
เซ็งๆ เคล้าโล่งใจ
ตามที่ศาลปกครองมีคำสั่งล้มการประมูลสัมปทานระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ 3จี ไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
ตามที่ศาลปกครองมีคำสั่งล้มการประมูลสัมปทานระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ 3จี ไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
โดย..ธนพล ไชยภาษี
ตามที่ศาลปกครองมีคำสั่งล้มการประมูลสัมปทานระบบโทรศัพท์เคลื่อนที่ระบบ 3จี ไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
ต้องบอกความรู้สึกกันตรงๆ เมื่อได้ยินว่าศาลปกครองล้มการประมูลไปปลายสัปดาห์ที่แล้ว ส่วนตัวมีทั้งความรู้สึกเซ็งๆ ปะปนกับความรู้สึกโล่งไปพร้อมๆ กัน
เซ็งอย่างแรก คือ ระบบโทรศัพท์ไร้สายในเมืองไทยที่ล้าหลังชาวบ้านร้านช่องประเทศอื่นอยู่แล้ว ก็จะต้องล้าหลังกันต่อไป ซึ่งมีการนำไปเปรียบเทียบกับลาว ประเทศที่คนไทยมองว่า “ด้อยกว่า” เราเกือบจะในทุกด้านว่า ขนาดลาวเองก็ยังมี 3จี ใช้
เซ็งต่อมาก็คือ การเข้าถึงระบบบอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงในประเทศไทยของประชาชนนั้นก็จะยังอยู่ในระดับต่ำต่อไป ก็จะมีแต่เฉพาะประชาชนในเขตเมือง หรือพื้นที่ที่การวางสายเข้าไปถึงเท่านั้นที่จะสามารถเข้าถึงอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงได้ ส่วนคนในพื้นที่ห่างไกลที่ต้องพึ่งพาการเข้าถึงด้วยระบบไร้สายนั้นก็ยังไม่สามารถใช้ระบบอินเทอร์เน็ตความเร็วสูงที่จะมากับระบบ 3จี ต่อไป
ส่วนเซ็งสุดท้ายก็คือ ประเทศไทยอาจจะสูญเสียศักยภาพการแข่งขันทางด้านเศรษฐกิจและการลงทุนไปอีกระดับหนึ่ง เมื่อการให้บริการสาธารณะพื้นฐานที่จำเป็นต่อการติดต่อสื่อสารทางธุรกิจอย่าง 3จี นั้น เราไม่สามารถตอบสนองนักธุรกิจและนักลงทุนในไทยได้ เมื่อเปรียบเทียบกับประเทศเพื่อนบ้านอื่นๆ อย่างสิงคโปร์ หรือแม้จะเป็นลาว
แต่ในอีกด้านหนึ่งลองถามตัวเองว่า เมืองไทยรับมือเตรียมพร้อมกับเทคโนโลยีไร้สายความเร็วสูงขนาดนี้ไว้มากน้อยเพียงใด เมื่อคิดถึงจุดนี้ก็ต้องยอมรับกับตัวเองว่า โล่งใจไม่น้อยเหมือนกันว่าไทยแลนด์ยังไม่มี 3จี
รู้สึกโล่ง เพราะจากประสบการณ์ที่เห็นมาด้วยตานับตั้งแต่มีระบบอินเทอร์เน็ตเข้ามาในประเทศไทยอย่างจริงๆ จังๆ เมื่อราว 20 กว่าปีก่อนนั้น อินเทอร์เน็ตนำมาซึ่งความเปลี่ยนแปลงของสังคม จากทั้ง “หลังเท้าเป็นหน้ามือ” และจาก “หน้ามือเป็นหลังเท้า” ครับ!
คนที่หยิบไปใช้ในทางที่ถูกก็ได้ประโยชน์ เป็นประโยชน์ต่อตัวเองและสังคม แต่ก็มีอีกไม่น้อยที่ใช้อินเทอร์เน็ตไปในทางที่ผิด และเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้สังคมไทยเสื่อมทรามลงทุกวี่วัน
ต้องยอมรับครับว่าประเทศไทยรับมือกับการเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ได้อย่างไร้ประสิทธิภาพที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เกิดปัญหาเรื้อรังเยาวชนติดเกมออนไลน์ เด็กวัยรุ่นพากันหาคู่ มั่วเซ็กซ์ นัดผ่านกันทางอินเทอร์เน็ต แม้กระทั่งกับผู้ใหญ่ก็เกิดการลวงกันไปปล้น ไปฆาตกรรมผ่านทางอินเทอร์เน็ต สิ่งเหล่านี้ปรากฏเป็นข่าวมาเป็นระยะๆ
ลองนึกภาพดูครับ หากเมืองไทยมี 3จี ซึ่งเป็นระบบส่งข้อมูลไร้สายที่มีความเร็ว เจาะทะลุทะลวงเข้าไปทั่วพื้นที่ของเมืองไทยได้อย่างรวดเร็ว แต่ในขณะเดียวกันกลไกการควบคุมดูแลสังคมของรัฐ ตลอดจนการพัฒนาการศึกษาและจริยธรรมของคนไทยกลับเดินตามความเร็วของ 3จี ไม่ทัน
และนั่นจะเกิดอะไรขึ้นกับเมืองไทย!







