ของขวัญจากเมืองไทย.... (เทคนิคมัดใจนักธุรกิจเกาหลี 6)

โดย...เพียงออ วิไลย

(ต่อจากฉบับที่แล้ว) ของขวัญของฝาก ที่จะนำไปให้แก่คู่ค้าตามธรรมเนียมเกาหลีไม่ใช่ ทองคำ หรือเพชร หรือของหายากที่มีมูลค่าสูง โดยเฉพาะในบริษัทขนาดใหญ่ที่มีองค์กรย่อยหลากหลายดำเนินธุรกิจภายใน ความใหญ่โตขององค์กรทำให้การควบคุมความสะอาดโปร่งใสในการทำงานสำคัญยิ่ง เพราะโครงสร้างบริษัทอาจแกว่งตามกระแสผลประโยชน์ จึงต้องมีระบบการตรวจสอบเข้ามาจัดการปิดช่องโหว่ ทว่า ช่องโหว่ของผลประโยชน์มีธรรมชาติที่ล้ำลึก คือ สามารถพัฒนาพลิกแพลงแข่งแซงหน้าการตรวจสอบตลอดเวลา ไม้ตายสุดท้ายของบริษัทจึง Back to the Basic ย้อนกลับมาที่ “ใจ” คือ ถามหา “การรู้อยู่แก่ใจ+ละอายใจ”...

สูตรสำเร็จของจริยธรรมและธรรมาภิบาลในการทำงานของพนักงาน จึงเป็นหัวข้อสำคัญในคู่มือพนักงานที่ถือปฏิบัติและสร้างให้เป็นส่วนหนึ่งของ “วัฒนธรรมขององค์กร” หรือ คี-ออบ-มุน-ฮวา  .... ดังนั้นของฝากจากเมืองไทยหากนำไปให้ส่วนบุคคลมิใช่ระหว่างองค์กรต่อองค์กร จึงไม่ควรเป็นของที่มีราคาแพงมูลค่าเกิน 1 แสนวอน หรือราว 3,000 บาท

คณะผู้มาเยือนกลุ่มล่าสุดได้ผ้าพันคอไหมในร้านค้าของศูนย์ศิลปาชีพกลับไปฝากผู้ใหญ่ กลุ่มนี้มีคำติติงอยู่นิดเดียวตรงที่ดีไซน์และสีสันของผ้าพันคอที่ศูนย์ศิลปาชีพวางขายดูเรียบไป ออกไปทางรสนิยมเอิร์ธโทนแบบเสื้อผ้าญี่ปุ่น เกาหลี เขาบอกว่าสีแบบนี้ใช้กับคุณย่าคุณยายเท่านั้น ส่วนสาวๆ สีสันดอกดวงต้องสดๆ สังเกตดูว่าชุดฮันบกประจำชาติจะสีสดแจ๊ดมาก แดงตัดเขียว เหลืองตัดม่วง ส้มตัดน้ำตาล กล้าใส่มาก ดังนั้นหากเอาผ้าพันคอสีทึมๆ เข้าไปดูจะคนละอารมณ์กัน ส่วนแฟชั่นเนกไทของผู้ชายปัจจุบันเห็นแล้วอดที่จะตะลึงตึงๆ มิได้ ที่ผ่านมาเนกไทสีชมพู เหลือง หรือลวดลายฉูดฉาดฝังคริสตัลระยิบระยับนี่ก็ล้าสมัยไปแล้วค่ะ เนกไทผ้าไหมของเราจึงดูเรียบไปหน่อยเหมาะเฉพาะคนสูงวัย ของฝากชนิดอื่น เช่น กระเป๋าหนังปลากระเบน ผลิตภัณฑ์จากไม้ เช่น ไม้แกะสลักขนาดเล็ก หรือเบญจรงค์ก็ยังสามารถนำไปได้ แต่ออกจะเอาต์ไปสักเล็กน้อย

ที่มาแรงตอนนี้กลายเป็นของกิน หลังจากเกาหลีปฏิวัติวัฒนธรรมทางอาหารการกินมาไม่เกิน 10 ปีนี้ จากการเปิดตลาดกว้างรองรับการค้าเสรี ผลไม้ไทยเลยได้ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งของสด เช่น มะม่วงสุกกลายเป็นสินค้าหรูที่ซื้อกินได้ทีละลูกที่เกาหลี เพราะราคาแพงจริงอะไรจริง ผิวสวยๆ ลูกละ 280-300 บาท ทุเรียนหมอนทองธรรมดา 3,000-4,000 บาท มังคุดไม่มีของสดเพราะเก็บไว้ไม่ได้นานเลยมีแต่ที่แกะเนื้อในออกทำแช่แข็ง กว่าจะได้ทานเนื้อเละดำพอดีที่น่าสงสารอย่างยิ่ง คือ เงาะ ลิ้นจี่ มีขายแต่ก็ผิวออกดำๆ เป็นบ้านเราก็คัดทิ้งไปแล้วค่ะ แขกผู้ใหญ่จากเกาหลีมาเกือบทุกท่านจะ Request มะม่วงสุกทานหลังอาหาร ออกไปข้างนอกก็สั่งน้ำมะม่วง พอสั่งข้าวเหนียวมะม่วงให้ทานอร่อยจนแทบจะตายไปเลย (ต้องเลือกข้าวเหนียวมูลที่ไม่หวานนะคะ คนเกาหลีไม่ทานหวานค่ะ)

แต่ผลไม้สดมีเมล็ดเหล่านี้เป็นของต้องห้ามและกักกันเมื่อนำเข้าไปในเกาหลี แต่ก็มีวิธีจนได้ ไม่นานมานี้อดีตประธานกลับมาเที่ยว แต่อยากหิ้วมะม่วงกลับไปฝากครอบครัวและญาติมิตรที่กำลังจะมาเยี่ยมบ้านในวันสองวัน “เชกา” จึงจัดการซื้อมาปอกเหลือแต่เนื้อแล้วหั่นใส่ในกล่องบรรจุไปให้ หอบกลับไปเยอะมากปอกกันมือหงิกเลยค่ะ บางท่านไม่ได้บอกล่วงหน้าจะขึ้นเครื่องอยู่แล้วโทรมาว่าขอมะม่วงสุกจึงต้องซื้อเป็นลูกๆ ไปให้ที่สนามบิน (ถ้าไม่ใช่ CEO ละก็ อิชั้นไม่ออกไปวนหามะม่วงกลางดึกให้หรอก) ถึงสนามบินจะเอาใส่กระเป๋าเดินทางก็ไม่ได้ เพราะกลัวแจ็กพอตโดนด่านที่เกาหลีตรวจและมะม่วงจะเละเสียหายหมด ท่านเลยสละเอกสารในกระเป๋าเอกสาร เอามะม่วงใส่ไป 12 ลูก ฮ่าๆ หนักมากเลยค่ะ วันนั้นได้เห็นความพยายามอย่างยิ่งของท่านผู้เฒ่าชาวโชซอน ที่จะนำของอร่อยไปฝากคนที่บ้าน...น่ารักดี

ผลไม้อบแห้ง (ต้องเป็นผลไม้ 100% ไม่เชื่อมไม่คลุกน้ำตาลเท่านั้น) จึงเป็นทางเลือกหนึ่ง ผลไม้ที่ไม่มีในเกาหลี เช่น ลำไยอบแห้ง มะม่วงน้ำดอกไม้อบแห้ง หรือแม้แต่เม็ดมะม่วงหิมพานต์ 100% อบเกลือใส่กระป๋องของทองการ์เด้นก็เป็นของฝากที่ถูกใจ นำไปฝากเพื่อนเกาหลีเธอนั่งทานหมด 6 กล่อง ในเวลา 1 วัน เธอบอกว่าที่ตลาดนัมแดมุนมีมาขายเป็นถุงๆ เหมือนกัน แต่ไม่อร่อยเท่า เราอาจจะคิดว่า ของฝากเหล่านี้ทานหมดในเวลาอันรวดเร็วไม่เหลืออะไรไว้ดูต่างหน้า แต่เชื่อเถอะค่ะว่ารสชาติจะประทับลิ้นไปนานแสนนาน ประทับใจสุดๆ หลงรสขนาดยอมสละเอกสารให้มะม่วงสุกเข้าไปแทนที่ขนาดนั้นเลยค่ะ ...

หมายเหตุ ....หนังสือ “ประวัติศาสตร์เกาหลี จากยุคเผ่าพันธุ์ถึงยุคสาธารณรัฐใหม่” ฉบับสมบูรณ์ที่สุด โดย ดร.ไพบูลย์ ปีตะเสน วางจำหน่ายแล้วที่ร้านซีเอ็ดทุกสาขา ... สนุกเต็มฉบับ เรียนเต็มร้อยกับ “เกาหลีทีเด็ดฉh และ ฉgเตรียมตัวไปเป็นเฟรชชีที่เกาหลีฉh สั่งซื้อได้ที่ สำนักพิมพ์โพสต์บุ๊ก โทร 022403700 ต่อ 1633..หรือที่ [email protected]