โกห์ เฉิง เหลียง ราชาสีแห่งสิงคโปร์

โดย...ทศพล หงษ์ทอง

โกห์ เฉิง เหลียง (Goh Cheng Liang) ชายที่ถูกยกให้เป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีของประเทศสิงคโปร์ ด้วยมูลค่าทรัพย์สินถึง 2.38 แสนล้านบาท 

โกห์ เกิดในครอบครัวยากจนในสิงคโปร์ ซึ่งอาศัยอยู่ในห้องเช่าขนาดเท่ารูหนู แน่นอนว่าเขาไม่ได้รับการศึกษาด้วยเหตุผลที่ว่าพ่อไม่มีงานทำ ขณะที่แม่ก็เป็นเพียงแค่พนักงานซักผ้า ความขัดสนบีบให้เขาต้องออกจากบ้านเกิด เพื่อเข้าไปช่วยพี่ชายขายอุปกรณ์ตกปลาที่เมืองมูอาร์ ในประเทศมาเลเซียระหว่างช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ควบคู่ไปกับการเป็นเซลส์์แมนในร้านขายเครื่องมือก่อสร้าง

โดยที่ โกห์ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าทักษะความสามารถด้านการขายและบริหารธุรกิจเล็กๆ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตเขาไปตลอดกาล

ในปี 2492 โกห์ใช้เงินเก็บสะสมเข้าร่วมประมูลสีเน่าที่เหลือใช้จากสงครามของกองทัพสหราชอาณาจักร เขานำสีดังกล่าวกลับมาค้นคว้าทดลองผสมให้มีโทนสีที่หลากหลาย หลังจากนั้นไม่นานเขาได้สูตรผสมสีที่ลงตัว จึงตัดสินใจเปิดบริษัทสีภายใต้ชื่อ Pigeon Paint และความสำเร็จก็เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว เป็นเหมือนของขวัญจากพระเจ้าเมื่อปีต่อมารัฐบาลสิงคโปร์ ประกาศควบคุมการนำเข้าสินค้าหลังจากสงครามเกาหลี

ส่งผลให้ Pigeon Paint เป็นแบรนด์เดียวที่รองรับความต้องการ (ดีมานด์) สีของคนทั้งประเทศพร้อมกับการขยายตัวของอสังหาริมทรัพย์และรายได้ประชากรสิงคโปร์ ผลักดันให้ทรัพย์สินของโกห์เติบโตแบบก้าวกระโดด ทั้งยังมาพร้อมกับโอกาสใหม่ เมื่อเขาจับมือ Nippon Paint เพื่อเป็นตัวแทนกระจายสินค้าในสิงคโปร์

หลังจากนั้นไม่นาน โกห์ ตัดสินใจเปิดบริษัท Nipsea Group เพื่อเดินหน้าการเป็นกิจการคู่ค้ากับ Nippon Paint เทกโอเวอร์กำไรจากนโยบายรัฐบาลที่กำหนดให้อาคารในประเทศต้องทาสีใหม่ทุก 5 ปี พร้อมกับการขยายแบรนด์ไปสู่ชาติอาเซียนอื่นๆ ทั้งมาเลเซีย อินโดนีเซีย ฟิลิปปินส์ และจีน

ขณะที่บริษัทที่เขาถือหุ้นส่วนอยู่ 30% อย่าง Nippon Paint ก้าวขึ้นเป็นแบรนด์สีแนวหน้าของภูมิภาคเอเชียมีสินค้าขายใน 15 ประเทศ พร้อมด้วยโรงงานผลิตอีกกว่า 30 แห่งทั่วโลก พร้อมผลประกอบการต่อปีเฉลี่ยที่ 9.1 หมื่นล้านบาท

“ความเสี่ยงที่สุด คือ การไม่กล้าเสี่ยงเลย” เป็นคำกล่าวของโกห์

แม้ว่าในช่วงปี 2518 โกห์จะยังไม่ได้ร่ำรวยติดอันดับมหาเศรษฐีอาเซียน แต่เขาก็พร้อมเสี่ยงหว่านเงินทุนที่มีเพื่อต่อยอดธุรกิจใหม่ด้วยการเปิดบริษัท Wuthelam Holdings เดินหน้าลงทุนหนึ่งในภาคธุรกิจความเสี่ยงสูงอย่างอสังหาริมทรัพย์ ห้างค้าปลีก โรงพยาบาล โรงแรม และคอนโดพักอาศัย

ในที่สุดเขาสามารถโกยรายได้เป็นกอบเป็นกำ จากการต่อยอดธุรกิจจนก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในมหาเศรษฐีของอาเซียน ทว่าความกระหายของเขายังไม่หยุดเพียงเท่านั้น โกห์เดินหน้าลงทุนนอกประเทศทั้งธุรกิจเหมืองในจีน ธุรกิจบรรจุภัณฑ์และอาหารแปรรูปในอเมริกาตลอดจนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์อีกหลายแห่งในเอเชีย

ดังคำกล่าวที่ว่า กรุงโรมไม่สามารถสร้างให้เสร็จได้ภายในวันเดียว แต่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ เฉกเช่นเดียวกับชีวิตของโกห์ ที่แม้ต้องฝ่าฟันอุปสรรคในชีวิตมากมาย แต่เขาไม่หยุดที่จะพัฒนาความสามารถ เพื่อรอรับโอกาสยิ่งใหญ่ที่เข้ามาในวันที่เหมาะสม

พร้อมกับตระหนักว่าบางครั้งโอกาสที่ว่าอาจเข้ามาเพียงครั้งเดียว