และด้วยลาภเงินทอง เครื่องสักการะที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างมากมาย ดังนั้น เมื่อพระพุทธศาสนาประกาศหลักความจริงที่ลบล้างคำสอนของพวกตน จึงเป็นเรื่องที่ต้องต่อสู้ขับเคี่ยวกัน เพื่อความอยู่รอด เราจึงพบนานาวิธีการที่ถูกขุดขึ้นมาใช้จากเจ้าลัทธิทั้งหลาย ถึงขนาดส่งคนเข้ามาฆ่ามาทำร้าย หรือใส่ความเท็จต่างๆ นานา เพื่อให้พระพุทธศาสนาเสื่อมสูญไปจากชมพูทวีป ไม่ต้องกล่าวถึงการรุกรานหลากหลายรูปแบบ ที่กระทำต่อพระพุทธองค์และพระสงฆ์สาวก

แต่ด้วยอำนาจความบริสุทธิ์แห่งพระพุทธศาสนา ซึ่งหมายถึง อำนาจพุทธานุภาพ อำนาจธัมมานุภาพ อำนาจสังฆานุภาพ จึงยังให้พระพุทธศาสนาเติบโตขยายศาสนจักรไปทั่วมหาชนบท บ้านเล็กเมืองน้อย จนครอบคลุมเขตมัชฌิมตประเทศ เป็นที่ศรัทธาปสาทะของมหาชนทุกระดับ นับตั้งแต่กษัตริย์ เจ้าบ้านเจ้าเมือง ลงมาถึงหมู่ชนคนรากหญ้า วรรณะต่ำทั้งหลาย ที่ได้มีโอกาสรับฟังพระธรรมเทศนาจากพระพุทธองค์และพระสงฆ์สาวก จนเกิดสติปัญญา รู้เท่ารู้ทันในความจริงที่เป็นอริยสัจ เกิดดวงตาเห็นธรรม (ธรรมจักษุ) ออกบวชในพระพุทธศาสนากันมากมาย จนโกลาหลกันไปทั่วทุกเขตแดน ด้วยกระแสศรัทธา ที่หลั่งไหลไปทั่วสารทิศ ที่ยอมรับในพระสัจธรรมคำสอน ที่เป็นอริยสัจของพระองค์ ซึ่งลบล้างความเห็นผิดๆ ที่ปรากฏมีอยู่ในชมพูทวีปมากถึง ๖๒ ทิฏฐิ

อ่านต่อฉบับวันจันทร์