เรื่องใหญ่

แทบไม่น่าเชื่อว่า จากการจุดไฟเผาตัวเองประท้วงของหนุ่มวัย 26 ปีเพียงคนเดียว

จากปัญหาปากท้องและความอยุติธรรมในชีวิต จะบานปลายไปสู่การประท้วงขับไล่ผู้นำที่ยึดอำนาจเบ็ดเสร็จกว่า 23 ปีในตูนิเซีย และกำลังลุกลามกลายเป็นการประท้วงไปทั่วแอฟริกาตอนเหนือ และตะวันออกกลางในวันนี้

เพราะการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองจากประชาชน แทบไม่เคยเกิดขึ้นในภูมิภาคนี้ ที่ผู้นำครองหรือจัดสรรอำนาจทางทหารและการเมืองได้อย่างมีเอกภาพ เรียกว่าหากไม่ใช่การปฏิวัติจากทหารด้วยกันก็หมดสิทธิ

ทำให้ลืมนึกถึงเรื่องพื้นฐานอย่าง “ปัญหาปากท้อง” ไปสนิท

การประท้วงทั้งที่ตูนิเซียและประเทศอื่นๆ ใกล้เคียง คงไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นการประท้วงทางการเมือง จากการถูกกดขี่สิทธิเสรีภาพได้อย่างเต็มปากเต็มคำนัก เพราะชนวนสำคัญนั้นต้องเรียกว่ามาจากปัญหาความยากจนเป็นหลัก ที่ผนวกกับการไม่ได้รับความเป็นธรรมจากรัฐ

อียิปต์ซึ่งกำลังเผชิญวิกฤตหนักที่สุดกว่าใครในวันนี้ อาจเป็นที่รู้จักในฐานะเมืองท่องเที่ยวชั้นนำในแอฟริกา ทว่าใครจะรู้บ้างว่าประชากรชาวอียิปต์ถึงครึ่งหนึ่งจาก 18 ล้านคน มีชีวิตอยู่ทุกวันนี้ด้วยรายได้วันละไม่ถึง 2 เหรียญสหรัฐ ส่วนคนหนุ่มสาวที่แม้จะจบปริญญาตรีอีกจำนวนมากก็ไม่สามารถหางานทำได้

นี่คือปัญหาร่วมที่โลกอาหรับกำลังเผชิญเหมือนๆ กัน ปัญหาปากท้องที่เรื้อรังมานาน ท่ามกลางคนรุ่นใหม่ที่แสวงหางาน เงิน หรือโอกาสในชีวิตแต่กลับล้มเหลว และการเข้ามาของสื่อ ทั้งเคเบิลทีวีอย่าง อัลจาซีราห์ และอินเทอร์เน็ต ซึ่งทำให้อำนาจเบ็ดเสร็จของรัฐบาลถูกสั่นคลอนลง

รัฐบาลหลายชาติในวันนี้ ต้องเร่งแก้ผ้าเอาหน้ารอดด้วยการประกาศจะสร้างงานและแก้ปัญหาปากท้องกันก่อนเป็นอันดับแรก เช่นรัฐบาลใหม่ของตูนิเซีย ที่ประกาศจะสร้างงานใหม่ 3 แสนตำแหน่งในอีก 2 ปี

เห็นแล้วก็ไม่น่าแปลกใจที่ทำไมสหรัฐจึงให้ความสำคัญกับปัญหาการว่างงานในประเทศมาเป็นอันดับแรก หรืออีกหลายประเทศที่ต้องทำทุกอย่างแม้ต้องก่อหนี้และติดงบตัวแดง เพื่อแก้ปัญหาปากท้องของประชาชน

ถึงจะอยู่ไกลคนละทวีป แต่ปัญหาแบบนี้ไม่ใช่เรื่องไกลตัว ไม่ใช่เรื่องล้าสมัย และต้องไม่ลืมว่าปัญหาบ้านเมืองทุกวันนี้ซับซ้อนไปไกล และไม่ได้มีแต่เรื่องพรมแดนค่ะ