‘อารีรัง ไม่ใช่ อารีดัง’

“...โอ้ อารีดังก่อนยังเคยชื่นบาน ทุกๆ วัน รื่นรมย์สมใจ ถึงยามราตรีเหล่าชายชาตรีทั่วไป ระเริงใจ ร้องรำตามเสียงเพลง”...

โดย...เพียงออ วิไลย

“...โอ้ อารีดังก่อนยังเคยชื่นบาน ทุกๆ วัน รื่นรมย์สมใจ ถึงยามราตรีเหล่าชายชาตรีทั่วไป ระเริงใจ ร้องรำตามเสียงเพลง”... เสียงเพลงอารีดัง นี้เคยโด่งดังในอดีตจากภาพยนตร์ที่เล่าเรื่องราวของนักรบหนุ่มไทยที่ไปราชการสงครามเกาหลี และได้พบรักกับสาวเกาหลีที่ช่วยดูแลเขาจากอาการบาดเจ็บ เมื่อสงครามจบลงเขาต้องกลับเมืองไทยทิ้งลูกเมียเกาหลีไว้เบื้องหลัง ทุกๆ วันคืน หนุ่มไทย สาวเกาหลี ต่างถวิลหาซึ่งกันและกันมิเคยลืม... 3 ปีผ่านไปหลังจากที่สะสางภาระทางเมืองไทยเสร็จสิ้น เขาได้กลับไปเพื่อที่จะรับเธอมาอยู่ด้วยที่เมืองไทย แต่ก็สายไปเสียแล้วเมื่อพบว่าเธอได้สิ้นชีวิตลงไม่นานก่อนหน้าที่เขาจะเดินทางไปถึง...ความเศร้า ซึ้ง กินใจ จึงทำให้คำว่า “อารีดัง” อยู่ในความทรงจำของคนไทยมานาน จึงเรียกเกาหลีว่า แดนอารีดัง...และในทุกโอกาสที่มีการประชันคาราโอเกะ เพื่อนฝูงพี่น้องมักจะคะยั้นคะยอให้ “เชกา” โชว์ลูกคออันพิสดารด้วยเพลงอารีดัง โดยมากแล้วหาเพลงนี้ไม่เจอ (แป้ววว...) เพราะเก่าแก่เกินกว่าที่ร้านคาราโอเกะจะบูชามาเสริมบารมีได้

การออกเสียงที่ถูกต้องคือ “อารีรัง Arirang ” ไม่ใช่ อารีดัง และปีใหม่ปีนี้ เพลงอารีรัง กลายเป็น “ของขวัญปีใหม่ที่นำความภาคภูมิใจมาให้ชาวเกาหลี” เพราะเพลงนี้ในทุกเวอร์ชันที่มีอยู่ร้อยกว่ารูปแบบ ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น “มรดกโลกทางวัฒนธรรม” จากยูเนสโกเรียบร้อยแล้ว นับเป็นความสำเร็จของรัฐบาลเกาหลีที่คิดดีทำดี ต้องการที่จะทำให้อัตลักษณ์ของชาติเกาหลีได้เป็นที่รู้จักแพร่หลายไปสู่โลก ... รัฐบาลเกาหลีนี่เป็นเลิศในการวางแผนและประชาสัมพันธ์อย่างยิ่งยวด ไม่เช่นนั้นกระแส “เคเวฟ” เกาหลีฟีเวอร์คงไม่แพร่กระจายไปทุกมุมโลกเช่นปัจจุบัน และที่ออกมาดังกระหึ่มอย่างนี้ไม่ใช่คอยส้มหล่นแบบฟลุกๆ เผื่อดังนะคะ แต่เป็น “แผนระยะยาว” ประสานกันหลายกระทรวง กลไกที่สำคัญที่สุดคือกระทรวงวัฒนธรรม...

เพลงอารีดังไทยกับอารีรังของเกาหลีแท้ๆ แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ... “เพลงอารีรัง” เกาหลีแท้จริงเป็นเพลงพื้นบ้าน หรือ “มินโย  ลำนำของชาวนาชาวไร่ในสมัยโบราณ ใครๆ ก็ร้องได้ และมีมานานจนไม่รู้จะไปสาวต้นตอได้ว่ามาจากไหน บางจดหมายเหตุบอกว่าร้องกันมานานเป็นพันปี แต่ที่นำขึ้นสู่ทำเนียบเพลงอมตะนิรันดร์กาลเป็นช่วงก่อนโชซอนล่มสลายไม่นานในสมัยพระเจ้าโกจง ซึ่งได้ทรงริเริ่มนำเพลงของชาวนาที่ชื่อว่าอารีรัง เข้าไปเล่นในวัง จึงทำให้เป็นที่นิยมในหมู่ชนชั้นสูงด้วย จากนั้น คนเกาหลีไม่มีใครไม่รู้จักอารีรัง และขับร้องกันได้ทุกเทศกาล ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองก็ต้องมีอารีรังอยู่ด้วย จึงเป็นเหตุ อารีรัง เป็นคำที่ฮิตติดปากคนต่างชาติ

อารีรังมีมากมายหลายเวอร์ชันตามภูมิภาค แถมยังมีเวอร์ชันโลกาภิวัตน์ “Jazz & Blueกฑ เสียด้วย ฟังเสียงนักร้องสาวแล้วรู้สึกว่าช่างไพเราะโหยหวนดีแท้... เนื้อร้องมาตรฐาน มีว่า “อารีรัง อา รีรัง อารารีโย อารีรัง โคแกโร นอ มอคันดา น๊ารึล บ๊อรีโค คาซอนึน นิมึล ซิมรีโด โม๊ด คาซอ พัล พยอง นันดา

คำว่า อารีรัง นั้น แท้จริงมิได้มีความหมายอะไร เป็นวลีหนึ่งที่สร้างขึ้นมาให้มีเสียงสละสลวยสอดคล้อง แต่เนื้อร้องจะกล่าวถึงคนรักที่ต้องเดินทางจากไปไกลอาจจะเป็นชายหนุ่มคนหนึ่งที่ต้องเดินทางไกล 3-4 เดือน เข้าเมืองหลวงฮันยางเพื่อสอบ “ควากอ” (ฐ๚ฐลคล้ายกับการสอบจอหงวนของจีน) หรือทหารหาญสักคนที่ต้องออกรบเพื่อป้องกันประเทศ หรือแม้แต่หนุ่มไทยนิรนามที่ต้องเดินทางกลับประเทศ ลองฟังอารีรังแบบดั้งเดิม เนื้อร้องเฉพาะถิ่นคังวอนโด จากสาวน้อยมหัศจรรย์ “ซงโซฮี” ผู้อนุรักษ์เพลงการขับร้องโบราณที่โด่งดังที่สุดในเวลานี้ จากยูทูบ http://www.youtube.com/watch?v=HFfUQbvWxCY (20100816_H264_HD )

รัฐบาลเกาหลีต้องการอะไรจากการขึ้นทะเบียนวัฒนธรรมกันล่ะคะ ... เขาคิดไปไกลค่ะ ว่าหากต้องการยกระดับให้เกาหลีเป็นสาธารณรัฐแห่งวัฒนธรรมและโปรโมตประเทศให้สามารถเป็นศูนย์กลางของความเจริญทางวัฒนธรรมในเอเชีย ดังนั้นจึงต้องทำให้วัฒนธรรมของเขาต้องเป็นที่รู้จักกันในระดับโลก และรัฐบาลเกาหลีจะยังคงเดินหน้าที่จะยกเอาวัฒนธรรมเกาหลีในด้านอื่นๆ ขึ้นเป็นมรดกโลกต่อไปเพื่อสร้างความตระหนักและดึงดูดความสนใจจากนานาประเทศ นี่แหละค่ะ จึงทำให้เกาหลียังเป็นคลื่นที่ซัดสาดเข้าสู่ฝั่งทะเลของประเทศอื่นๆ อย่างต่อเนื่อง ในขณะที่สร้างแรงดึงดูดกลับให้นักท่องเที่ยวเดินทางเข้าเกาหลีเพิ่มขึ้นทุกๆ ปี

&<2288;