การเปลี่ยนแปลงของ ติลาว่า

โดย กริช อึ้งวิทูรสถิตย์

เชื่อว่าหลายท่านต้องรู้จักนิคมอุตสาหกรรมติลาว่า ในประเทศเมียนมาเป็นอย่างดี ผมเองรู้จักนิคมติลาว่ามาช้านานแล้ว ทุกๆปีถ้าผมได้ไปเที่ยวหรือมีโอกาสพาเพื่อนๆชาวไทยไปเที่ยวเมียนมา ผมก็จะนำเสนอให้ไปที่เมืองจ้าวตาน หรือที่คนไทยรู้จักกันดีว่าชื่อเมือง “สิเรียม” ผมก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนตั้งชื่อนี้ มารู้เอาอีกทีก็มีคนมาถามหาว่าจะให้พาไปเที่ยวสิเรียมนี่แหละครับ เอาเป็นว่าสิเรียมก็สิเรียมแล้วกัน

เวลาเราเดินทางไปที่สิเรียม เพราะที่นี่จะมีเจดีย์กลางน้ำที่สวยงามมาก คนเมียนมาเรียกว่า “ยี่เลพะยา” ยี่ แปลว่าน้ำ เล แปลว่ากลาง พะยาแปลวัดหรือเจดีย์ อยู่ระหว่างครึ่งทางก็จะมีทางแยกเข้าไปนิคมอุตสาหกรรมติลาว่า ซึ่งจะเข้าได้สองทาง คือสามแยกที่มีเจดีย์จ้ายเค่าพะยาอยู่ กับสามแยกใกล้ๆกับมหาวิทยาลัยเทคโนโลยี่เมียนมา นี่ไกลจากที่ทางเข้าสามแยกเจดีย์จ้ายเค่าประมาณสี่ห้ากิโลเมตรครับ

ทุกครั้งที่ผมผ่านไปแถบนั้นหรือไปสิเรียม ผมก็จะเข้าไปดูความคืบหน้าของนิคมฯนี้ทุกครั้งไป “ทำไมต้องแวะไปดูเหรอ ไม่เห็นคุณมีส่วนเกี่ยวข้องอะไรนี่” ใช่ครับ ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง ไม่ได้เป็นหุ้นส่วนด้วย แต่ที่ท่าเรือและนิคมอุตสาหกรรมติลาว่า นั้นคือคู่แข่งทางตรงกับท่าเรือน้ำลึกและนิคมอุตสาหกรรมทวาย ที่เกี่ยวพันกับคนไทยอยู่ ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะสอดรู้สอดเห็นตลอดเวลาครับ สิบปีมานี้ ผมเข้าไปดูมาตลอด เพียงแต่ระยะปีครึ่งที่ผ่านมา ผมไม่ว่างเลยไม่ได้ไปดูครับ

แล้วในที่สุดหลายอาทิตย์ที่ผ่านมา ผมว่างและมีเพื่อนหุ้นส่วนจากสิงคโปร์มาที่ย่างกุ้ง ผมเลยพาไปดู ซึ่งเป็นที่น่าประหลาดใจมากๆ ไม่น่าเชื่อครับพี่น้อง ผมหลงทางครับ หลงจริงๆไม่ได้แกล้ง ต้องบอกว่าที่ย่างกุ้งนั้นเปรียบเสมือนบ้านหลังที่สองของผม ยี่สิบเก้าปีมานี้ ผมไม่เคยใช้คนขับรถเลย ผมขับรถเองตลอด ไม่ว่าจะไปที่ใหนในเมียนมา ผมจะขับรถเอง เพราะผมเป็นคนที่ไม่ได้ขับรถเองแล้วจะเมารถ จึงเป็นเหตุให้ต้องลำบากลำบนตลอด

เมื่อวันจันทร์ที่ 29 เมษายน จึงขับรถพาเพื่อนๆไปเที่ยวที่ท่าเรือและนิคมอุตสาหกรรมติลาว่า ปรากฏว่าก่อนข้ามสะพานเหล็กที่มีทางรถไฟอยู่กลางสะพาน ตั้งแต่วงเวียนที่มีผอบอยู่กลางวงเวียน ถนนจากเดิมที่เป็นถนนลาดยางขรุขระ ได้มีการสร้างถนนคอนกรีตสี่เลนใหม่เอี่ยม จนกระทั้งถึงสะพาน พอข้ามมาฝั่งตะหยิ่น ที่เมื่อก่อนเป็นถนนลูกรังสองเลน ก็เริ่มมีการก่อสร้างถนนใหม่เช่นกัน แต่ยังไม่เสร็จสมบูรณ์ คาดว่าน่าจะไม่เกินสิ้นปีนี้น่าจะเสร็จ เพื่อใช้รองรับนิคมฯนั่นเอง

เรื่อยมาจนกระทั่งถึงเจดีย์จ้ายเค่าพะยา เลี้ยวขวาเพื่อตรงไปนิคมฯ ซึ่งเมื่อก่อนนี้เป็นถนนลูกรัง สองข้างทางเป็นป่ารก บางช่วงเป็นท้องนา มาวันนี้เปลี่ยนไปครับ เพียงแค่ปีครึ่ง ตอนนี้เป็นนิคมอุตสาหกรรมใหม่เกิดขึ้นมา มีโรงงานใหญ่ๆอยู่เยอะพอควร มีรั้วรอบขอบชิด เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือครับ และถนนที่เคยเป็นลูกรัง (ลาดยางตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สอง) ได้เปลี่ยนเป็นถนนคอนกรีตสี่เลน ผมขับด้วยความเร็วแปดสิบต่อชั่วโมงสบายๆเลยครับ พอถึงทางเข้าสู่นิคมฯติลาว่า มีถนนเกิดขึ้นใหม่อีกหนึ่งสาย คราวนี้แหละครับที่ผมเกริ่นไปว่าผมหลง เพราะเป็นถนนใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อน เลี้ยวไปมาจนผมขับเลยท่าเรือไปไกลมาก จนต้องถามคนข้างทางว่าท่าเรือไปทางไหนเลยครับ ขับวนรอบนิคมฯปรากฏว่าที่ๆเคยคิดว่าว่างเปล่า แล้วใครจะมาอยู่ ปรากฏว่ามีโรงงานเกิดขึ้นใหม่อีกหลายโรง ล้วนแล้วแต่ใหญ่ๆโตๆทั้งนั้นครับ กลับยังท่าเรือ ถนนหน้าท่าเรือยังไม่ได้รับการปรับปรุง แต่คิดว่าคงอีกไม่นานเกินรอแน่ๆครับ เพราะทุกอย่างเริ่มเข้ามาแล้ว นี่คือติลาว่าในปัจจุบันครับ

หันมามองท่าเรือน้ำลึกและนิคมอุตสาหกรรมทวาย ซึ่งถึงวันนี้ยังค่อยๆคลานทีละนิดๆๆๆ ในขณะที่ท่าเรือและนิคมอุตสาหกรรมติลาว่าได้วิ่งไปไกลมากเกินร้อยเมตรไปแล้ว ผมคาดการณ์ว่า รัฐบาลญี่ปุ่นและจีน ได้ทุ่มทุนสร้างมาขนาดนี้ ถนนหนทางแม้แต่ทางไปสะพานที่สองก็ได้ปรับปรุงถนนกันแล้ว เมื่อทุกอย่างสุกงอม นโยบายส่งเสริมการค้าและการลงทุนของรัฐบาลเมียนมาชุดนี้ ได้ออกมาคอยรองรับแล้ว การลงทุนที่นี่จะน่าเกรงกลัวมาก เพราะเขาให้มีการเปิดกว้างทุกอย่าง เศรษฐกิจเมียนมาจะฉุดไม่อยู่แน่นอนครับใครก็ตามที่เคยดูถูกเขาใว้ ให้ระวังคอยดูกันต่อไปเถอะครับ ถ้ามัวแต่ทะเลาะกันไม่เลิก ในวันข้างหน้าเราอย่าไปเป็นผู้ตามเขาก็แล้วกันครับ

อาทิตย์หน้าผมจะให้มุมมองด้านการลงทุนอีกทีนะครับ โปรดติดตาม