รัก(แท้)คือการ(ให้)อภัย

โดย...อัคร เกียรติอาจิณ

เลิฟสตอรี่อีกหนึ่งเรื่องที่ดูแล้วอิ่มเอมหัวใจ (อย่างไม่น่าเชื่อ) ดัดแปลงมาจากนวนิยายสุดคลาสสิกชื่อเดียวกัน The Painted Veil (ประพันธ์โดย ดับเบิลยู ซัมเมอร์เซ็ต เมิกแฮม)

ฉากและมุมกล้องค่อนข้างโดดเด้งมากๆ อีกทั้งคอสตูมสไตล์ย้อนยุคก็ดูหรูหรา

ความงดงามทางธรรมชาติถูกถ่ายทอดออกมาได้คุ้มค่า ทิวเขา แม่น้ำ ทุ่งข้าว รวมถึงสภาพบ้านเรือนโบราณและวิถีชนบทตามขนบจีน สวยงามราวภาพวาดสีน้ำ

ถือเป็นจุดขายที่ไปกันได้ดีกับดนตรีประกอบ ซึ่งเข้าขั้นชวนซึ้งจนน้ำตาไหล (การันตีความยอดเยี่ยมด้วยรางวัล Best Score เวทีลูกโลกทองคำ) ทำให้เรื่องราวความรักของตัวละครน่าติดตาม

การดำเนินเรื่องหนังเล่าตัดสลับไปมาระหว่างฉากที่ลอนดอนกับฉากที่เซี่ยงไฮ้ โดยมีกลิ่นอายความขัดแย้งทางการเมืองและการแพร่ระบาดของอหิวาตกโรค

บางช่วงออกจะอืดเอื่อยและยืดยาดไปหน่อย แต่จังหวะของดนตรีก็สามารถนำพาคนดูไปสู่ความเพลิดเพลินได้ไม่ยาก ยิ่งเฉพาะบทเพลงกล่อมเด็กในฉากส่งท้ายเรียกว่าไพเราะดั่งต้องมนต์สะกด

ด้านการแสดง 2 ดาราดัง “เอ็ดเวิร์ด นอร์ตัน” กับ “นาโอมิ วัตต์” ยังโชว์พลังการแสดงแบบจัดเต็มและน่าจดจำกว่าหลายเรื่องๆ ก่อนหน้าที่เคยฝากฝีมือไว้ซะอีก

ด้วยบทอันเข้มข้น อารมณ์ดรามาปะทะคารมของตัวละคร จึงเป็นอะไรที่หาดูได้ในหนัง ที่เป็นไฮไลต์สำคัญก็คือวลีคมคายเสียดสีสังคมชนชั้นสูง ฟังแล้วต้องสะดุ้งเฮือกสะเทือนถึงลำไส้ไปหาปอดนู่นเลย

หนังยั่วล้อกับประเด็น “รักลวง” “รักแท้” แล้วก็ “การนอกใจ” ได้แพรวพราวและมีชั้นเชิง รักแท้อยู่ไหนอาจไม่ใช่คำถามเชยๆ อีกต่อไป ตราบใดที่ใครยังไม่เจอก็จะมองว่ามันไกลเกินฝัน แต่ถ้าใครเจอจังๆ รักแท้นั้นช่างยิ่งใหญ่มากกกก

เพราะรักแท้คือการให้อภัยแก่อีกฝ่ายโดยไร้เงื่อนไข (เสมอ) ต่อให้เป็นเรื่องร้ายแรงและร้ายกาจ พลังแห่งรักแท้ก็พร้อมจะลบล้างความผิดนั้นได้

เช่น ที่ตัวละครในหนัง “วอลเตอร์” ผู้สามีที่อภัยให้ศรีภรรยา “คิตตี” ซึ่งหลงผิดแอบลักลอบไปมีชู้ เพียงเพราะวูบคิดว่าวอลเตอร์ไม่ใช่รักแท้

เมื่อวอลเตอร์ (ยอม) ให้อภัยในการกระทำเลวร้ายของคิตตี คิตตีเองก็ค้นพบรสชาติหอมหวานเย้ายวนของคำว่ารักแท้

รักแท้ที่ยิ่งใหญ่จาก...ผู้ชายที่เธอไม่เคยคิดจะรัก