ทำอะไรให้เต็มที่"ชลดี แจ่มปฐม"

ดาวมหาวิทยาลัยสัปดาห์นี้ขอพาไปรู้จักกับ "จ๋า-ชลดี แจ่มปฐม" ปี4 เอกโฆษณาจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย 

เรื่อง : พี่ชายที่แสนดี / ภาพ : พงษ์ไทย วัฒนาวณิชย์วุฒิ

ชาวนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ส่งเสียงอึกทึก คึกคัก สะท้อนชีวิตชีวา และพลังคนหนุ่มสาวสร้างสรรค์ไม่เคยเปลี่ยน ทว่าสาวสวยหวานตรงหน้าผมก็ยังนั่งนิ่ง ยิ้มมุมปาก รอตอบทุกคำถามเกี่ยวกับตัวตนและทัศนคติของเธอ

จ๋า-ชลดี แจ่มปฐม สาวปี 4 เอกโฆษณา นิเทศศาสตร์ จุฬาฯ เดินรุดมายังม้านั่งข้างอาคารเรียนด้วยท่าทางไว้เชิง หลังจากทำความรู้จักทักทาย เธอหย่อนตัวลงนั่งแล้วคุยกับผมอย่างเป็นกันเอง ทว่าไม่มีทีเล่นทีจริงแต่อย่างใด ทุกคำฉะฉานชัดเจน และไตร่ตรองทุกคำก่อนตอบ

“หลังจบจากเซนต์โยเซฟคอนเวนต์ สายวิทยาศาสตร์ ก็เบนเข็มมาสอบและเลือกเรียนสายศิลป์ ที่นิเทศศาสตร์ค่ะ จ๋าเบื่อเคมี คำนวณมาก และมองว่าตัวเองคงไม่ได้อยากเป็นหมอมากพอ ประกอบกับเป็นคนสนใจศาสตร์โฆษณา กราฟฟิก และการออกแบบ ชอบสังเกตและวิเคราะห์แนวทางการนำเสนอไอเดียและการสื่อสาร คิดว่ามาทางนี้เหมาะที่สุด เพราะงานมันหลากหลายกว่าค่ะ

ใช่...ตอนเด็กๆ ฝันอยากเป็นหมอ คุณตาก็เป็นแพทย์ทางด้านหัวใจ เป็นหมอที่ใจดิ คนไข้ชื่นชม ลูกพี่ลูกน้องก็เป็นทันตแพทย์ และยังมีญาติๆ เป็นหมอด้านอื่นๆ ด้วย แต่สุดท้ายจ๋าเองก็รู้ตัวเองว่าเราเซนซิทีฟเกินไป การรักษาคน ดูแลชีวิตเขาสำคัญมาก มันเกี่ยวกับความเป็นความตาย เราคงทำใจได้ยาก ก็เลยเลือกพัฒนาและต่อยอดความสนใจอีกด้านหนึ่งในตัว”

จะปรามาสว่าเพราะเป็นน้องสาวดารา “จ๊ะ จิตตาภา” อยู่แล้วจึงหันเหมาทางสายนี้ก็คงไม่ถูก เพราะใจของจ๋ามั่นใจแน่แล้วว่าเธอจะเป็นกราฟฟิก ดีไซเนอร์ หรือไม่ก็ครีเอทีฟ โฆษณา ที่สร้างสรรค์งานไอเดียสดใหม่ในวันข้างหน้า “วิชาการเต็มที่ ปี 1-2 ก็เรียนแน่น ยิ่งปี 3 ด้วยแล้วหนักหนา ทั้งกิจกรรมที่มากขึ้นกับงานในวิชาเรียนเฉพาะทาง แต่พอปี 4 ทุกอย่างก็เทียบไม่ได้เลย เพราะโตที่สุด ความรับผิดชอบสูงสุด ยิ่งมีงานละครของคณะที่ได้รับผิดชอบ อาร์ต ไดเรกชัน และครีเอทีฟ ด้วย จ๋าก็เต็มที่ทุกกระบวนการค่ะ” น้ำเสียงอ่อนหวาน แต่หนักแน่นทุกประโยค เธอกับเพื่อนในรุ่นกว่า 300 คน ทุ่มแรงใจให้กับงานระดับคณะครั้งนี้

“แล้วที่ผ่านมาไม่สนใจแสดงสักบทเหรอครับ” ผมข้องใจกับโฉมงาม “จ๋าไม่ใช่แนวที่ชอบถูกจับจ้อง เป็นคนไม่ได้กังวลว่าตัวเองต้องดูดีเสมอ แต่เหตุผลสำคัญที่สุดคือ แสดงไม่เป็นค่ะ (หัวเราะ)” เธอตอบจากใจ

“สังคมมหาวิทยาลัยสำหรับจ๋าต้องปรับตัวพอสมควร เรามาจากโรงเรียนหญิงล้วน และธรรมชาติของคนที่แตกต่างกัน เป็นธรรมดาที่ต้องเรียนรู้ แต่ก็มีเพื่อนสนิทในกลุ่ม 8-9 คนที่คอยช่วยเหลือกัน วิจารณ์งานและร่วมกันออกความเห็นเกี่ยวกับไอเดียโฆษณา หรือสไตล์การถ่ายภาพ แล้วก็คอยช่วยกันปลอบเวลารู้สึกท้อ

การได้เรียนที่นี่ถือว่าเป็นไปตามที่คาดหวังไว้ สิ่งที่จ๋าได้ไม่ใช่แค่ความรู้ ความสำเร็จ เราเรียนรู้จักชีวิตและวินัย ปกติเป็นคนที่ไม่ค่อยเปิดโอกาสให้ตัวเองผิดพลาดเท่าไร ทำอะไรต้องทำให้ดีที่สุด ยากก็ต้องทำให้ง่าย ได้โจทย์มาก็คิดและสร้างสรรค์ออกมา หลายครั้งที่ผิดหวังไม่น้อย แต่จ๋าและเพื่อนๆ ก็เรียนรู้ที่จะยอมรับและปรับปรุงแก้ไข แน่นอนว่าเราฟังความเห็นและปลอบโยนกัน แต่ไม่สูญเสียความเป็นตัวเองในงานค่ะ”

ไอดอลผู้สร้างสรรค์งานในวงการศิลปะที่จ๋าปลื้มคือ ม.ล.จิราธร จิรประวัติ ขณะที่ระดับสากล คนที่เธอมองว่าชีวิตน่าสนใจและแนวความคิดสร้างสรรค์ตอบโจทย์ ทั้งแง่ศิลปะและตลาด คือ สตีฟ จ็อบส์ “ที่เราเรียนไม่ใช่เพียวอาร์ต ฉะนั้นมันสามารถไปประยุกต์ใช้ได้หลากหลายอาชีพการงาน อย่างตอนไปฝึกงานช่วงปี 3 ที่ อินเด็กซ์ ครีเอทีฟ วิลเลจ จ๋าก็มีส่วนสร้างไอเดียและรับผิดชอบงานหลายอย่าง แถมได้เรื่องการใช้ชีวิตและทัศนคติต่อชีวิตการทำงาน เพราะต้องตื่นเช้ามากและกลับค่ำด้วย

ชีวิตช่วง 2 เดือนที่ฝึกงาน ก็ทำงานในส่วนของก๊อบปี้ไรเตอร์ คิดงานอีเวนต์ทั้งสเกล ฯลฯ ตรงนั้นสู้ตาย แต่วินัยการทำรูทีนเนี่ยมันทำให้เราต้องต่อสู้กับตัวเองมาก ถ้าเราเรียนมัธยม มหาวิทยาลัย เรามักหาข้ออ้างที่เราจะอู้ได้เสมอ แต่การทำงานจริงมันไม่ได้ จะเป็นจะตายไว้ทีหลัง งานและความรับผิดชอบสำคัญมาก เราไม่ได้ทำของเราคนเดียว”

แม้จะปลาบปลื้มกับชีวิตช่วงทำงาน แต่คำตอบที่ได้จากเธอจริงๆ คือการเป็นฟรีแลนซ์ในสายงานนี้น่าจะเหมาะสุด ขณะเดียวกันผลงานมาสเตอร์พีซที่เธอภูมิใจกลับเป็นงานในช่วงที่กำลังศึกษาอยู่ คือ วิชาถ่ายภาพสำหรับสื่อสิ่งพิมพ์ ที่เรียนกับอาจารย์เติมสิทธิ์ ศิริพานิช “มันไม่ได้เรียนแค่การถ่ายรูป มันต่างออกไปจากวิชาการถ่ายภาพแฟชั่น เมื่อเทอมก่อน พับลิก โฟโตกราฟฟี มันรวมเรื่องการจัดวางเลย์เอาต์ ภาพ ตัวหนังสือ เพื่อสื่อสิ่งพิมพ์ และเราก็ได้คะแนนดีๆ มา เพราะเรารู้ว่าเราพยายามแค่ไหน เราจึงภูมิใจมากค่ะ

ปกติเป็นคนสบายๆ ง่ายๆ สนใจรายละเอียดมากเวลาทำงาน เพราะคิดว่าเรามีโอกาสได้ทำ ก็ทำให้ดีที่สุด แต่เรื่องทั่วไปไม่จุกจิกนะคะ ที่บ้านสอนเรื่องการวางตัวเป็นสำคัญ แต่ท่านก็ไว้ใจที่เราโตแล้ว ขณะที่คนอื่นมองจ๋าว่าเป็นคนช้าๆ เบาๆ (หัวเราะ)”

“แล้วที่บ้านหวงไหมครับ” ผมไล่เลียง

“จริงๆ ถ้ามีเพื่อนสนิทผู้ชาย ก็พาไปรู้จักที่บ้านค่ะ ท่านเป็นพ่อแม่ แน่นอนต้องห่วง ทำให้สบายใจดีกว่า แล้วเพื่อนสนิทก็จะได้เกรงใจและวางตัวถูกด้วย” เธอตอบ

เวลาที่เหลือจากกิจกรรม การเรียน และเวลาครอบครัว จ๋าให้กับการฟังเพลง การถ่ายภาพ และนวดเท้าผ่อนคลาย เนื่องจากเธอเป็นคนชอบเดินเท้า ไม่ยอมรอติดอยู่บนรถนานนับชั่วโมง แล้วยังมีกิจกรรมออกกำลังกายนิดหน่อย รวมถึงอ่านหนังสือหลากหลายประเภทด้วย ”เมื่อก่อนดูแลตัวเองน้อยไปค่ะ เดี๋ยวนี้เลยให้ความสำคัญมากขึ้นหน่อย กินผักทั้งที่ไม่ชอบเลย ดื่มน้ำ แล้วก็พยายามนอนไม่ดึก”

สาววัย 21 ปี มองเห็นตัวเธออีกครั้งกับงานในสายสร้างสรรค์ ก่อนที่จะเรียนเพิ่มเติมให้ลึกลงไปอีกในปีต่อๆ ไป

“มันก็ไม่แน่ว่าเราจะเจอตัวเองอีกครั้งจริงๆ ในงานแรกหรือเปล่า ฉะนั้นการทำงานก่อนที่จะเรียนต่อในระดับต่อไปคงดีกว่าเรียนไปสูงๆ โดยที่ไม่ได้เอามาใช้ทำงาน

สังคมมหาวิทยาลัยหรือช่วงวัยศึกษาระดับน้อยกว่าก็ตาม หลายครั้งเห็นภาพแล้วรู้สึกหม่นๆ ที่บางคนโตเร็วเกินไปในทางไม่ดี ไม่ว่าจะด้วยเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิง หรือคำพูดคำจาของเด็กๆ อยากให้ใช้พลังสร้างสรรค์ของวัยเราไปในวิชาและกิจกรรมที่ชอบ อยากทำอะไรที่ดีก็ลองทำเราจะได้เจอตัวเองในทุกแง่มุมและบทบาทค่ะ แล้วจะไม่ต้องมานั่งเสียดายทีหลัง”

แหม...เห็นจริงจังอย่างนี้ เวลาตอบไปยิ้มไป ก็บรรเทาอาการเกร็งได้มากโข อย่างนี้สิ สวยดีมีกึ๋น แต่อ๊ะ...ขอแสดงความผิดหวังกับหนุ่มตี๋เทรนด์เกาหลีด้วยนะ เพราะสาวสวยฉบับนี้เขาปิ๊งคนคมเข้ม มาดแมนแบบไทยๆ ขอรับ...อิอิ