พรรคคู่บ้านคู่เมือง (จบ)

ด้วยวิสัยทัศน์อันกว้างไกลของผู้นำร่างเล็กคนนี้

ส่งผลให้เป้าหมายการพัฒนาประเทศเปลี่ยนแปลงจากยุคของประธานเหมาเจ๋อตุงจากการต่อสู้เพื่อลดช่องว่างทางชนชั้นมาเป็นการบูรณาการทางเศรษฐกิจเป็นหลัก แนวความคิดที่ว่า พัฒนาเศรษฐกิจด้วยการพึ่งพาตนเองเหมาะสำหรับประเทศที่มีประชากรมากและมีพื้นที่น้อยอย่างจีน และจะต้องเป็นการพัฒนาอย่างรวดเร็ว เพราะการพัฒนาไปอย่างช้าๆ ย่อมเท่ากับการหยุดนิ่งอยู่กับที่ มุมมองการพัฒนาเศรษฐกิจที่แตกต่างจากผู้นำคนก่อนที่ว่าต้องพัฒนาให้เกิดความเท่าเทียมกันนั้น เปลี่ยนไปเป็นการพัฒนาดินแดนส่วนหนึ่งให้ร่ำรวยขึ้นมาก่อน สร้างแหล่งอุตสาหกรรม เกษตรกรรมและเทคโนโลยีตามจุดยุทธศาสตร์ทางเศรษฐกิจ จากนั้นจึงนำไปขยายผลต่อในพื้นที่ที่ขาดการพัฒนา

สิ่งที่ เติ้งเสี่ยวผิง ยังคงสานต่อเจตนารมณ์ของประธานเหมาเจ๋อตุง คือ การพัฒนาบนแนวคิด “รับใช้ประชาชน” ยึดเอาความพึงพอใจของประชาชนเป็นมาตรวัด การพัฒนาเศรษฐกิจเป็นเพียงพื้นฐานการพัฒนาประเทศที่สำคัญอย่างหนึ่งเท่านั้น แต่ไม่ใช่ทั้งหมด เราจำเป็นต้องพัฒนาการเมือง เศรษฐกิจ วัฒนธรรมและสังคมควบคู่กันไปด้วย ที่ขาดเสียไม่ได้คือการพัฒนาทางเทคโนโลยี ซึ่งถือเป็นเป้าหมายที่ต้องก้าวไปให้ถึง

แนวความคิดทางเศรษฐกิจของเติ้งเสี่ยวผิงที่ผลักดันให้เกิดการกำหนดเขตเศรษฐกิจพิเศษตามภูมิภาคต่างๆ ของจีน ถือเป็นคุณูปการอันใหญ่หลวงที่ผู้นำคนสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์จีนท่านนี้สรรค์สร้างให้แก่ลูกหลาน และทำให้ชาวจีนยอมรับท่านในฐานะที่เป็นผู้เปลี่ยนประเทศที่เคยแร้นแค้นให้กลับมาลืมตาอ้าปากเฉกเช่นนานาประเทศ และมีทีท่าว่าจะสร้างประวัติศาสตร์ความเป็นมหาอำนาจบนเวทีโลกอย่างไม่หยุดยั้ง

หลายคนมองว่า แนวคิดเรื่องการสร้างความมั่งคั่งให้เกิดขึ้นแก่ประชาชนตามแนวทางบริหารประเทศของเหมาเจ๋อตุงและเติ้งเสี่ยวผิงนั้นเน้นไปที่วัตถุมากกว่าตัวบุคคล ดังนั้น เมื่อผู้นำประเทศลำดับถัดไปอย่างเจียงเจ๋อหมินก้าวสู่ตำแหน่งผู้นำ เป้าหมายการพัฒนาประเทศก็ย่อมแปรเปลี่ยนไป

ช่วงที่เจียงเจ๋อหมินเป็นประธานาธิบดี มีการตั้งเป้าหมายให้สังคมจีนเป็นสังคมอยู่ดีมีสุข นั่นย่อมหมายถึงการเน้นที่คุณภาพชีวิตของชาวจีน การมองเห็นคุณค่าของประชาชนกลายเป็นโจทย์สำคัญที่รัฐบาลต้องสร้างความสุขให้เกิดแก่คนในประเทศ นอกจากนี้ ผู้นำท่านนี้ยังเน้นย้ำให้สมาชิกพรรคสำรวจและตรวจสอบความผิดพลาดของตนเองที่ส่งผลกระทบต่องาน ถือเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารบ้านเมืองอย่างหนึ่ง

ในยุคที่หูจิ่นเทาเป็นประธานาธิบดีนั้น เศรษฐกิจของจีนก็เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความซับซ้อนทางสังคมก็เกิดขึ้นตามมา สิ่งที่ชาวจีนจำนวนมากต้องเผชิญไม่ได้เป็นเรื่องปัญหาปากท้องเป็นหลัก แต่เป็นเรื่องความขัดแย้งของผู้คนในสังคมเสียมากกว่า ดังนั้นเป้าหมายที่ผู้นำท่านนี้เน้นย้ำอยู่เสมอคือ “การสรรค์สร้างสังคมที่มีความสมานฉันท์” หากปล่อยให้ผลประโยชน์เข้าครอบงำจิตใจผู้คน จนลืมเลือนถึงศีลธรรมจรรยา สังคมก็จะเต็มไปด้วยความขัดแย้งและไม่น่าอยู่ นานวันเข้าผู้คนก็จะรู้สึกเหนื่อยหน่ายที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่สามารถสร้างความสุขทางใจให้แก่พวกเขาได้ เมื่อวันนั้นมาถึง เงินทองที่มีอยู่มากมายก็ไร้ค่าเพราะไม่สามารถนำมาแลกซื้อความสุขในชีวิตได้

หากมีโอกาสได้พูดคุยกับบรรดานักธุรกิจหรือผู้เชี่ยวชาญในแวดวงต่างๆ ของจีน จะพบว่าคนกลุ่มนี้โดยมากจะให้การสนับสนุนพรรคคอมมิวนิสต์และรัฐบาล เพราะพวกเขาคิดว่าเสถียรภาพที่มั่นคงของพรรคย่อมเป็นเกราะกำบังที่ดี ปัญหาระดับชาติหลายอย่างที่มีแรงกดดันและการปะทะกันจนส่งผลกระทบต่อประเทศจีน ยากที่จะคลี่คลายหากขาดรัฐบาลและพรรคคอมมิวนิสต์จีนที่มีความเป็นปึกแผ่น

อย่างไรก็ดี ระบบที่พรรคคอมมิวนิสต์และรัฐบาลกำลังใช้กันในปัจจุบันนี้ ย่อมมีจุดบกพร่องที่ยังต้องหาทางอุดช่องโหว่อยู่หลายอย่าง โดยเฉพาะปัญหาที่ฉกาจฉกรรจ์และมองข้ามเสียไม่ได้อย่างระบบข้าราชการ ที่มักใช้อำนาจในการแสวงหาผลประโยชน์มาสู่ตนและพวกพ้อง หรือเรียกง่ายๆ ว่า การคอร์รัปชัน แม้จะมีบทบัญญัติลงโทษอย่างรุนแรงจนถึงขั้นประหารชีวิต แต่รายชื่อของผู้บริหารประเทศทั้งในส่วนของรัฐบาลกลางและรัฐบาลท้องถิ่นที่ส่อพฤติกรรมดังกล่าว ยังคงเป็นข่าวให้เห็นอยู่ไม่ขาดสาย

แม้จะเป็นปัญหาที่เกิดขึ้นกับนานาประเทศทั่วโลก แต่การปล่อยให้เรื่องราวเช่นนี้เกิดซ้ำซาก ย่อมส่งต่อภาพพจน์และความศรัทธาที่มีต่อพรรคในสายตาของชาวจีน

เรื่องราวความเป็นไปของพรรคคอมมิวนิสต์ จีนที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบยังคงดำเนินต่อไปตราบเท่าที่ชาวจีนยังดำรงชีวิตอยู่ในสังคมแห่งนี้ เชื่อว่าการได้รับยกย่องให้เป็นพรรคที่ทรงอิทธิพลแห่งหนึ่งของโลก ย่อมเกิดจากการร่วมแรงร่วมใจของสมาชิกทุกคนในพรรค เพราะหากคนในพรรคมีความสามัคคี ประเทศชาติก็ย่อมมีเสถียรภาพและพัฒนาไปอย่างก้าวไกล

และนี่ก็คือ บางช่วงบางตอนของพรรคการเมืองที่ยังคงนำพาประเทศจีนไปสู่ความเจริญก้าวหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง!