ละครชีวิต

โดย...เพียงออ วิไลย [email protected]

เป็นอีกหนึ่งสัปดาห์ที่ผู้คนทั้งคาบสมุทรเกาหลีตอนใต้ หยุดดำเนินกิจกรรมอื่นใดเพื่อมอบความรู้สึกทั้งมวลให้แก่ผู้ที่ติดอยู่ในเรือเฟอร์รี “เซวอล” ที่อับปางลงเมื่อสัปดาห์ก่อนเพราะภาครัฐระดมสรรพกำลังมุ่งหน้าไปที่เกิดเหตุเพื่อค้นหาร่างของผู้เสียชีวิต ส่วนภาคเอกชนก็ยกเลิกกิจกรรมทั่วเกาหลีเพื่อไว้อาลัย ทำให้ทั้งประเทศหยุดชะงักชั่วขณะหนึ่ง... อุบัติเหตุครั้งนี้สร้างความสั่นคลอนต่อจิตใจของประชาชนและมีผลกระทบต่อพลวัตทางเศรษฐกิจอย่างหลีกเลี่ยงมิได้ ความสงสัยในมาตรฐานของความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สินของพวกเขา และการด้อยประสิทธิภาพของหน่วยงานรัฐบาลในการจัดการกับเหตุร้าย ถูกนำขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์ไปทั่ว... แม้แต่ ศ.คิมซองจิน จากมหาวิทยาลัยแห่งชาติคึมโอ ที่ “เชกา” เพิ่งได้พบเมื่อสองวันก่อนแม้ไม่มีญาติบนเรือลำนั้น ก็ยังโกรธปนสลดใจและหมายมั่นว่า “เจ้าพวกกัปตันเรือและผู้ที่เกี่ยวข้องกับความปลอดภัยจะต้องถูกขังลืมในเรือนจำ”

หน่วยงานรัฐที่เจ้ากระทรวงนั่งไม่ติดเก้าอี้เลย คือ กระทรวงความมั่งคงและการบริหารสาธารณะ (Ministry of Security and Public Administration) ที่ถูกประณามอย่างหนักในการแก้ปัญหา กับกระทรวงมหาสมุทรและการประมง (Ministry of Oceans and Fisheries) ที่หน่วยงานกำกับดูแลมาตรฐานและข้อกำหนดของพาหนะทางเรือถูกเปรียบเทียบว่าเป็นเพียง “มาเฟีย” ในวงการเดินเรือ และผู้ที่ “สมควรตาย” ในสายตาประชาชนอีกคน คือ เจ้าของบริษัทเรือเฟอร์รี่ชองแฮจิน กิจการมูลค่ามหาศาลของตระกูลยู

บรรยากาศเช่นนี้ทำให้หน่วยงานรัฐอื่นๆ และบริษัท ห้างร้าน ธนาคาร ต่างพากันระมัดระวังในการจัดกิจกรรมออกสื่ออย่างมาก เพราะอาจมีผลกระทบต่อความรู้สึกของประชาชนซึ่งสุ่มเสี่ยงต่อการถูกต่อต้านและประณาม สิ่งนี้เป็นลักษณะพิเศษอย่างหนึ่งของสังคมเกาหลีที่มีบทลงโทษทางสังคมค่อนข้างชัดเจนมาตั้งแต่โบราณ ในสมัยโชซอนมีบทลงโทษทางสังคมแก่ผู้ที่ทำผิดจารีตประเพณีซึ่งไม่มีบทลงโทษทางกฎหมาย เช่น การผิดประเวณีกับสามีหรือภรรยาผู้อื่น จะถูกสังคมลงโทษโดยการทำเหมือนคนตายไปแล้ว ห้ามย่างกรายออกนอกบ้าน ถึงแม้ว่ามีเหตุที่จะต้องออกไปนอกบ้าน คนทั่วไปก็จะทำเป็นไม่เห็น ไม่มอง ไม่พูดด้วยเหมือนเป็นวิญญาณที่ไม่มีตัวตน ...ส่วนบทลงโทษทางสังคมในปัจจุบันหนักกว่านั้นในเชิงการเงิน คือ การบอยคอตสินค้าหรือบริการนั้น ซึ่งอาจทำให้ธุรกิจเซซวนได้เลย...

ดังนั้น งานอีเวนต์ต่างๆ ของบริษัทใหญ่ๆ จึงถูกยกเลิกกะทันหัน รัฐมนตรีหลายกระทรวงปรับเปลี่ยนแผนการทำงาน ในขณะเดียวกัน ประชาชนหวาดกลัวกับการเดินทาง โรงเรียนทุกแห่งยกเลิกการเดินทางเป็นหมู่คณะ ประชาชนยกเลิกทัวร์อยู่บ้านปลอดภัยกว่า บริษัททัวร์ยอดขายตกเป็นประวัติการณ์ ตั๋วเครื่องบินถูกยกเลิกเกือบหมื่นที่นั่ง เศรษฐกิจภาคท่องเที่ยวตกต่ำเป็นประวัติการณ์ ยอดการใช้บัตรเครดิตทั่วประเทศลดลงถึง 8% เหตุการณ์ลักษณะนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว ในปี 2003 หลังจากที่เกิดเพลิงไหม้หนักในเมืองแทกู มีผู้เสียชีวิตถึง 192 คน หลังจากนั้น ยอดขายสินค้าปลีกและส่งทั้งประเทศตกลงต่ำสุดในรอบ 4 ปี ต่อมาหลายเดือนจึงพลิกฟื้นขึ้นมาได้...

กระแสลมแห่งความเปลี่ยนแปลง ไม่จีรังยั่งยืน ยังคงพัดอย่างสม่ำเสมอทุกแห่งหน นาวาชีวิตของทุกคนยังต้องเดินทางต่อไป ...ผู้ปกครองที่สูญเสียลูกหลานในเรือพยายามที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อรอวันกลับมาของเด็กๆ แม้เป็นเพียงร่างที่ไร้ลมหายใจ... ส่วนนักเรียนและครูของโรงเรียน ดานวอน ในเมืองอันซานที่เหลืออยู่เพิ่งเริ่มที่จะรวบรวมกำลังใจไปโรงเรียนกันหลังจากที่โรงเรียนหยุดเพราะเสียขวัญกันไปกว่าสัปดาห์ ...ส่วนนักข่าวก็ต้องทำหน้าที่หาข่าว จึงกรูกันเข้าไปถ่ายรูปและสัมภาษณ์เด็กๆ ซึ่งยืนตกใจทำอะไรไม่ถูก ฝ่ายพ่อแม่ที่มาส่งลูกก็วิ่งฝ่าเข้าไปกันนักข่าวและขอร้องว่า “เด็กๆ เพียงแค่ต้องการมาโรงเรียนอีกครั้ง อย่าทำให้พวกเขาตกใจเลย” ...ทั้งหมดนี้เป็นเพียงบทละครแห่งชีวิตจริงซึ่งจะต้องถูกปิดฉากของวันใดวันหนึ่ง เพียงแต่ผู้จมไปพร้อมกับเรือเซวอลนั้น ได้ปิดฉากละครของตนเองไปก่อนผู้อื่น...